जत्रा एक भयकथा भाग 3

जत्रा एक भयकथा भाग 3

जत्रा एक भयकथा भाग 2

जत्रा एक भयकथा भाग 2
मागील भाग वाचला नसेल तर वरील link जाऊन आवश्य वाचा

....... सारे काही सुंदर होते . तो सुंदरतेचा आस्वाद घेत होता

पुढे चालू

गण्याला आजूबाजूच्या परिसराची जाणीव झाली .त्याच्या आजूबाजूला कोणीच नव्हते .तो एकटाच होता. तो त्या घरातही नव्हता. तो बाहेर होता . जंगलात आणि एकटाच .
पण तरीही त्याला भीती वाटत नव्हती एक वेगळीच सुरक्षिततेची भावना मनात होती. ती सुंदर मुलगी तिथे दिसत नव्हती . त्याने इकडे तिकडे पाहीले , पण ती कुठेच नव्हती. तेव्हाच आवाज आला....

" गणेश लक्ष देऊन ऐक तुझं नि तुझ्या मित्रांचं आयुष्य तुझ्या वरती अवलंबून आहे . तुला जर जगायचं असेल तर मी सांगते तसं कर....

" कोण , कोण ? आहात तुम्ही आणि कुठे आहात ...?

" ते सांगायला माझ्याकडे वेळ नाही . मी सांगत आहे तेवढं एक , नाही ऐकलं तर तुझा मृत्यू निश्चित आहे .

" हे जे तू पाहत आहे ते स्वप्न आहे .;जेव्हा तू जागा होशील तेव्हा त्याच घरात असशील .तुझ्या मित्रांना तुला शुद्धीवर आणावं लागेल . आणि जेवढं लवकर शक्य होईल त्या घरातून बाहेर पडावं लागेल . घरातून बाहेर पडताना तेथील भांड्यावर झाकण ठेवायला विसरू नको . आणि बाहेर पडल्या नंतर पिवळ्या कंदिलाच्या मागे जा .तो कंदील तुला जंगला बाहेर जाण्याची वाट दाखवील . जर तु घाइ केली नाहिस तर तुझा मृत्यू निश्चित आहे "

मृत्यू निश्चित आहे .... हेच वाक्य त्याच्या कानात मध्ये घुमत राहिले नि तो शुद्धीवर आला . एक भयानक दुर्गंधी त्याच्या सभोवताली भरून राहिली होती . कुजलेल्या मासाची . त्याला ठसका लागला . तो उठू लागला तसं त्याला चक्कर आल्यासारखं जाणवलं . त्याच्या हातातून संततधार लहानसा रक्तप्रवाह सुरूच होता . तो प्रवाह विचित्रपणे वाहत होता . हातातून ठिबकणारा रक्ताचा थेंब जमिनीवरती पडतच नव्हता . तो थेंब हवेतूनच वाहत जात , तिथेच ठेवलेल्या एका भांड्यामध्ये जमा होत होता , त्याने खिशातून रुमाल काढून हाता भोवती बांधला . मन्या व राम्या बेशुद्ध होते . त्यांच्या हातातून तो रक्तप्रवाह तसाच वाहत होता .

त्याने मन्याला व राम्याला उठवायचा प्रयत्न केला पण दोघेही शुद्धीवर येत नव्हते . त्याने पाण्यासाठी शोधाशोध सुरु केली तिथे कुठेच पाणी नव्हते . मग तो बाहेर गेला आणि त्याला पाण्याचे डबके सापडले . त्याने तेथील पाणी आणून त्याच्या तोंडावर शिंपडले आणि मन्या शुद्धीवर येत हलचाल करू . पण राम्या अजूनही बेशुद्ध होता .

" काय झालं गण्या एवढा कसं काय
भेलेला आहे ? " शुद्धीवर येत मन्या म्हणाला

गण्याने घडलेला सर्व वृत्तांत मन्याला सांगितला.

" म्हणजे पाद्री आपल्याशी खोटं बोलला की काय ..?
पण खोटं बोलून त्याला काय मिळणार आहे . मारायचं असतं तर त्याने आपल्याला तेव्हाच मारलं नसतं का .? " मन्या गण्याला म्हणाला.

" जरा तुझ्या हातात कडे बघ रक्त कसं उडत आहे . ही काही तरी बेकारच भुताटकी दिसत आहे . पटकन काहीतरी बांध हाताला ." गण्या म्हणाला

" हाताला बांधून काही उपयोग नाही गण्या . बघ जरा तुझ्या हातात कडे बांधलेल्या रुमालामधून सुद्धा रक्ताचे थेंब त्या भांड्याकडे जात आहेत ... .."
गण्याने हाताला रुमाल बांधून देखील त्या रूमलातुन रक्त ठिपकत होते व त्या भांड्याकडे जातच होते .जरी रूमलातुन रक्त ठिपकत होते तरीही त्या रुमालाला एक थेंबही रक्त लागलेले नव्हते . तो पांढरा शुभ्र होता .

आठव तिने अजून काहीतरी सांगितलं असेल . गण्याने आठवून पाहिलं तरीही त्याला काहीच आठवेना .

" काय सुद्धा आठवत नाही लागा ..."

तेव्हाच एक विचित्र आवाज तिथे घुमू लागला .
घुं ss घुंss ..... दोघांच्याही पोटात भीतीने गोळा आला . राम्या अजून बेशुद्धच होता . काहीतरी करायलाच पाहिजे होतं . मन्या तावातावाने त्या भांड्याकडे गेला . ते भांड त्याने आदळून आपटलं . ते काचेचं असल्याने तुकडे झाले आणि रक्ताचे शिंतोडे सर्वत्र उडाले . एका भयानक दुर्गंधीबरोबर एकाच वेळी कितीतरी जणांची रडल्याचे , ओरडण्याचे , प्राणांतिक किंकाळ्यांचे आवाज येऊ लागले , आणि या साऱ्यांच्या पार्श्वभूमीला मघाशीचा घुं घुं घुत्कार होताच .

2 सेकंदात असं काहीतरी घडून गेलं की ते दोघालाही कळालं नाही . ते भांड होतं तिथेच होतं . तुकडे झालेलं भांडण पुन्हा जुळालं कसं? सर्वत्र उडालेले रक्ताचे शिंतोडे गायब झाले होते . ते रक्त आहे तसं भांड्यात जमा झालो होतं . घुं ss घुंss चा घुत्कार सोडला तर बाकी सारे आवाज बंद झाले होते . गण्याला व मण्याला अजून बऱ्याच ठिकाणी अजून जखमा झाल्या होत्या .

