Heaven Enclave Complex
लेखक :- मोहन नारायण गवंडे
कथेचे सर्व हक्क लेखकाकडे अबाधित आहेत कोणीही कॉपी करण्याचा प्रयत्न करू नये.
सुमसान रस्ता. आजूबाजूला पसरलेलं उघडं माळरान. रात्रीच्या वेळी घोंगावणारा वारा इतका तीव्र की वाटायचं, जणू एखादी अदृश्य शक्ती आपल्याशी बोलत आहे. दूरवर फक्त काही दिव्यांचे ठिपके दिसायचे. त्या दिव्यांमधून उभी राहिलेली नवी नागरी वसाहत — Heaven Enclave Complex
शहरापासून पन्नास किलोमीटर दूर, रेल्वे स्टेशन, बस स्टँड, मुख्य बाजारपेठ यांच्यापासून पूर्णपणे अलग. तरीही आतमध्ये सर्व काही होतं. आधुनिक फ्लॅट्स, विलासिता बंगले, शाळा, कॉलेज, सुपरमार्केट, हॉस्पिटल, क्लब हाउस, अगदी सिनेमाहॉलसुद्धा. बाहेरून पाहिलं तर स्वर्गासारखं वाटायचं. आत शिरलं की मात्र... एक विचित्र शांतता.
राहुल आणि प्रिया हे नवे नवे दांपत्य इथे स्थायिक झाले होते. राहुल इंजिनिअर होता, कंपनीने नोकरीच्या बदलीत हा फ्लॅट दिला होता. प्रिया गर्भवती होती, सहा महिन्यांची. “इथे हवा शुद्ध आहे, मुलाला चांगलं वातावरण मिळेल,” राहुल म्हणाला होता.
पहिल्या आठवड्यात सर्व काही ठीक होतं. शेजारीपाजारी मैत्रीपूर्ण. रात्री उशिरापर्यंत दिवे लागलेले असायचे. पण हळूहळू छोट्या गोष्टी लक्षात येऊ लागल्या.
रात्री बाराच्या सुमारास वारा अचानक थांबायचा. पूर्ण शांतता पसरायची. मग दूरवरून कुणीतरी हाका मारल्यासारखं वाटायचं — “आ... आ... आले का?” प्रिया पहिल्यांदा म्हणाली, “कुणाची तरी आई आजारी असावी.” राहुल हसला.
दुसऱ्या रात्री प्रियाला स्वप्न पडलं. स्वप्नात ती माळरानात एकटी चालत होती. पायाखाली काही तरी खडबडीत होतं. जेव्हा तिने खाली पाहिलं तेव्हा ते हाडांचे तुकडे होते. हजारो वर्षांपूर्वी इथे काही तरी दफन केलं गेलं होतं. तिने जेव्हा वर पाहिलं तेव्हा समोर एक स्त्री उभी होती — चेहरा नव्हता, फक्त रक्तबंबाळ खोबणी. ती स्त्री हसली आणि म्हणाली, “स्वागत आहे... आमच्या घरी.”
प्रिया ओरडत जागी झाली. तिच्या कपाळावर घाम होता. राहुल झोपला होता. पण त्याच्या गालावर तीन ओरखडे होते, जणू कुणीतरी नखांनी ओरबाडलं होतं.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी शेजारच्या फ्लॅटमध्ये राहणारे मिस्टर शर्मा गायब झाले. त्यांची पत्नी म्हणाली, “रात्री तो म्हणाला, ‘बाहेर कुणीतरी मला बोलावतंय.’ आणि तो गेला.” पोलिस आले. शोध घेतला. माळरानात काहीच सापडलं नाही.
त्यानंतर घटना वेगाने घडू लागल्या.
रात्रीच्या वेळी लिफ्ट आपोआप वर-खाली होऊ लागली. आत कोणी नसताना बेल वाजायची. बाल्कनीत उभं राहिलं की वाटायचं, माळरानातून शेकडो डोळे आपल्याकडे पाहत आहेत. शाळेतल्या मुलांना शिक्षक विचारायचे, “तुम्ही रात्री कोणाशी बोलता?” मुलं म्हणायची, “आमच्या नव्या मैत्रिणीशी. तिचं नाव ‘माया’ आहे. ती म्हणते, आम्ही सगळे इथे कायमचे राहणार.”
प्रियाच्या पोटातल्या बाळाला हालचाल कमी व्हायला लागली. डॉक्टर म्हणाले, “स्ट्रेस आहे.” पण प्रियाला माहित होतं — हे स्ट्रेस नव्हतं. रात्री तिला जाणवायचं, की कुणीतरी तिच्या पोटावर हात फिरवत आहे. थंड, मृत हात.
एक रात्र. राहुल ऑफिसमधून उशिरा आला. फ्लॅटमध्ये प्रवेश केला तेव्हा सर्व दिवे बंद होते. फक्त बेडरूममधून हलकीशी लालसर प्रकाश येत होता. तो आत गेला.
प्रिया बेडवर बसली होती. डोळे मिटलेले. तिच्या समोर एक जुनी, कुजलेली साडी घातलेली स्त्री उभी होती. स्त्रीचा चेहरा प्रियाच्या चेहऱ्यासारखा होता. फक्त डोळे नव्हते.
