हडळ

 ( लिखाणात कुठे चूका असल्यास किंवा काही बदल असल्यास अवश्य सुचवा )

#हडळ…..

माझ्या लहान पण वात्र्य मुलाला थोडी भीती बसावी म्हणून आमच्या बिल्डिंग च्या समोर असलेल्या चिंचेच्या झाडावर खूप विद्रुप…. भयानक……हडळ राहते ही गोष्ट अगदी रंगवून सांगितली…. रात्री पाणी प्यायला उठलो….पाणी पीत पीत गॅलरी मध्ये आलो…..आता त्या चिंचेच्या झाडावरची तीच विद्रुप…. भयानक…..हडळ माझ्या कडे बघत बसली आहे…..

#उतारा…..

अस म्हणतात उतारा टाकला की मागे वळून पाहू नये…. ती ब्याद पाठीमागे येते म्हणे….. त्या विशिष्ट दिवशी उतारा ठेवायला सांगितला होता…. मी उतारा ठेवायला जाणार आहे ….. त्या शेतात चिंचेच्या झाडाजवळ मी उतारा ठेवला…. उतारा ठेवल्या ठेवल्या त्या वर कोणी तरी झडप घातली…. आणि तो उतारा मच मच खाल्याचा आवाज येतोय…. सहज म्हणून अर्धवट पाठीमागे पाहिले…. आता माझ्या पाठीमागून काही तरी केसाळ…. धूड येत आहे…. शेतातून बाहेर पडायची वाटच सापडत नाही आहे…..ब्याद खरंच पाठीमागे येते …

#अलवण….

स्वभावाने अतिशय मत्सरी…. मनात डुख धरून बसणाऱ्या…. पण चेहऱ्यावरून अतिशय सालस… सोज्वळ वाटणाऱ्या नमा च एकदा लग्न झालं…. बरीच वर्ष झाली तीच लग्न होत न्हवत…सगळी घोड नवरी बोलत…. अंगात अनेक गुण…. हाताला तर अप्रतिम चव… वाड्यातील आणि शेजारी पाजारी असणाऱ्या सगळ्या छोट्या चिल्या पिल्याना नमा खूप सुरेख बाहुल्या बनवून द्यायची…. पण नशीब येवढ वाईट की नवऱ्याच्या घरी जाऊन एक आठवडा पण झाला न्हवता की नमा चा नवरा देवाघरी गेला,.... नमा पांढऱ्या पायाची म्हणून परत माहेरी आली…. केस कापले…. अलवण नेसायला लागलं…. आता नमा फक्त राबणारी एक मोलकरीण झाली…. घरात फक्त रबाव लागत होतं… मान मिळत न्हवता….. शुभ कार्यात कोणी मिसळून घेत न्हवत……मनात राग…. मत्सर…. माझ्या नशिबात सुख नाही तर ह्या घरातील कुठल्याच बाईला संसार सुख मिळायला नको….. नमा च्या खोलीत सगळ्या बायकांच्या छोट्या छोट्या बाहुल्या आहेत…. नमा त्या बाहुल्या घेऊन कसलीतरी पूजा घालते……कुठल्याच बाई ला संसार सुख लाभले नाही.., हळू हळू त्या वाड्यातील सगळे पुरुष वारले…. सगळ्या बायका अलवण घालून असतात त्या वाड्यात…. त्या वाड्याला आता अलवण वाडा म्हणतात……..

Written By - सायली कुलकर्णी

बिल्डिंग…

  लिखाणात कुठे चूका असल्यास किंवा काही बदल असल्यास अवश्य सुचवा )

# वाचलास…..

त्या घाटात अमावस्येला हडळ दिसते म्हणे….  आणि अमावस्येला एक बळी घेते म्हणे….  काही पण काय…. जग कुठे जात आहे…. लोकांचे विचार अजून बुरसटलेले….. आज अमावस्या आहे… खरं खोटं करणारच…. रात्री 12 वाजायच्या आधी घाटा कडे जाण्यासाठी निघालो …पण घाटाच्या जरा अलीकडे बाईक बंद पडली…. 5-10 मिनिटाच्या प्रयत्नां नंतर चालू झाली…. शीट यार 12 चा मुहूर्त चुकला…. त्या घाटामधून निवांत बाईक चालवायला लागलो…. कसली हडळ…कसल भूत…. साध काळ कुत्र पण दिसलं नाही….मी गाडी थांबवली…. गाडीचे हेड लाईट चालू…..सिगरेट ओढणार होतो…..समोर च्या रस्त्यावरून माझ्या सारखाच माझ्या वयाचा एक मुलगा बाईक वरून येतोय… स्पीड एकदम कमी आहे गाडीचा….. त्याच्या मागे कुणी लेडीज बसल्या आहेत…. त्या लेडीज ला बघून परत डोक्यात हडळीचा विचार आला…. कुठे असेल बिचारी हडळ…. मला बघायचं होतं तुला……  त्या मुलाची गाडी हळू स्पीड मध्ये पास झाली…. त्या पाठीमागच्या लेडीज ने तिची मान पूर्ण उलटी फिरवली…. गाडीच्या हेड लाईट च्या उजेडात दिसला तो अतिशय विद्रुप आणि भयानक चेहरा.,... तोंडात सुळे…..डोळ्याच्या ठिकाणी पोकळ काळी जागा…..आणि ती म्हणाली…. मलाच बघायची हौस होती ना….. बरोबर 12 वाजता हा आला….. नाही तर तुझा नंबर होता….

आज वाचलास….

#बिल्डिंग…..

त्या अर्धवट बांधकाम राहिलेल्या 8 मजली बिल्डिंग मध्ये भूत आहे म्हणे….  मी विजय आणि मंदार आम्ही त्रिकुट …. कायम एकत्र…..मंदार विरुद्ध विजय व मी आमची पैज लागली आज रात्री त्या अर्धवट बांधकाम राहिलेल्या बिल्डिंग मध्ये रात्री 12 ते 1 फक्त 1 तास थांबून दाखवायचं…. 1000-1000 रुपये मंदार देणार होता आम्हाला …. रात्री 11.45 ला तिघे त्या बिल्डिंग च्या आवारात आलो…. मंदार बिल्डिंग पासून जवळच असलेल्या झाडाच्या पारावर आमची वाट बघत बसणार होता…. मी आणि विजय बिल्डिंग मध्ये 12 वाजता जाऊन 1 ला परत येणार…12 वाजता सातव्या मजल्यावर जाऊन मोबाईल ची फ्लॅश लाईट चालू करून मंदार ला सिग्नल द्यायचा….डन…मी आणि विजय बिल्डिंग च्या आवारात आलो…. किर्रर्र अंधार…. भकास…गूढ वातावरण…. वातावरणात एक प्रकारचा दबाव…. मोबाईल ची टॉर्च चालू करून…गप्पा मारत मी आणि विजय पायऱ्या चढत होतो…. आमच्या टॉर्च चा तेवढाच काय तो उजेड….. बोलत बोलत कधी सातव्या मजल्यावर आलो ते समजलंच नाही….. मोबाईल ची फ्लॅश लाईट चालू करून मंदार ला सिग्नल दिला…. त्यानी पण त्या पारा वरून मोबाईल ची फ्लॅश लाईट चालू करून आम्हाला दाखवली…. मी आणि विजय तिथंच गप्पा मारत बसलो…. ½ तास कसा गेला कळलंच नाही…. इतक्यात तिथे 2 माणसं आली…. त्यांच्या पायाचा आवाज आला नाही…. दोन मिनिट मी आणि विजय दचकलोच…. ती दोघ आमच्या समोर आली… त्यातील एक वॉचमन होता…. दुसरा त्याचा मित्र असेल….जरा विचित्र दिसत होता…..आमचे निम्मे टेन्शन गेले…. मला माहितीय अशा रिकाम्या बिल्डिंग मध्ये नको ते कारभार चालतात म्हणून नाईट साठी पण वॉचमन असतात…वॉचमननी आम्हाला ओरडण्या आधी आणि तिथून हकलून देण्याआधी आम्ही त्यांना ह्या बिल्डिंग मध्ये यायच कारण सांगितलं…..ठीक आहे म्हणून ते पण आमच्या बरोबर गप्पा मारत बसले…. आम्ही त्यांना विचारलं नक्की ह्या बिल्डिंग मध्ये काय झालं होतं???? त्यानी बोलायला सुरु केल…. रात्रीचा वॉचमन नेहमीप्रमाणे बिल्डिंग वर लक्ष देत होता…. बिल्डिंग अजून अंडर कन्स्ट्रकशन होती…. वॉचमन नेहमीप्रमाणे बिल्डिंग मध्ये चक्कर टाकत होता…. पायऱ्या चढत चढत सातव्या मजल्यावर आला….. अचानक त्याला एका कोपऱ्यात खुडबुड ऐकू आली…. टॉर्च घेऊन तो त्या दिशेने गेला…. इथे एक माणूस गांजा ओढत बसला होता….तो तिथे कधी आला कसा आला त्या वॉचमन ला माहिती न्हवत…..एकंदरीत त्याचा अवतार जरा भयानक दिसत होता…. लाल झालेले तारवटलेले डोळे…विस्कटलेले केस…. गबाळा अवतार…...वॉचमन आणि त्याची झाटापट सुरु झाली….. भांडता भांडता दोघ एकदम कडेला आली…. त्या गांजा ओढलेल्या माणसाने एकदम चाकू काढला आणि त्या वॉचमन च्या पाठीत खुपसला…. पण वॉचमन ने त्याला घट्ट पकडून ठेवले असल्याने त्या गांजा ओढलेल्या माणसाला सुटता येईना त्यातच वॉचमन चा पाय घसरला…. आणि दोघे सातव्या मजल्यावरून खाली पडले…. ऑन द स्पॉट गेले दोघे…. त्यांच्या डोक्याचा चेंदामेंदा झाला होता… आणि त्या दिवसा पासून ह्या बिल्डिंग च बांधकाम असंच अर्धवट पडल…. मी आणि विजय कान देऊन ती गोष्ट ऐकत होतो…. 1 तास संपायला 10 मिनिट बाकी होते…. चला निघूया आपण सगळी…. खाली जास्त पर्यंत 10 मिनिट लागतीलच…. विजय म्हणाला…..वॉचमन आणि त्याचा मित्र पुढे होते मी आणि विजय पाठीमागे होतो… मोबाईल च्या फ्लॅश लाईटमध्ये जमिनीवर उजेड टाकून चालायला लागलो…. खूप साहित्य पडलं होतं…. जिना उतरत असताना सहज मोबाईल चा उजेड वॉचमन वर पडला…. मी आणि विजय इथेच थिजलो….. वॉचमन च्या पाठीत चाकू होता…. वॉचमन आणि त्याच्या बरोबर असलेल्या माणसाच्या डोक्याचा चेंदामेंदा झाला होता…