गण्या मधूनच ओरडला " आठवलं "

व त्याने तिथेच ठेवलेल्या झाकण भांड्यावर ती झाकून टाकले . तेव्हा त्यांच्या हातातून ठिबकणारे रक्त बंद झाले . कोणीतरी त्यांच्या शिकारीला आलं होतं घुंss घुंss चा आवाज कानाचे पडदे फाडत होता . त्यांनी दोघांनी राम्याला उचललं . ते पटकन घराबाहेर पडले . पण घरातून येताना राम्याच्या हाताचा धक्का लागून ते झाकण खाली पडले . मात्र त्या दोघांनाही ते कळालं नाही .

घरा बाहेर पडल्यानंतर त्यांना समोरच पिवळी मशाल दिसली त्या मशालीच्या मागे ते दोघेही निघाले . पण गन्या विसरला की त्याला कंदिलाच्या मागे जायचे होते जो उजव्या बाजूला थोड्या लांब अंतरावर होता .
.

मन्या व गण्या राम्याला घेऊन जात होते .त्या मशालीच्या पाठोपाठ . राम्या अजूनही बेशुद्ध होता . त्यामुळे दोघांनी मिळून राम्याला उचललं होतं . राम्याच्या ओझ्यामुळे त्यांची चाल मंदावली होती . मशाल असली तरी तिचा थोडा थोडका प्रकाश काळोखात हरवून जात होता . त्यातच वाटही व्यवस्थित नसल्याने सारखे धड-पडत होते दोघेही . ठेच लागून त्यांच्या पायाला जखमा झाल्या होत्या . खोलीतून येताना भांड्याचं झाकण खाली पडलं होतं . त्यामुळे अजूनही थोडं थोडं रक्त उडत-उडत जाऊन तिथे पडत होतं . मात्र याची जाणीव त्यांना अजिबात नव्हती . त्यांना फक्त एवढंच वाटत होतं की आपण येथून बाहेर पडणार.....।

" गन्या लगा तुझ्यामुळे आपण इथं फसलो , नाही तर लागा आतापतुर आपण ऑर्केस्ट्रात धमाल मस्ती करून घरी झोपलो असतो .....

" मन्या लगा मला तर काय माहित असं काय असेल म्हणून..

मात्र अचानक पुढे असलेली मशाल गायब झाली . दोघांच्याही काळजाचा ठोका चुकला . इतका वेळ उजेडाला सरावलेले डोळे अचानक आलेल्या अंधारामुळे काही सेकंदासाठी आंधळेच झाले . मग हळूहळू थोड्या अंतरावर जत्रेसाठी लावलेले दिवे , गावातील घरातील प्रकाशाचा झगमगाट दिसू लागला आणि त्यांना हायसे वाटले . त्यांनी आपला वेग वाढवला व पटापट गावाकडे सरकू लागले . त्यांच्या जीवात जीव आला . त्यांनी देवाचे व त्या मुलीचे जिने स्वप्नात येऊन मार्ग दाखवला ,दोघांचेही मनापासून आभार मानले.

आता त्यांची खात्री पटली होती की भूत नावाची गोष्ट असते व त्याची भीती कितीही नाही म्हटलं तरी आपोआपच वाटते . पण आता ते सुरक्षित होते . जंगलातून बाहेर आल्यावर समोरच थोड्या अंतरावरती देऊळ होते . तिथेच बाजूला बसायला एक कट्टाही होता . त्याच कट्ट्यावर त्यांनी राम्याला झोपवले व दोघेही बसले.

" मन्या जा रं चांगलं बादली भरून पाणी आण, कसलं बेशुद्ध झालयं राम्या , त्याला शुद्धीवर आणायला पाहिजे .

" थांब गण्या . दोन मिनिटात आणतो .

मन्याने पाणी आणल्यावर त्याचा सपकारऱ्याने राम्याच्या तोंडावर मारले . तेव्हा राम्या शुद्धीवर आला .

गण्या म्हणाला "लेका राम्या तुला माहित हाय का आपण कसलं बेकार भुताच्या तावडीत सापडलो होतो .."

राम्या " पण पाद्री तर चांगलं भुत होत होतं ना
मुक्त झाला का ती पाद्री...."

मण्या " अरे कसला मुक्त होतोय तो . त्याचाच डाव होता सारा . दोन थेंब म्हणून किती रक्त काढलं बेशुद्ध करून कुणास ठाऊक ? "

राम्या " पण त्याला मारायचं तर त्यांना तेव्हाच आपल्याला मारलं नसतं का ? बेशुद्ध करून रक्त काढायचा काय उपयोग ?? "

गण्या " काय माहित काहीतरी प्रथा असेल बळी द्यायची वगैरे "

राम्या " अरे पण मग आपण वाचलो कसे ? "

मण्या " अरे गाण्याच्या स्वप्नात एक पोरगी आली बेशुद्ध असताना तिने सांगितलं काय करायचं ते ."

राम्या " कुठली पोरगी ?

गण्या " ते मला पण माहित नाही पण तिनं सांगितलं तसं केलं म्हणूनच आपण वाचलो . "

राम्या " गण्या रुमाल कशाला बांधलाय हाताला काय लागलं का काय ? "

गण्या " अरे बाबा काय सांगायचं तुला रक्ता वरती सुद्धा भुताटकी चालत होती रक्त हवेत उडत होतं .."

मण्या " गण्या जरा नीट बघ अजून पण रक्‍त पडतेच आहे..

अजुनही रक्त वाहत होतं जंगलाच्या दिशेने.

