डिलिव्हरी बॉय : ७:४५ ची एक शेवटची ऑर्डर..
©® लेखक: रूद्रदमन
8265077252
मी रवी....
एक साधा डिलिव्हरी बॉय...
माझे आयुष्य म्हणजे सकाळी उठल्यापासून रात्री उशिरापर्यंत सिग्नलवरचा गुदमरवून टाकणारा धूर, भुकेलेल्या ग्राहकांच्या शिव्या, हॉटेलच्या काउंटरवरच्या लांबच लांब रांगा आणि दिवसाअखेर हातात उरणारे काही मोजके रुपये...
माझ्या स्वभावात ना शौर्य होते ना धाडस...
साध्या झुरळाला बघून दचकणारा मी, त्या रात्री अशा एका चक्रव्यूहात अडकलो जिथून सुटकेचा मार्ग नव्हता...
ती रात्र माझे भविष्य ठरवणारी रात्र ठरेल असे मला कधीच वाटले नव्हते...
त्या दिवशी सकाळी जाग आली तेव्हा घरात एक वेगळाच आनंद भरून राहिला होता...
कारण माझ्या आईची साठावी होती...
आयुष्यभर काबाडकष्ट करून, लोकांची धुणीभांडी करून मला मोठे करणाऱ्या आईसाठी आम्ही घरीच एक छोटासा कार्यक्रम ठेवला होता...
तशी कार्यक्रम करावा अशी माझी आर्थिक स्थिती नव्हती..
पण बायकोच्या हट्टा पुढे कोणाचे काय चालते..
तिनेच तिच्याकडे साठवलेले पैसे देऊन आई साठी नथ आणि एक छोटेसे बर्थडे सेलिब्रेशन प्लॅन केले होते..
सायली माझी बायको..
उठल्यानंतर मी अंथरुणात लोळतच होतो.. तेवढ्यात आवाज आला..
"लवकर आवरा आणि निघा... टिफीन तयार आहे.. आज लवकर या.. किंवा निदान वेळेवर तरी या.. आणि हो आई साठी नथ आणायची आहे.. कपाटातील माझ्या साड्यांच्या मागे पैसे ठेवलेले आहेत.... कामावर जातांना पैसे आठवणीने बरोबर घेऊन जा..." सायली ने फर्मान सोडले..
मी सायलीला शब्द दिला, "अगं, काळजी नको करू... सर्व काही तू सांगितल्या प्रमाणे करेन.. आणि आज काहीही झालं तरी मी आठच्या आत घरी येईन. आज काम नाही, फक्त कुटुंब!"
घाई गडबडीत मी दुकानातून नथ घेऊन ऑफिस ला पोहोचलो..
त्या दिवशी ऑफिस मध्ये एन्ट्री करताच मी मॅनेजरलाही ठणकावून सांगितले होते की रात्री ७.४५ नंतर मला एकही ऑर्डर नको...
दिवस संपत आला...
मी माझे शेवटचे पार्सल डिलिव्हर करून बाईकवर बसलो आणि एक सुस्कारा सोडला... "चला, आज अगदी वेळेवर घरी पोहोचता येईल.." मी स्वतःशीच पुटपुटलो...
घड्याळात ७:४५ झाले होते...
आनंदी मनाने मी घराकडे निघण्यासाठी बाईक सुरू करणार...
नेमक्या त्याच वेळी खिशात मोबाईलची थरथर जाणवली...
एक 'Urgent' नोटिफिकेशन स्क्रीनवर रक्तासारख्या लाल अक्षरात चमकले..
"URGENT NIGHT DELIVERY FROM HOTEL BLACK LEDGER– EXTRA PAY (1000 rupee Incentive).."
एकच डिलिवरी आणि तब्बल १००० रुपये...
माझे मन डळमळले...
म्हणजे आजच्या कार्यक्रमाचा अर्धा खर्च निघणार होता...
मी हॉटेल चे आणि डिलिव्हरी चे लोकेशन तपासले, तर ते हॉटेल माझ्या घराकडे जाणाऱ्या हायवे वरच होते..
आणि डिलिव्हरी लोकेशन थोडेसे पुढे गेल्यावर आत मध्ये अवघ्या दोन किलोमीटरवर होते...
मी रोज जाणाऱ्या येणाऱ्या रस्त्यावर असून सुद्धा कधी हॉटेल चे नाव वाचल्याचे लक्षात येत नव्हते..