Written By - सायली कुलकर्णी 

माझे_कल्पनाविश्व

 #माझे_कल्पनाविश्व

#Flat_No_1303

लेखक :- मोहन नारायण गवंडे

कथेचे सर्व हक्क लेखकाकडे अबाधित आहेत कोणीही कॉपी करण्याचा प्रयत्न करू नये.

गजबजलेल्या शहराच्या मध्यभागी उभा असलेला एक प्रचंड Residential Complex—उंचच उंच इमारती, सतत चालणारी लोकांची वर्दळ, दिवसभर गोंगाट आणि रात्रीही न झोपणारे जीवन. बाहेरून पाहताना सगळं अगदी सामान्य वाटायचं. पण त्या कॉम्प्लेक्सच्या E Wing मध्ये एक असा कोपरा होता, जिथे अंधाराने आपलं घर केलं होतं…

१३ वा मजला. रूम नंबर १३०३.

या फ्लॅटचं नाव कुणी मोठ्याने घेत नसे. पण प्रत्येक रहिवाशाच्या मनात त्याची भीती खोलवर बसलेली होती. हा फ्लॅट “Haunted” आहे, ही गोष्ट सगळ्यांना माहिती होती… पण कोणीच त्याबद्दल उघड बोलत नव्हतं.

पहिल्यांदा जे लोक त्या फ्लॅटमध्ये राहायला आले, ते फक्त चार दिवसांतच घर सोडून गेले. त्यांनी सांगितलं—रात्री २ वाजता कुणीतरी घरात चालत असल्याचा आवाज येतो. दरवाजे आपोआप उघडतात, आणि आरशात स्वतःशिवाय अजून कुणीतरी दिसतं. त्यांनी हे सांगितलं, पण कोणी त्यावर विश्वास ठेवला नाही… जोपर्यंत पुढचं कुटुंब तिथे आलं नाही.

दुसऱ्या कुटुंबाने तर काहीही न सांगता एका रात्रीत फ्लॅट रिकामा केला. त्यांनी त्यांच्या वस्तू सुद्धा तशाच सोडून दिल्या. त्या दिवसानंतर फ्लॅट ३०३ कायमचा बंद राहिला…

पण बंद दरवाज्यांमागे जे काही होत होतं, त्याचे परिणाम आजूबाजूच्या फ्लॅटमध्ये राहणाऱ्यांवर दिसायला लागले.

फ्लॅट १२०३ मधील कुलकर्णी कुटुंब—त्यांना दररोज रात्री छतावरून ठकठक आवाज यायचा, जणू कुणीतरी जोरात चालत आहे. एकदा त्यांनी वर जाऊन पाहण्याचा प्रयत्न केला, पण १३ व्या मजल्यावर पोहोचल्यावर अचानक लिफ्ट बंद पडली. कॉरिडॉरमध्ये अंधार पसरला… आणि त्यांना स्पष्टपणे कुणीतरी श्वास घेत असल्याचा आवाज ऐकू आला.

फ्लॅट १३०४ मधील एक लहान मुलगा—तो नेहमी म्हणायचा, “आई, त्या बंद फ्लॅटमध्ये एक बाई आहे… ती मला बघते.” सुरुवातीला सगळ्यांनी त्याला दुर्लक्ष केलं. पण एक रात्री त्याने जे सांगितलं, ते ऐकून सगळ्यांच्या अंगावर काटा आला—
“ती बाई आता आपल्या घरात आली आहे… ती माझ्या बेडच्या बाजूला उभी आहे.”

त्या रात्रीपासून त्या मुलाचं वागणं पूर्ण बदललं.

कॉम्प्लेक्समधील सिक्युरिटी गार्ड्सनी देखील काही विचित्र गोष्टी पाहिल्या. CCTV फुटेज मध्ये अनेकदा १३ व्या मजल्यावर हालचाल दिसायची—एक सावली, जी कॉरिडॉरमध्ये फिरत असायची. पण प्रत्यक्षात तिथे कोणीच नसायचं. एकदा तर कॅमेरामध्ये स्पष्ट दिसलं—फ्लॅट १३०३ चा दरवाजा हळूहळू उघडतोय… आणि पुन्हा स्वतःच बंद होतोय.

रात्री २:१३ वाजता, E Wing च्या १३ व्या मजल्यावर एक विचित्र शांतता पसरते. जणू वेळ थांबलेला असतो. त्या वेळी जर कुणी तिथे गेलं, तर त्यांना थंड वाऱ्याची झुळूक जाणवते… आणि एक हलका कुजबुजण्याचा आवाज—
जणू कुणीतरी हळू आवाजात बोलतंय… पण शब्द समजत नाहीत.

आजही तो फ्लॅट तसाच बंद आहे.

कोणी तिथे राहायला येत नाही. कोणी त्याच्या जवळ जाण्याची हिंमत करत नाही.

पण तरीही…

कधी कधी, रात्री उशिरा, त्या कॉम्प्लेक्सच्या अंगणातून वर पाहिलं तर—
१३ व्या मजल्यावरील रूम नंबर १३०३ मध्ये एक दिवा लुकलुकताना दिसतो…

आणि खिडकीत—
कोणीतरी उभं असतं. 

“कर्माचा वरवंटा” (एक सामाजिक कर्म कथा)

 “कर्माचा वरवंटा” (एक सामाजिक कर्म कथा)

मुंबईसारख्या चमचमत्या दुनियेत वावरताना अनुभवास आलेला एक सत्य प्रसंग मला सामाजिक जाणीव म्हणून तुमच्या सर्वांच्या दृष्टिक्षेपात लेख रूपात मांडण्याचा हा माझा अल्पसा प्रयत्न आहे.