मन्या म्हणाला " पण ते कसं काय शक्य आहे ? आपण तर गावात आलो ना ? जंगलाच्या बाहेर "

राम्या म्हणाला " आपण कोणीतरी जाणकार माणूस गाठायला पाहिजे "

गण्या म्हणाला " आपण गावात आलोच नाही . गावात देऊळ कधी रिकाम नसतं . दोन-चार म्हातारी बारा महिने पडीक असतात देवळात . पण आता कोणीच नाही . "

" होय लगा आज ऑर्केस्ट्रा आहे पण कुठल्याच गाण्याचा आवाज येत नाही " मन्या म्हणाला

" अरे ती गोष्ट सोड कुत्रा , मांजर , किडा-मुंगी काय तरी दिसतय का तुला ..? " राम्या

" अरे तुम्ही सगळं सोडा रातकिड्यांची किरकिर सुद्धा ऐकू येत नाही . किती विचित्र आहे ...? " गण्या म्हणाला

" गण्या , मन्या दोस्तांनो ही चकवा तर नसेल ना चकव्यातून बाहेर कधीच जाऊ शकत नाही माणूस " राम्या

" चला आपण देवळात जाऊन मग कुठलं भुत देवळात येतंय ? " मन्या

" अरे येडाय काय तू ? ही देवळपण भुतानाचं बनवलेलं असणार ...? " गण्या

राम्या म्हणाला " मग आपण करायचं तरी काय ? आपण वाचणार तरी कसं ? "

पण अचानक कोलाहाल वाढला . चित्र-विचित्र आवाजा बरोबर अनेक मितीमध्ये अनेक घडामोडी सुरू झाल्या . पण त्यांच्या मानवी डोळ्यांना एवढंच दिसत होतं की सारे काही नष्ट होत होतं . व त्यांच्याकडे गोलाकार आकारात मध्ये येत होता तो काळोख , मिट्ट काळोख . तो काळोख त्यांच्याभोवती गोलाकार पसरत गेला होता . तो काळोख , त्यात काय होतं काय माहित ? पण जे काही होतं ते अमानवी , पाशवी आणि क्रूर होतं . जी काही शक्ती होती ती मानवी डोळ्यांना , मनाला , बुद्धीला न समजणारी होती . जे काही त्यांच्या मानवी ज्ञानेंद्रियांना जाणवत होतं ते त्या शक्तीचा थोडासा भाग होता . ज्याच्या पुढे मानव हतबल होता . इतका वेळ पुढे सरकणारा तो गोलाकार काळोख थांबला . कोलाहलाचा स्वर उच्च कोटीला पोहोचला . कोणतही हिंस्र श्वापद शिकारीला खाण्यापूर्वी मौज म्हणून तिच्याशी खेळ करते तोच खेळ आता त्या तिघांबरोबर होणार होता .

काळोखातून चित्र-विचित्र गलिच्छ स्वर उमटत होते . जे तिघांच्याही कानाला कर्णकर्कश्य वाटत होते . जो प्रसंग तिघांवर ओढवला होता तो अकल्पनीय होता . अचानक काळोखातील आवाज थांबला व त्याच बरोबर त्यांच्या आजूबाजूला एक भयानक दुर्गंधी पसरली . थंडी हळूहळू वाढू लागली व त्यांचे दात कडकडू लागली . नक्कीच काळोखातून कुणीतरी पुढे आलं होतं . त्यांच्यासोबत खेळ करण्यासाठी . आता हे शिकार करणार होतं . शिकारी ची मजा घेणार होतं . तिघांनीही एकमेकांचे हात घट्ट पकडले . त्यांना समोर एक भयानक , क्रूर , निर्घुन , बिभत्स मृत्यू दिसत होता . एक वेळ मृत्यू बरा पण हा अघोरी नरक होता . मृत्यू नंतरही अमर्याद काळासाठी दास्यत्व व भयानक वेदना.

भयानक शांतता जीवघेणी होत होती . त्यांच्या काळजाच्या ठोक्याच्या आवाजाने सुद्धा ते घाबरत होते . अचानक गण्याच्या हाताला हिसका बसला . त्याने पाहिलं राम्या काळोखाकडे खेचला जात होता .

" मन्या राम्याला ओढ "

मन्या जागचा हलला नाही . त्याच्यापर्यंत आवाज पोहोचला नाही . तो स्तब्ध होता . एकाच अवस्थेत , पुतळ्यासारखा , आणि राम्या हवेत खेचला जात होता त्या काळोखाकडे . राम्याला मृत्यू समोर दिसत होता तो जिवाच्या आकांताने किंचाळत होता , ओरडत होता , वाचवा म्हणत होता पण एकटा गण्या काय करू शकत होता ?

अशाच वेळी मानवी भावनांचे रूपांतर होतं शक्ती मध्ये शस्त्रा मध्ये . तीच शक्ती , तीच शस्त्रे मानवाला बळ देतात कशाशीही युद्ध करण्याचे , कशाशीही लढा देण्याचे , तेच बळ गण्याच्या अंगी साकारले . त्याने एक जोरात हिसका देऊन राम्याला खाली ओढून घेतले . तेव्हा काळोखात एकच कल्लोळ माजला . नेहमी जिंकणाऱ्या खेळाडूला हरवल्यानंतर निघतो तसा आवाज असावा .

पुन्हा एकदा एक मोठी किंकाळी ऐकु आली आणि पुन्हा निरव शांतता . या वेळी पुन्हा राम्या हवेत उडाला . ज्याप्रमाणे लोखंड चुंबकाकडे धाव घेते तसा राम्या काळोखाकडे ओढला जाऊ लागला . मात्र यावेळी गण्याची ताकद कमी पडली . राम्या काळोखात विलीन झाला आणि गणाच्या हातात राहिला त्याचा मनगटापासून तुटलेला हात . जो राम्याने गच्च आवळला होता गण्याच्या हाताभोवती . त्याच्यातून रक्त ठिपकत होतं .

पुन्हा एकदा काळोखात गलका झाला आता पुढची शिकार होणार होती गण्याची किंवा मन्याची ....
.
क्रमशः..
तुम्हाला काय वाटतं गण्या व मन्या वाचतील का त्यांचीही शिकार होईल व मृत्यू पावतील राम्याप्रमाणेच ? प्रतिक्रियेमध्ये अवश्य सांगा।

मृत्यूची देवता- Marathi Information about death

 मृत्यूची देवता

तंबाखू भाग 4

कथा - #तंबाखू भाग 4 था आणि शेवट

लेखक - #अनुप_देशमाने

तात्या बेशुद्धच....