स्त्री हळू आवाजात म्हणाली, “आता तुझी पाळी आहे...”
राहुल ओरडला. पण त्याची आरोळी माळरानात विरली.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी संपूर्ण वसाहत भयग्रस्त झाली होती. राहुल गायब. प्रिया रक्तबंबाळ अवस्थेत बेडवर पडलेली. तिच्या पोटावर तीन खोल जखमा. डॉक्टरांनी तिला हॉस्पिटलमध्ये नेलं. पण रात्री दहाच्या सुमारास हॉस्पिटलची सर्व लाईट्स गेल्या. जेव्हा लाईट आली तेव्हा प्रियाचा बेड रिकामा होता. फक्त भिंतीवर रक्ताने लिहिलेलं एक वाक्य — “आम्ही इथेच आहोत.”
वसाहतीचे रहिवासी आता एकत्र जमू लागले. त्यांनी निर्णय घेतला — रात्री सर्वजण क्लब हाउसमध्ये एकत्र राहतील. पण रात्री अकरा वाजता क्लब हाउसची मुख्य दारे आपोआप बंद झाली. बाहेरून कुणी तरी कुलूप लावल्यासारखं.
आतल्या लोकांनी पाहिलं — भिंतींवरुन रक्त ओघळू लागलं होतं. टीव्ही स्क्रीनवर आपोआप चित्र येऊ लागलं. जुना, काळा-पांढरा व्हिडिओ. १९८७ सालचा. त्यात एका मोठ्या कंपनीचे अधिकारी माळरानात उभे होते. समोर शेकडो आदिवासी लोक उभे होते.
“या जमिनीखाली प्राचीन देवता आहे. आम्ही तिला जागं करणार आहोत,” अधिकारी म्हणत होता. “प्रगतीसाठी काही बलिदान द्यावंच लागतं.”
मग स्क्रीनवर दृश्य बदललं. रात्रीचे. आगीच्या भोवती नाचणारे लोक. मध्यभागी एका गर्भवती स्त्रीला बांधलं होतं. तिच्या पोटात चाकू खुपसला जात होता. स्त्री ओरडत होती — “माझ्या मुलाला सोडा!”
स्क्रीन ब्लॅक झाली. मग एका आवाजाने सांगितलं, “Heaven Enclave Complex... आमच्या देवतेसाठी नवं घर.”
क्लब हाउसच्या आत पॅनिक सुरू झालं. लोक दारं तोडण्याचा प्रयत्न करू लागले. पण दारे लोखंडी नव्हते — ते मांसाचे होते. जिवंत, धडधडणारे.
बाहेर माळरानातून हजारो आवाज एकत्रितपणे उठले — “आता... आमचं घर... आमचं बाळ...”
एका मुलाने खिडकीतून बाहेर पाहिलं आणि किंचाळला. संपूर्ण वसाहत माळरानात बुडत होती. इमारती हळूहळू जमिनीत खोल जात होत्या. जणू जमीन स्वतः गिळंकृत करत होती.
काही लोकांनी आत्महत्या केली. काहींना अदृश्य शक्तींनी उचलून माळरानात नेलं. फक्त एक जुन्या गार्डने सांगितलं होतं (जो आता गायब होता), “ही वसाहत कधीच नवीन नव्हती. ही जमीन कधीच मोकळी नव्हती. इथे जे काही पुरलंय, ते पुन्हा जागं होतंय.”
राहुल प्रियाला शोधत होता. तो आता माळरानात भटकत होता. त्याच्या हातात प्रियाचा मोबाईल होता. त्यात एक व्हिडिओ रेकॉर्डिंग होतं. प्रियाने शेवटच्या क्षणी रेकॉर्ड केलं होतं.
“राहुल... हे आपल मूल नाही... हे त्यांचं आहे. ते १९८७ पासून इथे थांबलंय... ते आता जन्म घेणार आहे... मला सोडून दे...”
व्हिडिओ संपला. राहुलने वर पाहिलं.
समोर प्रिया उभी होती. पोट फुगलेलं. डोळे पूर्ण काळे. ती हसली. तिच्या मागे शेकडो आकृत्या उभ्या होत्या — जुनी रहिवासी, आदिवासी, गायब झालेले लोक — सर्व एकत्र.
“ये... तुझं कुटुंब पूर्ण होईल,” प्रिया म्हणाली. तिचा आवाज दोन आवाजात मिसळला होता.
राहुल पळाला. पण माळरान संपत नव्हतं. रस्ता संपत नव्हता. दिवे दूर जात होते.
Heaven Enclave Complex अजूनही उभा आहे. दिवसा ते शांत असते. रात्री मात्र... लुकलुकणारे दिवे , घोंगावणारा वारा आणि अधूनमधून येणारी हाक —
“आ... आ... आले का?”
जर कधी तुम्हाला ही वसाहत दिसली, तर वळण घ्या. कारण एकदा आत शिरलात... तर बाहेर येण्याचा रस्ता कधीच नव्हता.
**समाप्त.**