“करोना काळानंतर माझ्या बिझनेस मधील अपडाउन्स मुळे मुंबईत मी नुकतच एका प्रोजेक्ट साइट वर MEP ऑपरेशन्स मॅनेजर म्हणून कामावर रुजू झालो होत. तसेच माझ्या दुसऱ्या एका साइटवर माझ्यासोबत दक्षिण कोकणातील एक मुलगा साइट इंजिनिअर म्हणून कार्यरत होता, थोडा शांत पण बरेचदा विचित्र वागायचा.

तर सदर विषय असा होता की तो प्रत्येक महिन्याला दोन - तीन दिवस सुट्टी घेऊन न चुकता गावी जायचा ज्यामुळे बरेचदा इमर्जेन्सी कामाच्यावेळी अनुपस्थित असल्याने शिफ्ट शेड्युल बिघडून गैरसोयी होतं त्यामुळे सततच्या साइट स्टाफ आणि मॅनेजमेंट तक्रारी नुसार ऑपरेशन्स लीड म्हणून हे प्रकरण माझ्याकडे निराकरण करण्यासाठी आलेलं.

तसेच, त्याला साइट ट्रान्स्फर करण्यासाठी मलाही वरून प्रेशर होत. त्यामुळे, पार्ट ऑफ इन्व्हिस्टिगेशन मी साइट स्टाफ सोबत यासंदर्भात चर्चा केल्यावर मला त्याच्याबद्दल काही माहिती मिळाली तसेच त्याची मागील काही महिन्यांपासून ची अटेंडन्स रजिस्टर कॅलेंडर सोबत सिक्वेन्स चेक केले तेव्हा काही धागेदोरे सदर विषयाबद्दल निष्कर्षाप्रत पोहोचण्यास मदत झाली. जे तो प्रत्येक अमावस्येला न चुकता गावी जावून करत असे.

म्हणून त्या अनुषंगाने विषय गांभीर्य ओळखून तसेच, कोकणातील या अनिष्ट प्रथा विषयी माहिती असल्यामुळे त्यानुसार त्याला बाजूला घेऊन मी सदर विषयाबद्दल आपल्या कोकणातील मुलगा म्हणून स्नेह-भावणेने स्पष्टच विचारलं.

परंतु माझ्या अशा सरळ विचारण्यानं तो थोडा गोंधळला, पण माझ्या स्वभाव गुणा नुसार विश्वासात घेतल्यावर त्याने आपली कर्म-कहानी मला सांगायला सुरुवात केली.

विजय नाव त्याचं कुटुंब पूर्वी खूप गरीब परिस्थितीत होतं. घरात सतत आजारपण, आर्थिक अडचणी आणि तणाव होते. त्यामुळे त्या काळात वडिलांच्या मित्राच्या सांगण्यावरून त्यांनी काही उग्र (कोकणात त्याला चेटूक, बाईंग, चाळा, अबाईत कलमदारी या स्वरूपात भजतात) श्रद्धेशी जोडलेले विधी आणि काही खास प्रथा सुरू केल्या. अमावस्येला विशिष्ट पूजापाठ आणि काही “मान देण्याचे” प्रकार घरात सुरू झाले.

काही वर्षांनी परिस्थिती सुधारू लागली. आर्थिक स्थैर्य आलं, घरात प्रगती दिसू लागली. सर्व नातेवाईक त्यांच्या शब्दांमध्ये हा मिळवत त्यांच्या अनिष्ट गोष्टीमध्ये साथ देऊ लागले. जस की तो म्हणेल ती पूर्व दिशा त्यामुळे त्या प्रथांवर घराचा विश्वास वाढत गेला.

खूप पैसा मान सन्मान मिळत गेला अस बरीच वर्ष चालल वडील वार्धक्याकडे झुकत चाललेले. त्यांच्या वडिलांच्या वडिलांचा या सर्व गोष्टीना नकार असतानाही स्व:महत्वकांशेने क्षणिक सुखासाठी ते त्यांच्या बोलण्याला न जुमानता आपली नीतिमत्ता विसरत चाललेले.

पुढे काही वर्षांनी आजोबांचा निधन झालं, विजय मोठा झाला, शिकून इंजिनिअर झाला आणि मुंबईत नोकरीला लागला. पण हळूहळू घरात जुन्या श्रद्धा आणि आधुनिक विचार यात तणाव निर्माण होऊ लागला. कुटुंबात मतभेद वाढले.

आणि आता खऱ्या अर्थाने दुसऱ्या पिढीचा कर्म -भोग सुरू झाला. पुढे काही वैयक्तिक अडचणीही सुरू झाल्या. लग्नानंतरही अपेक्षित स्थैर्य मिळालं नाही.लग्न झाली परंतु दोन्ही भावंडांना संतान प्राप्ती नव्हती. पत्नी प्रेग्नंट राहायची परंतु 2/3 महिन्यात गर्भस्तलन होऊ लागलं.

कुटुंबात मानसिक तणाव वाढत गेला. हळूहळू घरातील वातावरण अधिक कठीण होत गेलं. आई-वडिलांचे निधन झाले, आणि कुटुंब विखुरले गेले. मोठा भाऊ वेडा झाला आणि आणि दुर्दैवाने आताच फेब्रुवारी मध्ये विजयच ही अपघाती निधन झालं.

या सगळ्या घटनांकडे दोन सामाजिक मतप्रवाह असू शकतात, एक विज्ञानवादी दृष्टिकोनातून पाहता एक श्रद्धेचा दृष्टिकोन, जिथे लोक काही घटनांना अध्यात्मिक कारणांशी जोडतात.

दुसरा म्हणजे वास्तववादी दृष्टिकोन, जिथे अशा परिस्थिती मागे मानसिक तणाव, आर्थिक दबाव, आरोग्य समस्या, कौटुंबिक संघर्ष आणि जीवनातील अनिश्चितता ही कारणं असू शकतात.

परंतु माझ्या आतापर्यंतच्या अभ्यासातून आणि अशा विविध सामाजिक प्रसंगातून एक गोष्ट सुनिश्चित होते जेव्हा माणूस अडचणीत असतो, तेव्हा तो कोणत्याही परिणामांची पर्वा न करता या रीतीने शॉर्टकट शोधतो.

काही वेळा तो उपाय श्रद्धेच्या रूपात असतो, पण तोच उपाय जर काळया अंधविश्वासात बदलला, तर तो त्रासदायक ठरू शकतो.

म्हणून माझा या लेखामागचा उद्देश एवढाच आहे की,गौड सारस्वतानी आकार दिलेल्या या कुळाचार रुपी शक्तीसोबत एकरूप होऊन त्यावेळची आपल्या भागातील 12/5 राठी पद्धती रचना नीट महत्त्व समजून घ्या जी आपल्याला इतर देवतां पेक्षा जलद फलप्राप्ती देते.

उगाचच स्मशान कांड, पंचाक्षरी, बंगाली काळया विद्येच्या तामसी पटलावर अजाणतेपणे उद्ध्वस्त होऊ नका.

तसेच, कोणत्याही उग्र-शक्तीच्या तामसी आहारी जावून आपण आपल्या कुलदेवता, ग्रामदेवता आणि सात्विक परंपरा नाकारून विवेक सोडू नका.

जसे की कोणत्याही भीतीवर आधारित किंवा गोंधळ निर्माण करणाऱ्या गोष्टींच्या मागे न लागता विचारपूर्वक निर्णय घ्या. कारण जे आज तुमची भरभराट करत ते उद्या तुमचं वंश वृध्दी खुंटून संपुष्टान देखील करत.

त्यामुळे कौटुंबिक व सामाजिक जीवनात वावरताना आपण एक गोष्ट लक्षात घेतली पाहिजे, मान-सन्मान,धन -संपत्ती महत्त्वाची आहेच, पण त्यासोबत समज, शांतता आणि वास्तव समजून घेणंही तितकंच आवश्यक आहे.

कारण काही निर्णय फक्त आपलं आजचं जीवन बदलत नाहीत, तर पुढच्या पिढ्यांच्या भविष्यावर ही परिणाम करतात.

आणि सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे अडचणीत असलेल्या माणसाला दोष न देता त्याला समजून घेणं, आधार देणं आणि योग्य मार्ग दाखवणं हीच खरी माणुसकी आहे.