सकाळ झाली तात्या ने पाहिलं सर्वत्र तांबडं होत पक्षांचा किलबिलाट चा होता सूर्याची कोवळी किरण शेतातील पिकांवर पडली होती सर्वत्र अस सुंदर दिसत होतं निसर्गाचं ते अप्रतिम सौदर्य पाहून तात्या हरवून गेला होता त्याला रात्री घडलेल्या प्रकारचा विसर पडला होता तो आपण जीवंत आहोत या आनंदाने घराकडे निघाला....
.
गावात पोहचला तसा तो सर्वांना राम राम करू लागला

राम राम पांडू
राम राम सरपंच
राम राम बबण्या
.
सर्वना अगदी दिसेल त्याला तो राम राम करत होता घरी पोहचला अंघोळ करून बाहेर पडणार तेवढ्यात तो माघे फिरला आणि आरशात पाहिलं नंतर त्याने जाऊन पाण्यात पाहिलं परत आरसा ....
.
.
😥😥😥😥😥😥😥😥😥😥😥
.
.
तात्या जोर जोरात रडू लागला टाहो फोडू लागला आकांत तांडव करून रडू लागला कारण त्याला त्याचा चेहरा आरशात दिसत नव्हता आणि पाण्यात सुद्धा...

बाहेर येऊन सर्वांना हाक देऊ लागला त्याचे कोणी ऐकत नव्हतं कारण सकाळी सुद्धा जेव्हा त्याने राम राम घातला होता तेव्हा त्याला कोणी राम राम घातला नव्हता त्याला कळले म्हणून तो पळतच शेताकडे जाऊ लागला आणि शेतात आल्यावर त्याने काल जेथे झोप्लो होतो तेथे जाऊन पाहिले तर त्याचा देह तिथेच होता स्तब्ध...

त्याला कळलं होतं त्या 16 जणांनी देखील त्याचा बळी घेतला आणि ते परत गेले होते ते दुसऱ्या सावज चा शोधात....

जवळ झोपलेल्या शेत मजुराने गावात जाऊन ही बातमी सांगितली ... सारा गाव शेताकडे येताना तात्या पहात होता तो त्याचा देहाकडे पाहून रडत बसला होता...

गावकरी आले अप्पा पण होता..

कोण म्हणू लागले : बिचारा बायको गेली म्हणून सहन नाही वाटले म्हणून गेला
तर कोण : दारू जास्त पिला असेल म्हणून झोपेत गेला
आणि अप्पा म्हणाला - तंबाखू मुळे गेला

सर्व जण अप्पा कडे बघून हसू लागले...

अप्पा तुमी माझ्या वर विश्वास नाही ठेवला आणि मी गेल्यावर तुमचा विश्वास बसला म्हणून तात्या रडू लागला..

गावकऱ्यांनी तात्या चा देह उचुलून गावाकडे आणला...

तात्यांच घर च सम्पल होत कारण तात्या ला कोणी पोर बाळ नव्हती..

गावकऱ्यांनी सर्व तयारी केली आणि तात्यांचा देह घेऊन समशान मध्ये आणून त्याला अग्नी देऊन परत आले...
अप्पा आला आणि तात्या चा घरी गेला घर सर्व पाहिलं परत घरी येऊन बसला थोडा विचार करून झोपला...

स्वप्नात.......

अप्पा मी तात्या दार उघडता का...
अप्पा: तात्या तू कसा आलास परत
तात्या: अप्पा त्या दिवशी माझ्यावर विश्वास नाही ठेवला पण आज तुमचा विश्वास बसला ना
अप्पा: हो पण कोणी ऐकत नाही
तात्या: अप्पा सर्वांना सांगा ते 16 जण खूप खुप विद्रुप आहेत त्यांची तंबाखूची तलब खूप भयंकर आहे
अप्पा : हो सांगतो
तात्या: आई बहिणीच कुंकू पुसून चाललं आहे अप्पा ह्या तंबाखू चा व्यसनात सर्वांना आवरा अप्पा नाहीतर गावातील एक एक करून सर्वांचा फडशा पाडतील हे लोक..
अप्पा : हो नक्की आपल्या गावाला #व्यसनबंदी गाव म्हणून ओळखला जाईल तात्या मी बघतो
तात्या हसला आणि गायब झाला

अप्पा दचकून जागा झाला...त्याला एक कल्पना सुचली त्याने गावातील बायकांना जवळ करून सांगितलं की तंबाखू मुळे कॅन्सर होतो कॅन्सर म्हणजे असा आजार जो कधीच बरा होत नाही... माझ्या आई बहिणींनो मला तुमचा कपाळावर शेवट पर्यंत कुंकू पाहायचं आहे तुम्ही मला ह्या कामात मदत करा....

तशा सर्व बायकांचा मोर्चा गावातील पान टपरीवर गेला आणि त्यातील सर्व तंबाखू बाहेर काढून जाळून टाकली...
प्रत्येकीने आपल्या आपल्या नवऱ्याचं खिशे चेक करून त्यातील तंबाखू काढून फेकून देऊ लागली...
गावात येऊन तंबाखू पुरवणाऱ्या मालकाला बायकांनी चांगलाच चोप दिला तो परत कधीच आला नाही बाहेरून तंबाखू येईना गेली म्हणून गावातील तरुण म्हातारे पुरुष बैचेन झाले होते.....

हा लढा तात्या पहात होता आणि त्याचा समोर ते 16 जण देखील पहात होते...

अखेर अप्पा आणि बायका जिंकल्या जवळ जवळ सर्व गाव व्यसनाचा विळख्यातून बाहेर पडला होता सरकार कडून गावाला आदर्श गाव आणि व्यसंनबंदी गाव म्हणून घोषित झाले...

त्या 16 विद्रुपी चेहऱ्याकडे बघून तात्या हसत होता ... त्या 16 जणांना आता मुक्ती मिळाली होती... ते परत कधीच येणार नव्हते पण तात्या आणि त्याचा बायकोने विनाकारण आपला जीव गमावला होता.....

वाचकहो व्यसन असेल तर सोडून द्या गोष्टीतून एक छोटासा संदेश.....