"जाऊदे ना.. ते हॉटेल भाग्यश्रीने ने लोकांसमोर हॉटेल व्यवसाय म्हणजे सोन्याची खाण असल्याचे चित्र उभे केले आहे त्यामुळे रोज कित्येक नवीन हॉटेल सुरू होत आहेत.. असेल असेच एखादे. पंधरा वीस मिनिटांचा तर खेळ आहे, वाढदिवस सुरू व्हायच्या आत पोहोचू," अशी स्वतःला खात्री देऊन मी 'Accept' बटण दाबले....
लोकेशन प्रमाणे मी हॉटेल वर पोहोचलो..
हॉटेल मी रोज ये जा करत असलेल्या रस्त्यावरच होते..
पण त्याआधी कधी मी ते हॉटेल बघितल्याचे माझ्या लक्षात येत नव्हते..
तसे हॉटेल चे बाह्य रूप अगदी सामान्य होते..
मनात असंख्य प्रश्न उभे राहिल्यानंतर सुद्धा मी कोणताही विचार न करता हॉटेलमध्ये शिरलो..
ते एखाद्या जुन्या गुहेसारखे होते...
रिसेप्शनिस्ट काउंटर जवळ पार्सल ची विचारपूस केल्यानंतर एका रिसेप्शनिस्टने माझ्याकडे भावनाशून्य नजरेने बघत पार्सल हातावर टेकवले..
मी पार्सल बॅगेत टाकले आणि बाईक सुसाट पळवली... लोकेशनचा पाठलाग करत हायवे सोडून जसा मी आतल्या वळणावर वळलो, तसा रस्ता बदलला... डांबराची जागा कच्च्या रस्त्याने घेतली आणि पथदिव्यांची जागा झाडांच्या सावल्यांनी...
दोन्ही बाजूला घनदाट, काळीकुट्ट झाडी उभी होती... पावसाळी हवेमुळे वातावरणात एक विचित्र ओलसरपणा होता... आकाशात ढगांनी अशी गर्दी केली होती की चंद्राचा एक किरणही जमिनीवर उतरत नव्हता... अचानक, माझ्या हेडलाईटच्या पिवळसर प्रकाशात एक काळी आकृती चमकली...
एक काळी मांजर रस्ता ओलांडून मधोमध थांबली होती... तिचे डोळे रात्रीच्या अंधारात एखाद्या जळत्या कोळशासारखे पिवळेधमक चमकत होते...
मी जोरात ब्रेक लावला, गाडी घसरली पण सुदैवाने मी पडलो नाही... माझे हृदय एखादा ढोल वाजवल्याप्रमाणे धडधडत होते..
गाडीचा प्रकाश आणि ब्रेकचा आवाज ऐकूनही ती मांजर तसूभरही हलली नाही, ती फक्त माझ्याकडे रोखून पाहत होती...
मला उशीर होत असल्याची जाणीव झाली..
"हट!" मी ओरडलो..
पुढच्याच क्षणी ती मांजर माझ्या नजरेसमोर अंधारामध्ये गायब झाली...
ती एका क्षणात कुठे गेली... नक्की तिचे काय झाले हे माझे मलाच कळले नाही...
मी जे बघितले ते सत्य होते की माझा भ्रम..
तो भ्रम असो की सत्य पण तिचे ते अचानक समोर दिसणे आणि माझ्याकडे बघणे माझ्या काळजाचा थरकाप उडवून गेले होते..
"काही नाही रवी, हा फक्त मनाचा खेळ आहे," मी स्वतःशीच पुटपुटलो, पण आतून कोणीतरी काळजात ओरडून सांगत होते..
'मागे फिर! पळून जा इथून!'
माझे मन द्विधा मनस्थिती मध्ये होते..
पण त्याच वेळी GPS चा आलेला तो कृत्रिम आवाज त्या भयाण शांततेत एखाद्या राक्षसाच्या आज्ञेसारखा वाटू लागला...
"Turn Right," त्याने आज्ञा दिली आणि मी एका अशा वळणावर आलो जिथे जणू जगाचा आणि माझा संपर्क तुटला..
आता फक्त माझ्या बाईकचा थरथरणारा प्रकाश आणि समोर पसरलेला अथांग अंधार होता... रस्त्याच्या कडेची झाडे वाऱ्यामुळे डोलत नव्हती, तर जणू लांब हात पसरून मला पकडण्यासाठी टपली होती...
थोड्याच अंतरावर मला तो बंगला दिसला...
तो बंगला... की मृत्यूचे घर? एखाद्या जुन्या, पडक्या महालासारखा तो उभा होता. भिंतींवर काळपट शेवाळ साचले होते..