 समारोप:
हा लेख-प्रपंच मी फक्त सध्या कोकणातील काही भागात दिसून येणाऱ्या सामाजिक पटलावर बदलत्या, स्वार्थी आणि अति-महत्त्वाकांक्षी कौटुंबिक, व्यक्ति-सापेक्ष दृष्ट प्रवृत्तीवर प्रकाशझोत टाकण्यासाठी आणि त्यातून सकारात्मक बोध मिळावा या उद्देशाने लिहिला आहे.

यामागे माझा हेतू कुणाच्याही भावना दुखावण्याचा नाही.
तर सामाजिक परिस्थिती आणि व्यक्ती अनुभवातून मिळालेल्या नकारात्मक परिणामांचे विश्लेषण दर्शविन्याचा आहे.

जर कुणाला या कथेत स्वतःचे प्रतिबिंब दिसल असेल, तर त्यांनी वाईट वाटुन घेऊन दोष शोधण्यापेक्षा स्वतःमध्ये सकारात्मक बदल करण्याचा प्रयत्न करावा, ज्यामुळे विजय सारख वाईट दृष्टचक्रात न गुरफटता यातून सकारात्मक मार्ग काढून स्वतःसोबत कुटुंबियांना उद्ध्वस्त होण्यापासून वाचवता येतील.

Cab-horror story

 कॅब!'

-डिसेंबर महिन्यातली ती एक सर्वसाधारण संध्याकाळ होती. सुमारे साडेसहा सात वाजत आले होते.हिवाळ्याचे दिवस असल्याने दिवस लवकरच मावळतीला आला होता.
रूपाला फॅक्टरी सोडायला तसा आज काहीसा उशीरच झाला होता.
कुठल्याही मेट्रोपोलिटन सिटीत संध्याकाळचे 'सात'म्हणजे खरं तर मुळी सुद्धा उशीर नसतो.पण कुठल्याही निमशहरी गावाच्या दृष्टीनं 'सात' म्हणजे तसा ब-यापैकी उशीरच होता. त्यातही रूपा आणि तिचा नवरा ऋतुराज यांची एक फॅक्टरी घाटाच्या पश्चिमेला,घाट उतरून गेलं की,सुमारे दीडएक किलोमीटरवर असलेल्या इंडस्ट्रिअल एरियात उभारलेली होती आणि साधारणपणे साडेतीन चार किलोमीटरचा घाट चढून वर आलं की,सुमारे दीडदोन किलोमीटरवर त्यांच्या शहराची हद्द जिथे सुरू होते,त्याच भागातल्या लोकल इंडस्ट्रिअल एरियात,तिच्या नव-याची म्हणजे ऋतुराजची आणखी एक फॅक्टरी आधीच उभारलेली होती.
तर त्यांच्या दोन्ही फॅक्टरीज गावापासून तशा दूरच होत्या आणि ऋतुराज आज दिवसभर घाटा अलीकडच्या,म्हणजे गावाजवळच्या,इंडस्ट्रिअल एरियातल्या त्यांच्या फॅक्टरीत काही कामामुळे गुंतलेला असल्यानं,आज दिवसभर रूपाला एकटीलाच घाटा पलीकडच्या दुस-या फॅक्टरीत जावं लागलं होतं आणि आता संध्याकाळी उशीर झालेला असूनही ती एकटीच घरी परतत होती.
कधीकधी योगायोगही असे चमत्कारिक असतात की,त्यांवर विश्वासही बसू नये.आजही असंच काहीसं घडलं होतं.आज
ऋतुराज त्यांच्या गावाजवळच्या फॅक्टरीत दिवसभर गुंतून राहणार होता आणि हे माहीत असल्यानं त्यानं आपली कार चालका बरोबर सर्व्हिसिंगसाठी धाडली होती आणि नेमका आजच रूपालीच्या कारला काही प्रॉब्लेम आल्यानं तिलाही कार चालकाबरोबर तिची कार गराजला धाडावी लागली होती.म्हणून आता संध्याकाळी घरी परतताना तिनं फॅक्टरीच्या सिक्युरिटीकडून एक कॅब मागविली होती.
तिच्या सवयीनुसार तिनं त्या कॅबच्या नंबर प्लेटचा आपल्या मोबाईलमध्ये फोटो काढला आणि मगच ती त्या कॅब मधून त्यांच्या घाटमाथ्यावरच्या फॅक्टरीत परत निघाली होती.
एकतर आतापर्यन्त रूपाला तशी कॅबच्या प्रवासाची वेळ फारशी कधी आलीच नव्हती,त्यामुळे असा प्रवास आणि तोही एखाद्या अनोळखी वाहन चालका बरोबर करण्याची तिची ही,खूप काळानन्तर आलेली,पहिलीच वेळ होती.
साधारणपणे निम्माअर्धा घाट चढून झाला असतानाच कॅबचा अनोळखी चालक क्षणभर मागे वळून बघत म्हणाला मॅडम,डावी उजवीकडे वा मागं वळून मुळीच बघू नका.दोन मोटरसायकलस्वार आपला पाठलाग करताहेत आणि मला माहिती आहे की,ते वाटमारी करणारे लुटारू आहेत.
कॅब मधल्या त्या अंधुकशा प्रकाशातही रूपाला कॅब चालकाचा चेहरा सर्वस्वी वेगळा आणि काहीसा ॲबनॉर्मल वाटला.पण तिनं स्वत:ला कसंबसं सावरलं आणि ती कॅबचालकाच्या चमत्कारिक चेह-याकडे पाहण्याचं टाळून,कॅबच्या फ्रंट ग्लास(windshield/windscreen)
मधून समोरच्या अंधा-या रस्त्याकडे बघत राहिली.
घाटातला तो नागमोडी वळणावळणाचा रस्ता कॅब चालकाच्या चांगला परिचयाचा असावा.कारण तशा अंधारलेल्या वेळीही तो कॅब अतिशय आत्मविश्वासानं चालवित होता.तशा अवघड रस्त्यावरही तो ब-याच वेळा सहजतेनं मागे वळून पहात होता आणि रूपा जरी त्याची नजर टाळत असली तरीही तिला चालकाचा चमत्कारिक आणि काहीसा भेसूर म्हणावा असा चेहरा अधूनमधून थोडा का होईना पण दिसत होताच आणि ओझरता का होईना पण अनेक वेळेला दिसल्यामुळे तो चेहरा आता तिच्या आठवणीत चांगलाच ठसला होता.
शेवटी एकदाची ती त्यांच्या घाटमाथ्यावरच्या फॅक्टरीत पोचली.कॅब मधून खाली उतरली आणि चालकाला कॅबचं भाडं(fare)देण्यासाठी आपल्या मनीपर्स मध्ये हात घालत कॅबकडे वळली तो काय,तिथं कॅब नव्हतीच.एका क्षणात ती किंचितही आवाज न करता अंधारात विझून जाणा-या दिव्यासारखी अदृष्य झाली होती.
कसं काय जाणे,पण अगदी धीट असलेली रूपासुद्धा,आता बरीच घाबरली होती.तिनं ऋतुराजकडं धाव घेतली.
तिला घाबरलेलं आणि घामानं चिंब भिजलेलं बघून घाबरलेल्या ऋतुराजनं त्याच्या केबिन मधला A/C बराच वाढविला,प्यूनला गार पाणी आणायला सांगितलं आणि रूपा पाणी प्याल्यावरआणि थोडी सावरल्यावर,तिची हकीगत ऐकून ती दोघंही लगेच जवळच्याच पोलिस ठाण्यात तक्रार नोंदवायला धावली.
पोलिसठाण्यातल्या ठाणे इनचार्जनं त्यांना पहिला प्रश्न विचारला-
'तुम्ही कशातून प्रवास करीत होतात?'
त्यावर रूपानं ठाणे इनचार्जना सांगितलं-
'कॅब मधून.'
ठाणे इनचार्जनं कॅबचा नंबर विचारल्यावर,तिनं जो नंबर सांगितला,तो ऐकून ठाणे इनचार्ज चकित झाला आणि म्हणाला-
'शक्यच नाही.'
'का?'-
रूपानं विचारलं.
'अहो,सुमारे पंधरा दिवसापूर्वी संध्याकाळी याच सुमारास, याच कॅबला भीषण अपघात झाला आणि कॅब चालक तत्क्षणी ती कॅब उलटून,तिला आग लागून त्या आगीत जळून ठार झालाय.मग तो कॅब चालक आणि त्याची अपघातग्रस्त कॅब तुम्हाला आज मिळेलच कशी?'-
पूर्णपणे गोंधळलेला ठाणे इनचार्ज म्हणाला.
मग त्यानं रूपाला एका मृत व्यक्तीचं छायाचित्र दाखवून विचारलं-
'तुम्हाला घेऊन येणारी कॅब आणि कॅब चालक हेच तर नव्हते?'
आता केवळ चकित होण्याचीच नव्हे तर प्रचंड घाबरण्याची पाळी रूपा आणि ऋतुराज यांची होती,कारण कॅब चालक तर तो मघाचाच होता आणि कॅबही तीच होती.रूपानं याच कॅबच्या नंबर प्लेटचा फोटो काही वेळापूर्वी काढला होता आणि ती त्याच कॅब मध्ये बसली होती.
त्या उभयतांचे घाबरलेले चेहरे बघून,ठाणे इनचार्जनं ड्यूटी कॉन्स्टेबलला गरम चहा आणायला सांगितला.डिसेंबरच्या थंडीतही घामानं डबडबलेल्या त्या दोघांना तो वाफाळलेला चहा दिला.गरम चहा घेऊन थोडं सावरलेल्या त्या पतीपत्नीला मग ठाणे इनचार्ज पुढं सांगू लागले-
'पंधरा दिवसाखाली संध्याकाळी पॅसेंजर न मिळाल्यामुळं हीच रिकामी कॅब घेऊन,हाच चालक घाट चढून गावाकडे परतत होता.या घाटात गेले काही दिवस वाटमारी करणारी एक टोळी सक्रीय झाली आहे.त्या टोळीला अटक करण्या साठी आम्ही सक्रीय आहोतच.पण अद्याप आम्ही आमच्या कामात यशस्वी झालेलो नाही.तर त्याच वाटमा-यांनी ती रिकामी कॅब,पॅसेंजर असल्याचा बहाणा करीत,थांबविली आणि कॅब चालकाला कट्ट्याचा धाक दाखवित लुटण्याचा प्रयत्न केला.'
'कॅब चालकानं आपल्या बचावाचा प्रयत्न केला आणि त्या प्रयत्नात कॅब चालकाला गोळी लागली.कॅब उलटून तिला आग लागली आणि त्या भयंकर आगीत जखमी झालेला आणि प्रचंड भाजलेला तो कॅब चालक तडफडून तडकाफडकी ऑन द स्पॉट मेला.गेले दहाएक दिवस झालेत,हाच कॅब चालक विशेषत:संध्याकाळी एकट्या दुकट्या पॅसेंजरला,विशेषत: एकट्या स्त्री पॅसेंजरला त्या वाटमा-यांच्या कचाट्यातून वाचवितो,त्यांच्या मुक्कामावर सुखरूप सोडतो आणि येतो तसा लगेच नाहिसाही होतो. आज तोच अनुभव तुम्हालाही आलाय.'
'तेव्हा आता तुम्हा उभयतांच्या विनन्ती अर्जावरून त्या वाटमा-यांच्या विरोधात FIR नोन्दवितो आणि त्यांना लवकरात लवकर अटक करण्याचा विश्वास देतो.तेव्हा इथून पुढं तुम्ही उभयता घाटातून जाता येता काळजी घ्या.'
ठाणे इनचार्जनं तक्रार नोन्दवून घेतली आणि रूपा-ऋतुराज पोलिस ठाण्यातून बाहेर पडले.
आता ती दोघंही घाटातून अवेळी आणि विशेषत: एकटं जाण्याचं टाळतात.
पण कधी तशी वेळ आलीच तर आजही त्यांच्या अगदीAC कारमध्येही घाम पुसतच घाट उतरतात आणि चढतात. अगदी आजही!
('संपूर्ण.')
मकरन्द खेर.
------------------------------
('सोबतच्या छायाचित्रातील स्थळाचा आणि कथेचा संबंध नाही.' )