समाप्त

विळखा - भाग 2 (अंतिम भाग)

विळखा - भाग 2 (अंतिम भाग)

आजीे पुढे सांगू लागल्या...त्या जे काही सांगत होत्या ते चित्र माझ्या डोळ्या समोर उभे राहत होते ... " सुरेश सकाळ होण्याची वाट बघत होता .. आणि एकदाची सकाळ झाली.. आता चांगलच उजाडलं होतं.. अनिता पण उठली .पटकन ती बाथरूम मध्ये गेली ..अंघोळ वगैरे करून ती सरळ स्वपाक घरात गेली .. सुरेश उठून तयार झाला .. अनिता कडे जाण्याची त्याची हिम्मत होत नव्हती .. तरी पण हिम्मत करून तो स्वयंपाक घरात गेला .. अनिता आणि तिची सासू नाष्ट्या ची तयारी करत होते .. सुरेश ने अनिताकडे पाहिले ती पाठमोरी होती .. व्यवस्थित साडी नेसलेली ... केसांची वेणी घातलेली.. तिचे केस बघून सुरेशला काल रात्रीची केस मोकळे सोडलेली अनिता आठवली .. त्याच्या डोळ्यासमोर तिचे काल चे रूप उभे राहिले .. अचानक अनिता वळाली ..तिने सुरेश कडे पाहिले.. सुरेश एकदम दचकला..जरासा मागे सरकला.. अनिता त्याला म्हणाली .. काय झालं? तुमचा चेहरा एवढा पंधरा का झालाय ? "" काही नाही .. दे डब्बा लवकर .. उशीर होतोय " असे म्हणून सुरेश तिथून निघाला. आज त्याचं कशातच लक्ष लागत नव्हतं.. सारखं त्याला काल रात्रीच आठवत होतं.. काय करावं .. विचार करून करून बेजार झाला तो. सुरेशला गजूची ची आठवण झाली.. सगळी कामे सोडून तो गजूकडे गेला. गजू दुपारचं जेवायला घरी आला होता. सुरेशला दुपारचं घरी बघून त्याला थोडा आश्चर्य वाटलं .. कारण सुरेश दुपारचं कधी सहसा जात नसे.. आज तो आलाय म्हणजे काहीतरी खास आहे .. गजूने सुरेशला चहापाणी दिले .. सुरेशचा गंभीर चिंताग्रस्त चेहरा गजूच्या नजरेतून सुटला नव्हता.. तरी पण त्याने सुरेशला विचारले .. काय झालं .. सगळं ठीक आहे ना ? का भांडण बिंडंन झालंय? .. काय बोलावं सुरेश ला काही सुचत नव्हते .. कसं सांगू ? काय सांगू ? .. हळू हळू सुरेश ने रात्री घडलेला प्रसंग गजूला सांगितला. गजूचा विश्वासच बसेना .. असं काही तरी सुरेश सांगेन याची त्याला स्वप्नात पण कल्पना नव्हती.. आता चक्कर येण्याची वेळ गजूची होती .. घडलेला प्रकार ऐकून त्यालाच घाम फुटला तर सुरेशची काय अवस्था झाली असेन. बराच वेळ विचार करून सुरेश गजूला म्हणाला " गजू काय आहे हे सगळं ? आता काय करू मी ?" खूप रडला सुरेश . गजू ने सुरेशला शांत केले आणि म्हणाला," मी सांगतो ते नीट ,, पाहिले मनाची हिम्मत सोडू नकोस. कोणाला ह्यातलं काहीही सांगू नकोस. सुरेश तू जे सांगतोय त्यावरून असं कळतंय कि वाहिनी जे काही करत होती ती चेटूक विद्या आहे.."" चेटूक विद्या? नुसतं कानावर शब्द पडला तरी सुरेशच्या मनात धस्स झाल. गजू म्हणाला " पण एक शंका आहे मित्रा.. अनिता ला नुसतीच चेटूक विद्या येती कि ...??? "" कि .. काय गजू ? " कसं बोलावं काही समजेना गजूला .. तरी पण मित्रा साठी त्याने विचारलेच .. " सुरेश अनिताला फक्त चेटूक विद्या येती कि ती स्वतः चेटकीण आहे .. हे आपल्याला कळालं पाहिजे .. म्हणजे पुढे काय करायचे ते ठरवूयात ?" "ते कसं कळणार ?" गजू म्हणाला " माझ्या माहितीप्रमाणे मला माझ्या वडिलांनी सांगितलं होतं कि चेटकिणीला तिचे केस खूप प्रिय असतात .. म्हणून ती कोणालाहि त्यांना हात लावू देत नाही .. सुरेश तू आता एक काम कर .. अनिता जवळ जेव्हा जाशील तेव्हा तिच्या केसांना हात लावण्याचा प्रयत्न कर .. थोडे तिचे केस ओढ आणि बघ काय होत ते ..आणि हो .. अनितावर बारीक नजर ठेव .. पण तिला कुठला हि संशय येऊ देऊ नकोस .. सावध राहा " त्यांना आता कळले कि अनिता का देवपूजा वगैरे करत नाही ते.
गजूशी बोलून सुरेश घरी आला .. अनिता काहीतरी काम करण्यात व्यस्त होती .. आता तो तिच्यावर बारीक नजर ठेवून होता.. नेहमीप्रमाणे सगळे जेवले आणि झोपायला गेले .. अनिता जशी रूम मध्ये आली तसं सुरेशला थोडी भीती वाटली .. पण ती एकदम नॉर्मल वागत असल्यामुळे त्याला हिम्मत येयला लागली. अनिता सुरेश जवळ येऊन बसली .. आणि दोघे गप्पा मारू लागले .. बोलता बोलता सुरेशने अनिताच्या खांद्यावर हात ठेवला .. अनिता सुरेशकडे बघून गोड हसली .. सुरेश तिला म्हणाला .. आज काय छान दिसतीये तू .. हे ऐकून अनिता थोडी लाजली .. सुरेश तिची स्तुती करू लागला ,, आणि हळू हळू त्याचा हात तिच्याकडे न्हेत न्हेत तिच्या केसांना स्पर्श करू लागला .. अजून तरी अनिता काहीच बोलली नाही ...त्याने हिम्मत करून त्याचा हात अनिताच्या डोक्याच्या मागील बाजूस ठेवला ..