खिडकीच्या काचा फुटलेल्या होत्या आणि तिथून डोकावणारा पिवळाधमक उजेड मला गिळायला तयार होता...
बंगल्यासमोर असलेल्या पोर्च मध्ये मी बाईक उभी केली...
तिथे सामसूम होती, फक्त लांब कुठेतरी अनेक कुत्रे एकाच वेळी रडत असल्याचा आवाज येत होता...
मी पायऱ्या चढलो...
प्रत्येक पावलाचा आवाज त्या शांततेत भयानक वाटत होता..
मी घंटी वाजवली. काहीच प्रतिसाद नाही. मी पुन्हा वाजवली... तरीही शांतता...
मला उशीर होत होता.. वैतागून मी दरवाजाला हलकासा धक्का दिला आणि ते अवाढव्य दार स्वतःहून उघडले...
झालेल्या घाई मुळे मी वेगाने आत शिरलो..
मनाने नाही पण शरीराने काही तरी वेगळे असल्याची नोंद घेतली..
बाहेर असलेले दमट वातावरण आत नव्हते.. आतले तापमान गोठवून टाकणारे होते...
हवेत एक विशिष्ट कुबट वास होता..
जुन्या लाकडाचा,.. ओल्या भिंतींचा आणि कशाच्या तरी कुजण्याचा....
"हॅलो... डिलिव्हरी... कोणी आहे का?" माझा आवाज थिजला होता...
कोणाचीच चाहूल लागत नव्हती..
मी हॉल चे निरीक्षण करु लागलो..
हॉलमध्ये जुन्या वस्तूंचा पसारा होता... भिंतींवरच्या चित्रांमधील लोकांच्या डोळ्यांत एक विचित्र रिकामेपणा होता, जणू ते मला बघून बजावत होते...
'तू चुकीच्या जागी आलास!'
भीतीवर ताबा मिळवत मी हॉल भर फिरत होतो..
कोपऱ्यात एक बाहुली चे मुंडके पडलेले होते..
त्याचे डोळे बाहेर लोंबकळत होते....
ते पाहून माझ्या अंगावर सरसरून काटा आला...
मी मोबाईल काढला, पण तिथे रेंज नव्हती...
खरेतर मी भीतीने अर्धा मेलेला होतो, मला तिथून दूर पळून जायचे होते..
पण कोणाचे तरी अदृश्य आकर्षण मला बंगल्याच्या शेवटच्या खोलीकडे खेचत होते...
तिथून एक मंद पिवळा प्रकाश झिरपत होता. मी थरथरत्या अंगाने प्रकाशाच्या दिशेने निघालो... प्रत्येक पाऊल टाकताना मला वाटत होते की कोणीतरी माझ्या मागे आहे...
मी त्या खोलीच्या दारावर बोटानी ..
टक... टक... केले..
आणि त्याच क्षणी, माझ्या मागचे मुख्य दार प्रचंड वेगाने 'धडाम' आवाज करून बंद झाले...
बाहेर जाण्याचा मार्ग बंद झाल्याचे समजताच मी वेगाने मागे पळालो, आणि दार उघडण्याचा प्रयत्न केला, पण ते जणू भिंतीचाच भाग झाले होते...
मी अडकलो होतो!
तेव्हाच शेवटच्या खोलीतून एक विचित्र हसण्याचा आवाज आला...
माझ्याकडे बाहेर जाण्यासाठी दुसरा कोणताच मार्ग नव्हता..
मी हळुवार पाऊले टाकत त्या खोलीकडे गेलो...
तिचा दरवाजा आता पूर्ण उघडा होता..
आतून रक्ताचा इतका तीव्र उग्र वास आला की मला मळमळायला लागले...
मी थरथरणाऱ्या शरीरावर नियंत्रण मिळवत..
आत डोकावले आणि जे पाहिले, ते पाहून माझ्या आयुष्याची दोरी कापली गेली की काय असा संभ्रम माझ्या मनात उत्पन्न झाला..
टेबलावर कोणत्यातरी व्यक्तीचे कापलेले डोके रक्ताच्या थारोळ्यात लोळत पडले होते… त्या मुंडक्याचे डोळे हॉल मध्ये बघितलेल्या बाहुलीसारखेच बाहेर लोंबकळत होते...
आणि त्याच्या शेजारी तो उभा होता...
तो...
डोक्याच्या वरचा भाग जवळजवळ टक्कल पडलेला, उरलेले केस लांबट, पातळ आणि करड्या-पांढऱ्या रंगाचे..
ओले, विस्कटलेले, जणू थडग्यातून उकरून काढल्यासारखे...