द लास्ट राईड - The last ride horror story - Part2

 द लास्ट राईड

भाग क्र :- २

लेखन :- शशांक सुर्वे

पहिल्या भागाची लिंक 

https://www.facebook.com/share/p/1E819mGZYx/

इथून जाताना लोक बराच पैसा,सोनं घेऊन जात होते कुणी आपली शारीरिक भूक भागवत होते पण ह्या जागेच्या इतिहासातली पहिली घटना होती की कुणाला तर वर्ल्ड वॉर चा इतिहास जाणून घ्यायचा होता.....अशोकला वर्ल्ड वॉर वरील लिखाण खूप आवडायचे ह्यावर लिहलेली ओळ आन ओळ त्याने वाचून काढली होती.....त्याला इतिहासाची खूप आवड होती.....खास करून 1940 साली झालेल्या वर्ल्ड वॉर बद्दल जाऊन घ्यायला त्याला विशेष आवडे.....पण त्यावर जेवढी पुस्तके लिहली गेली होती ती एका लायब्ररी मध्ये ठेवली होती आता काही वर्षांपूर्वी विरोधकांनी त्या पूर्ण लायब्ररीला आग लावली होती....सगळा इतिहास सगळी पुस्तके जळून खाक झाली होती.....फ्रांस देशात जाऊन त्या लायब्ररी मध्ये प्रवेश घेऊन एक अन एक शब्द वाचून काढायचं अशोकच स्वप्न आता एक स्वप्नच राहील होतं.....पण आता इथे येऊन त्याच्या आशा परत एकदा पल्लवित झाल्या....अशोक आपल्या आयुष्यात खुश होता......त्याची बौद्धिक भूक थोडी जास्त होती..त्यात 1940 चे फिली किनाऱ्यावरचे युद्ध त्याला खूप रंजक वाटत होतं.....मित्र सेनेने फिली किनारा काबीज केला पण पुढे काय झालं???हे त्याला जाणून घ्यायचं होतं....कारण हे युद्ध खूप मोठं चाललं होतं.....अशोक रूम नंबर 44 मध्ये आला....रूम मध्ये येताच त्याच्या बोटापासून तो दिवा वेगळा झाला....तो दिवा अशोकने समोरच्या एका टेबलावर ठेवला आणि त्याने त्या खोलीत आपली इच्छा बोलू दाखवली

"मला 7 जून 1940 साली फिली किनाऱ्यावर झालेले पूर्ण युद्ध दाखवा....त्याचे परिणाम सुद्धा दाखवा"

एवढे बोलताच पूर्ण खोलीत धूर पसरला.....अशोक त्या धुरात हरवून गेला होता.....हाताचा पंखा करून अशोक तो धूर हटवू पाहत होता अचानक त्याला बंदुकांचे तसेच गाड्यांचे लोकांच्या विव्हळण्याचे आवाज ऐकू येऊ लागले.....त्याच्या बाजूने सैनिक पळत होते...कुणाला गोळी लागून मरून पडत होते... शेकडो गोळ्या झाडल्या जात होत्या.....सगळं काही अशोकच्या समोर होत होते....तो मोठ्या स्क्रीन वर सिनेमा बघावा ना तस ते युद्ध बघत होता....अगदी 3d मध्ये...सैनिक रणगाडे सगळं काही त्या छोट्या खोलीत धावत होतं....समुद्राच्या किनाऱ्यावर हे सगळं युद्ध सुरू होतं....अशोक तिथून त्या किनाऱ्यावरच पोहोचला होता सगळं बघत होता....शेकडो मृतदेह पाण्यावर तरंगत होते रक्तामुळे किनाऱ्यावर आदळणाऱ्या लाटा सुद्धा लाल भडक बनून येत होत्या..त्याने आता कॅप्टन फिलिपला पण बघितले होते ज्यांनी ह्या युद्धाची रणनीती आखली होती....हे सगळं प्रत्यक्ष बघून अशोक च्या डोळ्यात फक्त आनंदाश्रू होते.....जनरल फिलिपला तो अगदीच जवळून बघत होता....आपण जे जे बघत आहोत ते ते अशोक एका वहीत लिहून काढत होता....जास्त वर्णन करून लिहण्याची त्याला गरज भासली नाही कारण वर्णन समोर घडत होते.....वर खाली बघत बघत अशोक बेफाम पण लिहीत होता.....सैनिक लढत होते अचानक समोरचे दृश्य धूसर होऊ लागले.....सगळें सैनिक हवेत विरघळून जात होते....अशोकने आपल्या शरीराकडे बघितले ते सुद्धा हवेत विरघळत होते.....अशोक घाबरून धावू लागला.....पण त्याचे पूर्ण शरीर हवेत विरघळत होते.....अशोकला खाडकन जाग आली तेव्हा तो आपल्या खोलीत होता.....त्याने घड्याळाकडे बघितले त्या घड्याळामध्ये बरोबर एक तास झाला होता.....म्हणजे वेळ संपली होती....टेबलावर तो विझलेला दिवा होता.....अशोक परत आपल्या खऱ्या आयुष्यात आला होता.....एक कमालीचे समाधान त्याच्या चेहऱ्यावर होते....समोर एक वही होती.....त्याने ती वही उघडली त्यात खरोखरच अशोकने युद्धाचे वर्णन केले होते.....अशोकने आपल्या शरीराकडे बघितले त्याच्या अंगावर रक्ताचे काही डाग होते....साहाजिक ती लढाई अशोकच्या समोर होती आणि अगदी खरीखुरी होती....एक दोन सैनिकांचे रक्त अशोकच्या अंगावर होते.........