आणि हातची बोटे केसांन मध्ये फिरवू लागला ... सुरेशचा हाताचा स्पर्श केसांन मध्ये होताच .. अनिता एकदम मागे सरकली .. आणि तिने सुरेशचा हात केसांन मधून मानेला झटका देऊन काढून टाकला ..." काय करताय हे ..? आज झोप नाही आली वाटत ? " अनिता ने सुरेशला झटका देताच सुरेश मनातून थोडा घाबरला .. परत हिम्मत करून तो अनिताच्या केसांना हात लावण्याचा प्रयत्न करू लागला .. पण अनिता प्रत्येक वेळी त्याला काहींना काही कारण देऊन हात लावू देईना .. सुरेश पण जिद्दीला पेटला .. आणि परत प्रयत्न करू लागला .. आता मात्र अनिताचा पारा चढला.. ती सुरेशला चिडून म्हणाली .. " माझ्या केसांन हात नाही लावायचा हं.. मला नाही आवडत " तिचे हे शब्द ऐकून सुरेश गारच झाला. त्याला कळून चुकले कि अनिता हि चेटकीण आहे ते. त्याने दुसऱ्या दिवशी सगळा प्रकार सांगितला. पुढे काही दिवस तो अनिताच्या केसांन हात लावण्याचा सारखी संधी शोधू लागला पण ती काही त्याला हात लावू देईना. अधून मधून अनिताची चेटूक पूजा पण चालू असायची .. सुरेश डोळ्यात तेल घालून आता सगळं बघू लागला .. जे काही घडे ते तो गजूला सांगू लागला. 
आजी मला जसे सांगत होत्या तसं ते चित्र माझ्या डोळ्यासमोर उभे राहत होते .. आता पुढे काय ? ह्यातून बाहेर कसं पडायचं. विचार करून करून डोके फुटायची वेळ आली, शिवाय जीवाची भीती पण होतीच. काय करावं काहीच समजेना. एक दिवस गजू कामा निमित्त बाहेर गावी गेला होता. दुसऱ्या दिवशी तो परत आला आणि थेट सुरेश कडे गेला. त्याला आपल्या घरी घेऊन आला आणि म्हणाला " सुऱ्या मित्रा .. काल मी एका मांत्रिकाला भेटलो होतो .. त्याच्या कडून कळाले कि चिटकीणीला तिचे केस खूपच प्रिय असतात... जर का तू तिचे केस मिळवले तर ती तुझ्यासाठी काहीही करायला तयार होईल .. फक्त तिचे थोडेसे केस आपल्या ताब्यात घे आणि तिला सापडणार नाहीत असे लपव... मग बघ तुझं नशीब कसं फळफळत ते.." सुरेश म्हणाला " मला काही नको .. मला फक्त ह्यातून सुटायचंय " पण गजू काही ऐकेना " सुरेश वाईटात पण चांगलं होतं म्हणतात ना .. तसंच आहे हे.. हे बघ आपण आपली दोन चार कामे तिच्या कडून करून घेऊ आणि मग देऊ सोडून .. आणि मी आहे ना .. तू कशाला घाबरतोय.. जर तिला काही वाईट करायचे असते तर तिने ते केव्हाच केले असते " गजू ने सुरेशला कसाबसा तयार केलाच. 
सुरेश आता अनिताशी गोड गोड वागू लागला आणि तिचे केस मिळविण्याचे प्रयत्न करू लागला.. पण काही केल्या ती तिचे केस त्याच्या हातात पडू देईना. काय करावं आता? एके दिवशी सुरेश आणि गजू ने एक योजना आखली. दुसऱ्या दिवशी गजू आणि त्याचे अजून दोन मित्र सुरेशच्या घरी सकाळी सकाळीच गेले. सुरेश हि पहाटे लवकर उठला .. अनिताला लवकर आवरता येणार नाही असे कामे सांगू लागला . अनिताची घाई आणि चिडचिड होयला लागली .. ती नीट तय्यार नव्हती झाली ..त्यात गजू आणि त्याचे दोन मित्र अचानक नाश्त्यासाठी दारात हजर.. अनिता पटापट कामे करू लागली . सर्वांना नाष्ट्याचे आणून दिले.. खाऊन झाल्यावर सर्वांसाठी चहा आणला .. सर्व जण गप्पा मारत चहा पीत होते.. गजूने मोठ्या हुशारीने अनिताला बोलण्यात गुंतवले होते.. अनिता खुर्चीवर बसून चहा घेत होती .. तिला बोलण्यात गुंतलेली पाहून सुरेश हळूच उठला .. हातात चहाचा कप बशी होतीच .. हळूच तो अनिताच्या थोडा जवळून मागे गेला .. आणि चालता चालता त्याने अचानक हातातून चहाचे कप निसटल्यासारखे (मुद्दाम) केले .. आणि तो चहा अनिताच्या डोक्यावर सांडला. केसांनवर चहा सांडताच अनिता एकदम चिडली .. डोळे मोठे करून ती सुरेशवर खेकसली " काय अक्कल आहे कि नाही . सगळा चहा माझ्यावर सांडलास.. डोळे फुटलेत काय तुझे.. मूर्ख .." अनिता रागाने लाल झाली होती. ती सुरेशला त्याच्या मित्रांसमोर बोलतीये याचं पण तिला भान नाही राहिलं. " ओह ! चुकून झालं .. जा जा लवकर केस धुऊन ये " ती तशीच चिडचिड करत बाथरूम मध्ये गेली. बऱ्याच वेळानी अनिता केस धुऊन बाहेर आली.. सुरेश पटकन तिच्या मागे खोलीत गेला. अनिता केस पुसत होती .. तिच्या लांब मोकळ्या केसांना बघून सुरेश जरा घाबरला. तो तिच्या जवळ गेला तर ती त्याला तिथून हाकलून देऊ लागली.. पण सुरेश कपाटात काहीतरी शोधण्याच्या बहाण्याने तिथेच थांबला. अनिता सुरेश कडे बघत होती ... तिला तिचे मोकळे केस घेऊन बाहेर हि जात येत नव्हते. थोडा वेळ थांबून तिने एक कंगवा घेतला व स्वतःचे केस विंचरू लागली.. हळू हळू तिचे केस वाळू लागले तसा तिला आनंद होयला लागला .. मस्त कुठलं तरी गाणं गुणगुणत ती केस विंचरत आरशा समोर उभी होती .. सुरेशच लक्ष होतंच तिच्याकडे .. तिने केसांची वेणी घातली. तेवढ्यात बाहेर असलेल्या गजू आणि त्याच्या मित्रांनी एकदम जोर जोरात अनिता आणि सुरेशला आवाज देऊ लागले " सुरेश बाहेर ये लवकर .. वहिनी पटकन या .. लगेच या .. हे बघा काय आहे ते ? " त्यांचा गोंधळ ऐकून अनिताने हाताला कंगवा तिथेच ठेवला आणि पटकन बाहेर आली .. " काय झालं .. काय झालं ? काय आहे .. ? " गजू समोरच्या खोलीकडे बोट दाखवत म्हणाला " त्या .. त्या खोलीत अत्ता एक मोठं जनावर (साप) सळसळत जाणताना पाहिलं आम्ही ... काढा त्याला आधी बाहेर.." अनिता पटकन हातात एक दांडका घेऊन त्या खोलीकडे पाळली. इकडे सुरेशला ह्या अचानक झालेल्या गडबडीमुळे चांगली संधी मिळाली.. त्याने क्षणाचाही विलंब न करता पटकन अनिताने जो कंगवा वापरला होता तो घेतला.. झालेल्या गडबडीमुळे अनिताने तो कंगवा तिथेच ठेवला होता व ती बाहेर काय झालं ते पाहण्यास आली होती .. त्या कांगाव्याला अनिताचे काही केसांचा बुंचका अडकला होता ... सुरेशने पटकन तो बुंचका काढला आणि तो, गजू आणि त्याचे मित्र तिथून निसटले. घरापासून थोडे लांब गजूने एक गाडी आणून ठेवली होती .. सगळे पळतच गाडी जवळ पोचले ,, गाडीत बसले आणि तिथून पसार झाले.. गजू आणि सुरेशचा प्लॅन यशस्वी झाला होता. इकडे अनिता त्या खोलीत जनावर शोधत होती पण ते काही सापडत नव्हतं.. बाहेर हि एकदम शांतता झाली होती .. अनिताला कसला तरी संशय आला .. ती पटकन खोली बाहेर आली .. बघती तर काय गजू आणि त्याचे मित्र घरातून गायब!!! तिच्या मनात संशयाची पाल चुकचुकली .. ती पळतच वर खोलीत गेली .. धावत पळत ती त्या कंगव्यापाशी पोचली .. कंगवा हातात घेऊन बघते तर काय.... केसांचा बुंचका गायब ? ती घरभर हातात कंगवा घेऊन सुरेशला शोधू लागली .. पण सुरेश हि दिसेना .. ती बेभान होऊन शेताकडे पाळली .. सुरेश तिथे हि नव्हता.. अनिताला कळून चुकले कि सुरेशला तिचं खरं रूप कळालंय .. तोच तिचा केसांचा बुंचका घेऊन पाळलाय... ती वेडीपीसी होऊन सुरेशची वाट बघू लागली .. घरात आदळ आपट करू लागली .. चिडचिड करू लागली.. तिच्या केसांन शिवाय बेचैन झाली .. रागाच्या भरात तिने सुरेशच्या आई वडिलांना घराबाहेर काढलं. 
साधारण १५ - २० दिवसांनी सुरेश परत घरी आला ... अनिता सुरेशची वाट बघत रोज दारात उभी असायची.. सुरेशला बघताच ती एकदम आनंदून गेली .. सुरेश येताच ती त्याच्या साठी चहा पाणी आणि काहीतरी खायला घेऊन आली. सुरेशला आरामात बसलेला बघून ती त्याच्या जवळ गेली .. त्याला लाडी गोडी करू लागली .. व म्हणाली " तर तुम्हाला सगळं कळालं आहे आता ..." " कशा बद्दल बोलतेस तू अनिता ?" " तुम्ही ना .. खरंच इतके छुपेरुस्तम असाल ना मला माहीतच नव्हतं" " काय बोलतेस तू ? मला काहीच कळत नाहीये " " ठीक आहे .. मग सरळच विचारते आता .. माझे केस कुठे आहेत .. मला ते पाहिजे .. तुम्हाला कळालंय कि मी चेटकीण आहे ते .. द्या माझे केस परत .." तिचं असं स्पष्ट बोलणं सुरेशला अजिबात अपेक्षित नव्हतं.. तिचे मोठे झालेले डोळे , बदलेला आवाज आणि स्पष्ट बोलणे ऐकून सुरेशच्या मनात धस्स झालं.. काय करावं ते त्याला कळेना .. अनिता सारखी विचारात होती . सुरेश म्हणाला आधी सांग माझे आई बाबा कुठे आहेत ? " ती म्हणाली मीच रागात त्यांना घरा बाहेर काढलं " . " जा जाऊन घेऊन ये " " ठीक आहे " आणि ती तशीच घरा बाहेर पडली. बऱ्याच वेळाने ती परत आली .. सोबत सुरेशचे आई बाबा पण होते. रात्री अनिता खोलीत आली ..ती सारखी सुरेशकडे केसांची विचारणा करू लागली..पण तो काही सांगना.. सुरेश तिला म्हणाला खरं सांग कोण आहेस तू ? माझ्याशीच का लग्न केलंस ? काय उद्देश आहे तुझा ?.. अनिता म्हणाली मी एक चेटकीण आहे .. मला चेटूक विद्या प्राप्त आहे .. साक्षात सैतान मला प्रसन्न आहे .. मी त्याला खुश करण्यासाठी काहीही करू शकते ... त्याच्यासाठी मी माझ्या जन्म देत्या आई बापाचा पण बळी दिलाय .. तो सैतान माझ्यात संचारतो .. मला ताकतवर बनवतो ,,.. मला त्याला खुश करावं लागतं.. तुझं घर नदी जवळ आहे .. मी नेहमी इथे सैतानाला पुजायला येयची .. पण .. गावातल्या लोकांमुळे माझी पूजा नीट होत नसे .. मी कमजोर पडायला लागले .. तुझं घर माझ्या डोळ्यात बहरलं होत .. तुला कसाही करून मिळवायचाच ..म्हणजे मला माझी सैतानी कार्य करायला सोप्पं होईल .. हाच उद्देश घेऊन तुझ्याशी लग्न केलं.. " अनिताचे हे बोलणे ऐकून सुरेशला डबडबून घाम फुटला .. छातीची धडधड वाढली होती .. काय बोलावं ते कळेना .. तोच अनिता त्याला म्हणाली " मला माझे केस परत दे .. मी जाते निघून .. तुला आणि तुझं परिवाराला काहीही करणार नाही .. फक्त माझे केस दे परत .." सुरेशला आता अनिताची भीती वाटू लागली .. पण त्याला गजूचे बोलणे आठवले .. केसांसाठी चेटकीण काहीही करायला तयार असते .. हीच संधी आहे आर या पार .. सुरेश अनिताला म्हणाला .. तुझे केस ना ..