'जारण-मारण' KATHA-
================
सूड आणि काळी जादू (Revenge & Dark Arts)
जेव्हा माणूस रागाच्या किंवा द्वेषाच्या भरात अघोरी मार्गाचा अवलंब करतो.
============================================
पिढ्यानपिढ्या चाललेला जमीन जुमला आणि जारण विधी-
अतृप्त आत्म्याचा अघोरी वारसा : सूडाची जारणकथा-
प्रस्तावना
कोकणातील एका घनदाट झाडीने वेढलेल्या 'वाड्याच्या' मागे केवळ संपत्तीचा इतिहास नसतो, तर कधीकधी द्वेषाची काळोखी पानेही दडलेली असतात. जमीन, सत्ता आणि अहंकार यातून जन्मलेला सूड जेव्हा माणसाला ईश्वरापासून तोडून अघोरी विद्येकडे नेतो, तेव्हा त्याचे परिणाम पिढ्यानपिढ्या भोगावे लागतात. ही कथा आहे अशाच एका घराण्याची, जिथे जमिनीच्या तुकड्यासाठी माणुसकीचा बळी दिला गेला.
जमिनीचा वाद आणि संघर्षाची ठिणगी
रत्नागिरी जिल्ह्यातील एका लहानशा गावात 'देशमुख' आणि 'पाटील' ही दोन मातब्बर घराणी. यांच्यात पिढ्यानपिढ्या जमिनीवरून वाद चालत आले होते. 'काळ्या कातळाची' म्हणून ओळखली जाणारी १० एकर जमीन या वादाचे मूळ होती. ती जमीन सुपीक नव्हती, पण तिथे देशमुखांचे कुलदैवत होते, तर पाटलांच्या मते ती त्यांच्या पूर्वजांची हक्काची जागा होती.
दहा वर्षांपूर्वी, सयाजीराव पाटलांनी कोर्टात केस जिंकली आणि ती जमीन आपल्या नावावर केली. हे अपमान पचवणे रघुनाथराव देशमुखांना शक्य नव्हते. रागाच्या भरात रघुनाथरावांनी पाटलांना भर चौकात बजावले होते, "जमीन तर घेतली, पण आता तिथे पीक उगवणार नाही आणि तुमच्या घरात दिवा लागणार नाही!"
अघोरी मार्गाचा अवलंब
रघुनाथरावांनी सूडाने पेटून 'जारण-मारण' विद्येचा आधार घेण्याचे ठरवले. त्यांनी गावाबाहेरच्या स्मशानाजवळ राहणाऱ्या एका तांत्रिकाची भेट घेतली. जारण विधी म्हणजे दुसऱ्याच्या प्रगतीवर खिळ घालणे आणि मारण विधी म्हणजे समोरच्या व्यक्तीचा नाश करणे.
त्या रात्री, अमावस्येच्या काळोखात, त्या तांत्रिकाने अघोरी पूजा मांडली. पाटलांच्या जमिनीतील थोडी माती आणि त्यांच्या घराच्या उंबरठ्याचा खिळा मागवण्यात आला. रक्ताचे अर्ध्य दिले गेले आणि मंत्रोच्चारांनी वातावरण भारून गेले. रघुनाथरावांच्या मनात केवळ एकच विचार होता— "पाटलांचे वाटोळे झाले पाहिजे."
संकटांची मालिका
विधी झाल्याच्या काही दिवसांनंतर पाटलांच्या घरात विचित्र घटना घडू लागल्या. सयाजीराव पाटलांचा धट्टाकट्टा मुलगा, जो शहरात शिकत होता, अचानक आजारी पडला. डॉक्टरांना आजाराचे निदान होईना. जमिनीवर पेरलेले बियाणे उगवण्यापूर्वीच सडून जाऊ लागले. रात्रीच्या वेळी वाड्याच्या गच्चीवर कोणीतरी चालत असल्याचा आवाज येऊ लागला, पण तिथे कोणीच नसायचे.
घरातील पाळीव जनावरे एकामागून एक दगावू लागली. सयाजीरावांना स्वप्नात भयानक सावल्या दिसू लागल्या. घराची भरभराट अचानक रसातळाला गेली. गावात कुजबुज सुरू झाली, "देशमुखांनी पाटलांवर 'काहीतरी' केलंय."
सूडाचा उलटलेला फास
पण जारण-मारण विद्या ही दुधारी तलवार असते. तांत्रिकाने रघुनाथरावांना बजावले होते, "हा विधी पूर्ण होईपर्यंत कोणाबद्दलही मनात दया आणू नकोस, अन्यथा हे संकट तुझ्याकडे वळेल."
सयाजीराव पाटलांच्या मुलाची तब्येत जास्त बिघडली तेव्हा रघुनाथरावांच्या मनात थोडी चलबिचल झाली. त्यांच्या स्वतःच्या नातवालाही त्याच रात्री अचानक ताप भरला. त्यांना भीती वाटू लागली की आपण जे पेरले ते आपल्याच वाट्याला तर येणार नाही ना?
एका रात्री, तोच अघोरी विधी उलटला. असे म्हणतात की, ज्या घराण्यावर जारण केले जाते, तिथल्या कुलदैवताची शक्ती जर प्रबळ असेल, तर ते संकट कर्त्याकडेच परतते. देशमुखांच्या घरातही आगीच्या घटना घडू लागल्या. ज्या जमिनीसाठी हा प्रपंच केला, तिथे रघुनाथरावांना स्वतःच्याच पूर्वजांच्या किंकाळ्या ऐकू येऊ लागल्या.
पाश्चात्ताप आणि शेवट
शेवटी, आपल्या नातवाचा जीव वाचवण्यासाठी रघुनाथराव धावत पाटलांच्या वाड्यावर गेले. त्यांनी आपली चूक कबूल केली. दोघांनाही उमजले की जमिनीच्या एका तुकड्यासाठी त्यांनी स्वतःचे आयुष्य आणि शांतता पणाला लावली होती.
त्यांनी पुन्हा त्या तांत्रिकाकडे जाऊन विधी थांबवण्याची विनंती केली, पण तांत्रिकाने हसून सांगितले, "निसर्गाचा नियम आहे, जे सोडले ते पूर्ण वर्तुळ करून परत येतेच. आता फक्त प्रार्थनाच तुम्हाला वाचवू शकते."
दोन्ही कुटुंबांनी मिळून कुलदैवताची शांती केली. जमीन दान केली गेली, पण त्या अघोरी विद्येचे वण (डाग) आजही त्या घराण्यांच्या आठवणीत शिल्लक आहेत.
तात्पर्य
माणसाचा द्वेष त्याला अघोरी मार्गाकडे नेऊ शकतो, पण वाईट कर्माचे फळ हे कधी ना कधी स्वतःलाच भोगावे लागते. 'जारण-मारण' सारख्या कुप्रथा केवळ विनाशाला कारणीभूत ठरतात.