भन्नाट होतं हे सगळं.....आपलं स्वप्न पूर्ण झाल्यासारखं अशोकला वाटत होतं...ज्या प्रश्नांची उत्तरे शोधण्यात अशोकने पूर्ण आयुष्य घालवले ते सगळं आता अशोकच्या समोर घडत होते.....पण त्याने ती लढाई पूर्ण कुठे बघितली होती??? 1 तास होता त्याच्याकडे त्यातले फक्त 15 मिनिटे तो ही लढाई बघू शकला होता......म्हणजे दीपक जे बोलत होता ते खरे होतं......हा दिवा आणि ती जागा आपल्याला आयुष्यात सगळं काही देऊ शकते.....अशोकला धनाची कधीच आस नव्हती....तो आहे त्यात अगदीच खुश होता.....आता दिवा हाती आलाच आहे तर आधी तो सगळा इतिहास लिहून काढू.....कारण हा महत्वाचा दस्तऐवज ठरेल सगळं काही फिक्स होत.. .अशोकने सकाळची लेक्चर्स वैगेरे आवरती घेतली आणि कधी एकदा रात्र होते अस त्याला झालं होतं.....तो इथे एकटा राहत होता आता मध्यरात्र व्हायची वाट अशोक बघू लागला....त्याने गजर सेट केला....मध्यरात्र झाली होती.....गजर वाजला तसा अशोक जागा झाला....पहिल्या वेळेस त्याने ४४ नंबर पोहोचण्यास वेळ लावला होता कारण अशोक तेव्हा खूप घाबरला होता पण त्यानंतर त्याने जे बघितलं होत ते विलक्षण होतं....ह्यावेळी मात्र अशोकमध्ये भीतीचा लवलेश नव्हता उलट एक वेगळाच उत्साह त्याच्या चेहऱ्यावर होता......डाव्या हातात वही उजव्या हातात तो दिवा....अशोकने उजव्या हातात तो दिवा पकडला आणि आपला अंगठा त्या नक्षी वर ठेवला.....अंगात एक करंट संचारला अशोकच्या तोंडून हलकेच आआह असे शब्द आले जेव्हा त्याने डोळे उघडले तेव्हा तो त्या गडद अंधारात होता......अशोक त्या अंधारात चाचपडू लागला.....हाताला वाळलेल्या झाडांची पाने आणि मानवी त्वचे सारखी मऊसर जमीन लागली.....अशोक वेगाने चाचपडत होता.....अखेर त्याला त्या अंधारात तो दिवा सापडला....अशोक लगबगीने सगळं करत होता....त्याने त्या नक्षीवर आपला अंगठा लावला तो दिवा पेटता झाला....अशोकच्या सभोवती प्रकाश झाला आणि त्याच्या मागे ती त्याची हलती सावली......अशोक चालू लागला आता वाटेत पडलेले लोक त्याला अस्वस्थ करत नव्हते....तो आपल्या रूम नंबर ४४ कडे वेगाने चालला होता....त्या लाल दगडी इमारती मध्ये येताच आतून येणारे मादक स्त्रियांचे आवाज तसेच अशक्त होऊन धापा टाकीत वाटेत पडलेल्या लोकांचे आवाज अशोकला जराही अस्वस्थ करत नव्हते दिव्याच्या उजेडात तो आपली रूम नंबर ४४ शोधू लागला अखेर त्याला ती रूम सापडली तो झटकन त्या रूम मध्ये गेला आत जाताच तो दिवा हातापासून वेगळा झाला....पेटता दिवा अशोकने समोरच्या टेबलावर ठेवून दिला....त्याने आजही त्या फिली किनाऱ्यावरचे युद्ध दाखवण्यास विनंती केली.....अशोकच्या विनंती नुसार त्या दिव्याच्या उजेडात त्या ४४ नंबर खोलीने अशोकला युद्धाच्या मधोमध उभे केले....सगळं युद्ध तो अनुभवत होता.....आपल्या वही मध्ये सगळी नोंद करत होता....त्या सैनिकांच्या बरोबर तो ही चालत होता.....फिली किनाऱ्यावर चे युद्ध वर्ल्ड वॉर मधील सगळ्यात महत्वाचे युद्ध होते....जे तब्बल 10 दिवस रंगले होते.....अशोक जवळपास 8 दिवस रूम नंबर ४४ मध्ये येऊन हे युद्ध बघत होता......एक विचित्र अशी ओढ होती ह्या लाल जागेत म्हणजे 8 दिवस अशोकने स्वतःला खऱ्या आयुष्यापासून दूर ठेवले होते म्हणजे 8 दिवस तो घरातून बाहेर पडला नव्हता.....एका वेगळ्याच धुंदीत त्याने हे 8 दिवस काढले होते......अशोक कमालीचा अशक्त झाला होता त्याच वजन 80 किलो वरून आता 38 किलो वर आले होते....ती जागा आपल्याला आतून कुरतडत आहे ह्याचे काहीच भान अशोकला नव्हते....4,5 दिवस तो घरातून बाहेर सुद्धा पडला नव्हता....त्याला सगळ्या गोष्टींचा विसर पडत चालला होता....कदाचित हा त्या जागेचा प्रभाव असावा.....अशोकला आता नीट उभं सुद्धा राहता येतं नव्हतं.....तरीही तो ह्या युद्धाच्या 10 व्या दिवशी काय झालं हे जाणून घेण्यास उत्सुक होता......5 व्या दिवसानंतरच अशोक त्या जागेत लडखडत चालला होता....अगदी तिथे खाली पडलेल्या लोकांच्या अंगावर पाय देऊन धडपडत तो रूम नंबर ४४ पर्यंत पोहोचत होता...आता तर त्याच्या दिव्याची ज्योत सुद्धा मंद झाली होती.....तरीही तो 10 व्या दिवशी मध्यरात्री त्या लाल घरात जायला तयार होता

रात्र झाली होती.....आज अशोकला कमालीचे अशक्त वाटत होते...त्याला आपली दैनंदिन जीवनातील कामे सुद्धा नीट करता येत नव्हती....2 दिवस तो बरा होता.....त्याला आवश्यक तो किराणा माल सुद्धा घेऊन आला होता पण 10 व्या दिवशी हातापायात मुंग्या आल्यावर तो अवयव कसा बधिर झाल्या सारखा भासतो तसे अशोकचे शरीर भासत होते....आज त्याने दिवसभर वेदनेत काढले होते....आजूबाजूला पडलेले रक्त तो पुसत होता..ते पुसताना त्याचे हात थरथरत होते खाली बघितल्या वर सुद्धा त्याला चक्कर मारत होती....10 वाजत आले होते....अचानक दरवाज्यावरची बेल वाजली....अशोक घाबरला.....कोण असेल??दार उघडताना तो 2 वेळेस धडपडला.....अखेर कसे बसे त्याने दार उघडले....समोर दीपक उभा होता.....अशोकला अस अशक्त बघून दीपक घाबरला....