चेहरा मानवी असला तरी माणुसकीचा लवलेश नव्हता....
त्वचा फिकट, कुजल्यासारखी, गालांवर व कपाळावर जखमांच्या खोल खुणा, आणि तोंडाच्या भोवती सुकलेले व ताजे रक्त लागलेले....
त्याचे ओठ अर्धवट उघडे होते…
आत किडलेले, तुटलेले, काळपट दात उघडे दिसत होते..
आणि त्या दातांमधून एक विकृत, उपहासपूर्ण हास्य झिरपत होते...
डोळे लहान, आत खोल गेलेले… निर्जीव, पण भुकेल्या चमकेने भरलेले...
जणू समोर उभ्या असलेल्या माणसाला नव्हे, तर त्याच्या आत्म्याला न्याहाळत असणारे....
त्याचे शरीर कृश उंच आणि अस्वाभाविकरीत्या वाकलेले होते..
हात मानवी मर्यादेपलीकडे लांब… आणि त्या हातांच्या टोकाला रक्ताने माखलेली, वाकडी नखे, जणू सुऱ्यांसारखी.
त्यातील एक हात पुढे सरसावलेला.. माझ्याच दिशेने...
जणू मला पकडायला, ओढून घ्यायला...
त्याच हातात त्याने रक्ताने माखलेला सुरा पकडला होता...
टेबलावरच्या त्या मृत डोक्याजवळ उभा राहून, तो तो सुरा अगदी निवांतपणे, आनंदाने फिरवत होता...
“उशीर झाला रे रवी…”
त्याचा आवाज घोगरा, खडबडीत, गळ्याच्या आतून घासून काढल्यासारखा होता...
“पार्सल गरम नसेल राहिले आता.……”
हे बोलताना त्याचे ते किडलेले दात पुन्हा उघडे पडले…
आणि ती गचाळ भयानक आकृती ते किडके दात दाखवून किळसवाणे हसू लागली..
ते बघून माझ्या अंगावर सरसरून काटा उभा राहिला होता...
"तू... तू कोण आहेस? मला जाऊ दे... माझ्या घरी कार्यक्रम आहे.. सर्वजण वाट बघत असतील.. माझे कुटुंब.. माझी आई....." मी रडत विनवणी केली...
तो हळूवार पाऊले टाकत.. हातातील रक्ताने माखलेला सुरा हलवत माझ्या जवळ आला, त्याच्या अंगातून प्रेताचा वास येत होता...
"मी या जगातील अमानवी भूक आहे रवी.. माझ्या बोलावण्यावर जे येतात, ते परत जात नाहीत. ते इथेच माझ्या जवळ राहतात... अगदी कायमचे.."
त्याने त्या खोलीतील कोपऱ्यात ठेवलेल्या मानवी मस्तकांच्या राशीकडे बोट दाखवले...
त्यात तळाला कित्येक मानवी कवट्या चे थर होते..
सर्वात वरील बाजूला..
अर्धवट कुजलेली चार मानवी मुंडकी ठेवलेली होती...
ते बघूनच माझ्या पायातील त्राण नाहीसे झाले.. मी जागेवरच खाली कोसळलो...
खाली जरी कोसळलो असलो तरी माझी शुद्ध पूर्ण हरपली नव्हती..
काय घडत आहे ते मला समजत होते..
त्याने खाली वाकून माझे केस पकडून मला जवळ ओढले.... त्याचे हात बर्फासारखे थंड होते...
"घाबरू नकोस... फार दुखणार नाही.. एकदा सुरा फिरवला की सगळे शांत होते.., आणि मग तू कायमस्वरूपी माझा..." तो कुजबुजला... त्याच्या तोंडातून निघालेल्या शब्दांबरोबर एक अतिशय घाणेरडा वास माझ्या नाकामध्ये शिरला..
सडलेल्या मांसाचा वास..
एक भयानक किंचाळी माझ्या तोंडातून बाहेर पडली...
मी त्याच्या तावडीतून सुटण्याचा प्रयत्न करत होतो...
माझा तो केविलवाना प्रयत्न बघून तो हातातातील सुरा हलवत एखाद्या छोट्या मुलासारखा नाचत होता... नाचताना अतिशय किळसवाणे हसत होता...
मी शरीरातील संपूर्ण ताकद लावून त्याच्यापासून सुटण्याचा प्रयत्न करत होतो... पण त्याच्या त्या बारीक दिसणाऱ्या शरीरात प्रचंड अमानवीय ताकद होती... मी तसुभरही हलू शकत नव्हतो..