"अरे अशोक काय हे??? केवढा बारीक झाला आहेस तू?? तुझी तब्बेत ठीक आहे ना??....."

अशोक धापा टाकत बोलत होता त्याला श्वास लागला होता

"अरे काही नाही थोडा आजारी होतो....तब्बेत ठीक नव्हती"

"तेच म्हंटलं जरा विचारपूस करावी.....त्या दिव्याचा वापर करून काही फायदा करून घेतलास की नाही??"

दीपकच्या ह्या प्रश्नाला अशोककडे उत्तर नव्हते.....आता ह्याला काय सांगावे?? तिथून सोने नाणे न आणता आपण इतिहास बघायला जातोय हे सांगणे म्हणजे आपला कुठे तरी पराभव झाल्या सारखं अशोकला वाटत होतं......

"अरे नाही रे प्रयत्न चालू आहेत ती जागा मी समजून घेत आहे आधी बघू आता पुढे.....तू काय घेणार चहा की कॉफी??.....अरे हो तुला कॉफी आवडते ना....घेऊन येतो थांब"

"अरे अशोक तुला नीट उभं राहता येईना.....चल बर आधी आपण डॉक्टर कडे जाऊ"

दवाखाना डॉक्टर हे शब्द ऐकून अशोकने आपली सगळी शक्ती एकवटली

"अरे नाही ठीक आहे मी.....तू बस बघू आधी....मी कॉफी बनवून आणतो"

अशोक लडखडत होता...त्याचा सूर जरा नाराजीचा होता कारण अजून 2 तासांनी त्याला तिकडे जायचं होतं ना.....पण हा दीपक येऊन बसला होता.....ह्याला कसतरी करून इथून घालवले पाहिजे होतं.... म्हणून अशोक लगबगीने कॉफी बनवू लागला....दीपक टेबलावर बसला होता....टेबलावरच दिवा ठेवला होता.....अशोक थरथरत धापा टाकीत कॉफी चे दोन मग घेऊन येत होता.....त्याचे हात थरथरत होते....त्यामुळे थोडी कॉफी खाली सांडत होती.....टेबलावर कॉफी चे दोन मग ठेवून अशोक दिपकच्या समोरच्या खुर्चीवर बसला....थरथरत्या हातांनी त्याने कॉफीचा मग उचलला आणि कॉफी चे घोट घेऊ लागला.....तिकडे दीपक सुद्धा कॉफी पिऊ लागला दीपकची करडी नजर अशोकवर होती.....अशोक कमालीचा विचित्र वागत होता.....लूज कपड्यात गुंडाळलेले त्याचे शरीर बघून दीपकने अशोकची आतापर्यंत 10 वेळा चौकशी केली असेल पण अशोकने दर वेळी उडवाउडवीची उत्तरे दिली होती.....मध्यरात्र व्हायला अजून अर्धा तास बाकी होता.....अशोक सतत घड्याळात बघत होता....कॉफीचा मग बाजूला ठेवून अशोक दीपकला म्हणाला

"तू माझ्या लास्ट राईडला आला आहेस ना??"

अशोकच्या तोंडून अस वाक्य ऐकून दीपक थोडा दचकला.....

"क.....क.....काय बोलतो आहेस हे.....कसली लास्ट राईड"

अशोक हसत हसत म्हणाला

"अरे आज मी मरणार.....मग माझ्या जिवाच्या बदल्यात तुला मोठं गिफ्ट मिळणार"

दीपकच्या चेहऱ्याचा रंग उडाला....तो उठून उभा राहिला.....तो काही बोलणार इतक्यात त्याची जीभ त्याला जडजड वाटू लागली.....दीपक बधिर झाला होता म्हणजे त्याला बोलता येत नव्हती....त्याचे हातपाय काम करत नव्हते....अचानक दीपक जमिनीवर कोसळला.....तोंडातुन त्याच्या शब्दा ऐवजी फक्त गरम वाफ बाहेर पडत होती......तो जमिनीवर कोसळला होता

हाडांचा सांगाडा बनलेला अशोक जोरजोरात हसत होता....त्याने आपल्या अशक्त अंगातली सगळी ताकत एकवटली आणि दीपक ला उचलून परत खुर्चीवर बसवले.....दिपकची जीभ बाहेर आली होती तोंडातून लाळ गळत होती.....एखाद्या लकवा मारलेल्या माणसाप्रमाणे तो फक्त मान हलवत अशोक कडे बघत होता.....अशोक त्याच्याकडे बघून परत हसू लागला.....दीपकचे फक्त डोळे हलत होते....आपल्या अंगातील सगळं बळ एकवून दीपक अशोकचा हात धरू पाहत होता पण तो हात अशोकने झटकला आणि दीपक कडे बघत म्हणाला

"घोडा शांत व्हावा म्हणून त्याला जे औषध देतात ना.....त्यात थोडे बेकायदेशीर केमिकल मिसळून मी तुझ्या कॉफीत घातले होते....त्यामुळे काही तास तू कोणतीही हालचाल करू शकणार नाहीस...म्हणजे तू लॉक झाला आहेस एका जागी...हे मला करावं लागलं कारण माझ्या ह्या हालतीला तू जबाबदार आहे.....आता मी एवढा अशक्त आहे की तुझा प्रतिकार करू शकत नाही...आता मी काय सांगतो ते ऐकावं लागेल......अरे हो माझ्या लास्ट राईडला आला आहेस ना तू???........पण तस नाही होणार आता"

दीपकच्या अंगातील ते कंपन वाढू लागला........तो अशोक कडे बघत रागाने थरथरत आहे हे सगळं बघून अशोक म्हणाला

"हे सगळं व्यर्थ आहे दीपक....मला मारून त्या सैतानाला खुश करणार होता ना......त्यानेच तुला हे वैभव दिल आहे ना.......पण तुझ्यासाठी बॅड न्यूज आहे मी आता मरणार नाही...मी आता सावरलो आहे"

अस बोलून अशोक समोरच्या गणपतीच्या फोटोला नमस्कार करू लागला.......

"तुझ्या ह्या दिव्याचा खेळाचा आज शेवट दिवस होता ना??.....पण तुझ्या ह्या सगळ्या दिव्याच्या खेळाची हकीकत मी कालच 9 व्या दिवशी जाणून घेतली होती.....अरे हो 9 हा लकी नंबर आहे....आठव्या रात्री मी त्या स्वप्नातून बाहेर आलो.....खूपच अशक्त होतो.....इतकं की मला चालताही येत नव्हतं.....अरे हो तुझा हा दिवा मानवी रक्तावर चालतो ना?? मानवी रक्त त्याचे इंधन आहे......"

"आता तुला प्रश्न पडला असेल की हा अशोक ह्या चक्रातून बाहेर कसा पडला असेल??......मला ही प्रश्न पडला आहे म्हणजे मला त्या 9 दिवशी स्वतःचे भान नव्हते सतत मी रात्रीची वाट बघत होतो......एका अश्या मृगजळात अडकलो होतो जिथे तुमची शिकार होते......तिथून मी बाहेर कसा पडलो???......तर आठव्या दिवशी सकाळी मी माझ्या डोक्यात त्या दिव्याच्या उजेडात दिसणारे युद्ध बघत आठवत चाललो होतो.....मला रात्रीची ओढ लागली..4,6 दिवसांनी मी घरातून बाहेर पडलो होतो...एक दोन जण येऊन माझ्याशी बोलत होते "एवढे अशक्त कसे झाला" अस विचारत होता पण माझं कश्याकडे लक्ष नव्हतं........मी थोडं समान घेण्यासाठी बाजारात चाललो होतो.....रोज गणपतीच्या दर्शनाने माझ्या दिवसाची सुरुवात होत होती पण मी ह्या दिवसात गणपतीला जणू विसरलो होतो.....रस्त्याने चालताना बाजूला गणपती मंदिर होतं पण लहानपणी पासून गणेशभक्त असलेला मी.....गणपती हे नाव लक्षात सुद्धा राहिलं नाही....मी त्या गणपती कडे बघितलं सुद्धा नाही......मी चालत असताना कुणीतरी समोरून चालत येत होतं.....मी माझ्या धुंदीत होतो....अचानक कुणीतरी माझ्या कपाळाला शेंदूर लावला आणि कानात म्हणाला "सावर आता स्वतःला".......एक तीव्र करंट शरीरात संचारला.....झटक्यात मी भानावर आलो.....इकडं तिकडं बघितलं कुणीच दिसलं नाही...पण त्याची एक झलक मी बघितली तो एका साधूच्या वेशात होता...त्याच्या चेहऱ्यावर एक वेगळेच तेज होते..त्याचा हस्तस्पर्श माझ्या कपाळावर लागला आणि मी भानावर आलो......समोरच्या आरश्यात स्वतःला बघितलं.....खूपच शोषले होते मला.....अशक्त,दुबळा झालो होतो मी......कुणीतरी झटक्यात मला खऱ्या आयुष्यात परत आणलं होतं.......तू दिलेला दिवा कसा मला गिळंकृत करत आहे हे मला जाणवले.....मी माझ्या शरीराकडे बघत होतो.....कुणीतरी पिळून काढत होतं......पण कोण????तू तर मित्र माझा.....तू मला सधन होण्यासाठी मदत करत आहेस.....पण तो दिवा मला अशक्त करत होता......न जाणो कसा पण त्या संमोहना मधून बाहेर आलो होतो.....पण माझं जिज्ञासू मन मला शांत बसू देत नव्हतं......हा सगळा प्रकार मला जाणून घ्यायचा होता.....त्यासाठी एकच उपाय होता तिथे जाण्याचा.......

त्या दिवशी मध्यरात्री मी मी त्या अंधाऱ्या जागेत गेलो.....ह्या वेळी मात्र एक उग्र वास येत होता.....सडका.....आजूबाजूला मरून पडलेले लोक मला अस्वस्थ करत होतो.....उद्या परवा मी ह्या मृतदेहाच्या ढिगाऱ्यात असेन का???मी स्वतःला सावरत सावरत त्या रूम नंबर ४४ मध्ये गेलो हाताच्या अंगठ्याला तो दिवा चिटकलेला होताच त्याला मी हा प्रश्न केला

"ह्या जागेचा इतिहास काय?? आणि इथून बाहेर कसं पडायचं??"

मला विश्वास बसत नाही दीपक स्वतः मोठं होण्यासाठी तू मला एका निद्रिस्त सैतानाच्या पोटात पाठवलंस???.....अरे हो तुला कुठं माहीत ना की ती जागा काय आहे?? काय होत तिथे??तर ऐकून घे.....ती अंधारी जागा म्हणजे एका मायावी सैतानाचे पोट आहे.......तो आता अशक्त होऊन पाताळात पडला आहे.....कधी तरी जिवंत होईल तो.....पण शेकडो वर्षांपासून तो निद्रिस्त आहे.....त्याला जिवंत ठेवते ते म्हणजे मानवी रक्त...तुझ्यासारखे सैतानाला मानणारे अजूनही त्याला रक्त पुरवतात आमच्या स्वरूपात...तो दिवा जेव्हा अंगठ्याचा चिटकतो तेव्हा हळूहळू करत रक्त शोषून घेतो आणि आपल्या मालकाला जिवंत ठेवतो....बदल्यात तो मायावी सैतान ज्याने ही जिवंत ब्लडबँक इथे पोहचवली आहे त्याचे नशीब बदलून टाकतो....जसे तुझे आता बदलले आहे.....काय माहित माझ्या आधी सुद्धा तू किती लोकांना ह्या दृष्टचक्रात अडकवले असशील.....सगळं सगळं मी दिव्याच्या उजेडात वाचत होतो.....मी सुद्धा आता एक ब्लड बँक होतो.....मनात एक विचार येऊन गेला "किती दृष्ट असतात ना माणसं" पण शेवटी लोभ हा सुद्धा एक मानवी स्वभाव आहे हा......सोबत अजून एक मानवी स्वभाव आहे तो म्हणजे सूड घेणे"

दीपकच्या शरीरात अशोकने दिलेले विष पूर्णपणे भिनले होते त्याच्या फक्त डोळ्यांची हालचाल होत होती....जीभ जड झाल्याने तोंडातून फक्त ऊऊ ऊऊ उऊउमह असे आवाज येत होते.....मोबाईल मध्ये गजर होताच अशोक हसला आणि टेबलाच्या दुसऱ्या बाजूला खुर्चीवर बसला.....अशक्त अशोक अजूनही स्मितहास्य करत होता......मध्यरात्र झाली होती.....टेबलावर दोघांच्या मधोमध तो दिवा होता....आज अशोकचा शेवटचा दिवस होता.....दीपक कडे बघत अशोक हसला आणि म्हणाला......

"मी ह्या चक्रातून बाहेर पडण्याचा मार्ग शोधून काढला आहे म्हणजे ह्या दिव्यानेच मला तो मार्ग दाखवला आहे"

अस बोलून अशोकने आपला उजवा हात टेबलावर ठेवला....तो हात बघून दीपकचे डोळे विस्फारले....त्याच्या तोंडून तो उऊउ उऊउ हा आवाज वाढला होता कारण अशोकने आपल्या उजव्या हाताचा अंगठा कापून टाकला होता.....त्या दुसऱ्या दुनियेत जाण्याचे माध्यम अशोकने कापून टाकले होते.....दीपकची बेचैनी बघून अशोक जोर जोरात हसू लागला

"मी.....मी....हे बोट कापून त्या जगात जाण्याचा रस्ता तोडून टाकला आहे......पण तुला हे सगळं लक्षात नसेल कारण ती जागा 10 दिवस माणसाला भ्रमित ठेवते.....त्याला ह्या आयुष्यातले काहीच लक्षात नसते........"

अस बोलून अशोकने दीपकचा उजवा हात पकडला....आणि त्याचा अंगठा पकडून त्या दिव्याच्या जिथे ते मंत्र कोरले होते त्या जागी दीपकचा अंगठा ठेवला....दिपकच्या अंगात जोरदार करंट संचारला.....आणि तो टेबलावर बेशुद्ध झाला.....दिपकच्या बोटाला तो कंदील दिवा चिटकला होता....अशोक समजून चुकला की दीपक आता त्या पाताळात त्या लाल जागेत गेला आहे आता तो एका तासाने भ्रमित होऊन बाहेर पडेल...अशोकने दीपकला उचलले आणि तो ज्या गाडीने आला होता त्या गाडीत खाली नेऊन बसवले.....एका तासाने जेव्हा दीपक जागा झाला तेव्हा गाडी घेऊन घरी गेला..त्याला काहीच लक्षात नव्हतं ..अशोक नावाचा कुणी मित्र आहे हे सुद्धा दीपक च्या लक्षात नव्हतं...चार पाच दिवस अशोकने दीपकवर नजर ठेवली.....आता तो अशक्त बनला होता....तो चोरून दिपकच्या घरी सुद्धा गेला....त्याच्या खोलीत त्याने तिथून बरेच सोने आणले होते.....6,7 दिवसांनी दीपक प्रचंड अशक्त झाला.....त्याचे वजन निम्म्याहून कमी झाले होते.....क्षणभर अशोकला वाटले की दिपकचा अंगठा कापून त्याला मुक्त करावे पण परत अशोकच्या मनात आले ह्याने किती जणांनी आयुष्य बरबाद केली असतील स्वतःच्या स्वार्थासाठी.....10 व्या दिवशी अशोक दिपकच्या लास्ट राईड ला तिथे उपस्थित होता....दीपक इकडून तिकडे गेला खरा पण परत आलाच नाही....अशोक समजून चुकला होता की दीपक आता परत कधीच येणार नाही....

11 व्या दिवशीपासून अशोकच्या डोक्यात निरनिराळे विचार दाटू लागले....त्या रूम नंबर ४४ च्या वर्णनावरून अशोकने एक फॅन्टसी पुस्तक लिहले जे प्रचंड चालले.....खूप सारा पैसा,प्रसिद्धी अशोकच्या चरणी लोटांगण घालत होती.....अशोक आता एक यशस्वी लेखक बनला होता.......हे त्याचे नशीब होते की दीपक रुपी एक ब्लड बँक पोहचवल्याचे बक्षीस???......(समाप्त)