त्याने माझे केस पकडलेला हात मागच्या बाजूला खेचला.... आणि पुढच्या क्षणी तो धारदार सुरा माझ्या गळ्यावर चालवला...
मला त्या क्षणी वेदना जाणवली नाही, फक्त एक गरम प्रवाह छाती वरून ओघळताना जाणवला... माझे डोके धडापासून वेगळे होताना मला दिसत होते... पुढच्याच क्षणी माझे थरथरणारे धड खाली कोसळले, पण माझी दृष्टी शाबूत होती... मी ते बघत होतो..
माझ्या डोळ्यांनी..
भयंकर गोष्ट ही होती की मी मेलो नव्हतो... माझे कापलेले डोके आता त्या टेबलावर होते आणि मी माझ्याच रक्ताळलेल्या शरीराला जमिनीवर पडलेले पाहू शकत होतो...
तो नराधम आता माझ्या कापलेल्या डोक्याचे केस पकडून टेबलासमोर असलेल्या आरशामध्ये बघुन विकृत हसत होता...
ते हसणे.. ते रूप.. माझ्या बघण्याच्या सहनशक्ती पलीकडचे होते.. मी डोळे मिटून घेतले..
डोळे जरी मिटले होते.. तरी कान बंद करायला माझ्या त्या मस्तकाला हात कुठे होते.. हात तर दरवाजाजवळ पडलेल्या धडाला होते..
त्यामुळे त्याचे ते घाणरेडे बोलणे माझ्या कानात घोळतच होते...
"रवी.. रवी.. बघ कसा शांत दिसतोय.. आता उठ ना...
पुढच्या वेळी लवकर पार्सल घेऊन ये.. हा एक लक्षात ठेव.. पार्सल माझ्या जवळ पोहोचे पर्यंत गरम असायला हवे... समजले का रवी तुला.."
“रवी… रवी… उठ ना…”
मी दचकून डोळे उघडले.
संपूर्ण शरीराला एक झटका बसला होता. समोर सकाळचा उजेड पसरलेला होता...मी आजूबाजूला पाहिले...
मी बेडवर होतो...
माझ्या शेजारी सायली उभी होती.
“काय झालं? जोरात ओरडला होतास,”
ती काळजीने म्हणाली....
मी काही क्षण तसाच शांत बसून राहिलो...छातीची धडधड हळूहळू कमी होत होती.
“काही नाही… जास्त थकलो होतो बहुतेक,” मी तिला उत्तर दिले..
ती समाधानाने मान हलवून स्वयंपाकघरात गेली...
घरात नेहमीसारखे सकाळचे आवाज सुरू होते...
कुकरची शिट्टी, भांड्यांचा आवाज, बाहेरच्या रस्त्यावरची वर्दळ…
मी आंघोळ केली... कपडे घातले....
आरशात स्वतःकडे पाहिले.... सर्व अगदी नॉर्मल होते...
"रवी, डोके ठिकाणावर नाही की काय? कसली पण स्वप्ने बघतोस.."
आरशात बघत मी स्वतःलाच चिडविले...
नाश्ता करताना सायली बोलली.. “लवकर आवरा आणि निघा…
आज वेळेवर या…आणि हा आज आईसाठी नथ आणायची आहे…
पैसे कपाटात ठेवलेत…”
मी मान हलवली... कामावर निघालो.... दिवस अगदी रोजच्यासारखाच गेला....
ऑर्डर्स, ट्रॅफिक, घाम, हॉर्न…
दुपारी चहा घेताना डोके थोडे जड वाटत होते... पण मी त्याकडे दुर्लक्ष केले...
“रात्री नीट झोप झाली नाही, एवढंच,”
मी स्वतःशीच म्हणालो...
सायंकाळ कधी झाली कळलेच नाही. शेवटची ऑर्डर डिलिव्हर करून मी बाईकवर बसलो.
घराकडे निघणार तेवढ्यात खिशातला फोन वायब्रेट झाला...
वैतागून मी मोबाईल काढला.
स्क्रीनवर लाल अक्षरात नोटिफिकेशन झळकत होते...
“URGENT NIGHT DELIVERY FROM HOTEL BLACK LEDGER – EXTRA PAY (1000 rupee Incentive)”
माझ्या अंगातून थंड शिरशिरी गेली.
मी पुन्हा मोबाईलकडे पाहिले...
मोबाईलवर वेळ बघून माझ्या पायाखालची जमीन हादरल्याचा भास झाला..
७:४५.
कारण आता ते स्वप्न नव्हते....
©® लेखक: रूद्रदमन