देतो ना .. पण आधी एक काम कर माझं " " काय .. काय करावं लागेन मला ? " " सांगतो .. आधी माझ्या कडे खूप पैसे येऊ दे मग देतो तुझे केस .." ठीक आहे येईल तुझ्याकडे पैसा.. पण प्रत्येक गोष्टीची किंमत मोजावी लागते .. सैतानाला खुश करावं लागतं " .. " तुला काय करायचं ते कर .. मला पैसा पाहिजे बस्स .." " ठीक आहे .." असे म्हणून अनिता आपल्या कामाला लागली .. तिची सैतानी पूजा सुरु झाली .. सुरेश गजूला जे काही घडे ते सांगू लागला .. गजू आता सुरेशच्या घरी येत नसे.. एक दिवस सुरेशच्या शेतात काम चालू असताना अचानक सुरेशला एक सोन्याने भरलेला हंडा सापडला .. सुरेश एकदम आनंदून गेला .. त्याला समजले कि हे सगळं अनिता मुळेच झालंय. सुरेश घरात नसताना अनिता घराची आणि सुरेशच्या वस्तूंची कसून तपासणी करायची .. तिला तिचे केस मिळवायचे होते .. पण काही केल्या ते तिला मिळत नव्हते .. सुरेशकडे पैसा आल्यामुळे त्याने घरात चांगल्या चांगल्या वस्तू आणायला सुरवात केली .. गजू ला हि तो महागडी वस्तू देऊ लागला .. अनिता सुरेश ला म्हणाली " तुझ्याकडे आता पैसा आलाय .. मग सांग आता माझे केस कुठे आहेत ते ?" सुरेश म्हणाला " सांगतो कि .. पण आधी माझे एक काम कर अजून .. गावातल्या सावकाराने मला खूप छळलंय .. त्याला जरा अद्दल घडूदे कि .." " बस्स .. इतकंच.. " दुसऱ्या दिवशी गावातल्या सावकाराचा नदी जवळ छिन्न विछिन्न अवस्थेत प्रेत सापडलं.." काही दिवसांनी सुरेशचे आई वडील एका अपघातात वारले .. सुरेश अनितावर चिडला त्याचे आई वडील कसे काय मेले म्हणून ? अनिता म्हणाली " मी आधीच सांगितले होते प्रत्येक गोष्टीची किंमत सैतानाला द्यावी लागेन म्हणून .. तू विसरलास .. मग त्याने त्याचेच घेतले भागवून ... सुरेश घाबरला .. तो नियमितपणे त्या सैतानाला खुश करायला बकरं कोंबडं देऊ लागला.. तसतशी त्याची कामे होऊ लागली .. अल्पविधीतच सुरेश खूप श्रीमंत झाला.. घरी गाडी , जमीन , पैसा , नौकर चाकर सगळं काही त्याला पाहिजे ते मिळायला लागलं.. सुरेशला कळाले कि हि आता काहीही करू शकते .. अनिता पण सुरेश सांगेन ते करू लागली ...
अनिताचे सारखे सुरेशकडे केसांचे मागणे सुरु असायचे .. पण तो काही ना तिच्याकडे मागत राहत.. अनिता सुरेश नसताना घरात केसांचा खूप शोध घेई पण तिला ते केस काही केल्या मिळत नसे .. कुठे ठेवले असतील त्याने माझे केस ? ती विचार करी .. पण आता काही पर्याय नव्हता त्याच ऐकण्यावाचून .. तो सांगेन ते गपचूप करत राहायची .. व ती त्याला विश्वास देऊ लागली मी आता तुला कधीच सोडून जाणार नाही .. तुला जे पाहिजे ते मिळून देईन .. तू फक्त माझी पूजा सफल करत जा .. बळी देत जा .. म्हणजे मी आणि माझा सैतान तुझी भरभराट करू ... सुरेश ला हि अनिता वर विश्वास बसू लागला .. त्याला खात्री पटली कि ती आता कुठेच जाणार नाही .. तिला आपल्याच घरात सैतान कार्य करायला सोप्पं आहे ... जर का ती इथेच राहिली तर मी अजून खूप खूप श्रीमंत होईन .. कोणीच माझे काहीही वाकडे करू शकणार नाही .." सुरेश तिच्या विळख्यात अडकत चालला होता.
गजू ने सुरेशला एकदा सांगितलं ... सुरेश बस्स कर आता .. खूप मिळवलंय .. काहीतरी विपरीत घडायच्या आत जाऊदे तिला .. पण सुरेशला अनिता वर विश्वास बसला होता .. उलट तोच गजूला म्हणाला कि तिला माझ्याच घरात राहायचंय.. ती मला कधीहि सोडून जाऊ इच्छित नाही .. गजूने ने सुरेश समोर हात टेकले ... गजू एकदा रात्री घरी जात होता .. अंधाऱ्या रस्त्यावर तो एकटाच चालला होता .. अचानक त्याच्या समोर अनिता येऊन थांबली .. गजू जाम घाबरला .. अनिता त्याला म्हणाली ... तू सांग माझे केस कुठे आहेत ते .. मी तुला पाहिजे ते देईन .. गजूला दरदरून घाम सुटला ..जिवाच्या आतंकाने तो तिथून पळाला .. दुसऱ्या दिवशीच सुरेशला झाला प्रकार सांगितला आणि त्याचा निरोप घेऊन गाव सोडून निघून गेला .. जाताना परत त्याने सुरेशला अनिताला सोडून दे म्हणून सांगू लागला .. सुरेशने उलट गजूचीच खिल्ली उडवली ... ... गजू निघून गेला ..
दिवसा मागून दिवस जात होते .. सुरेशला आता पूर्ण खात्री झाली होती कि अनिता त्याला सोडून जाणार नाही .. अनिता पण त्याच्याशी खूप लाडीगोडीने वागत होती .. एक दिवस रात्री अनिता सुरेशला खूपच लाडीगोडी करू लागली .. त्याच्यासाठी खास दारू मटनची तयारी केली .. सुरेश दारू पिऊन मस्त झाला .. दोघेही जेवले .. रात्री अनिता सुरेश जवळ गेली आणि म्हणाली " आता पण खूप श्रीमंत झालोय .. आपल्याकडे सगळं काही आहे .. पण मला अजून तुमच्या साठी खूप काही करायचंय .. त्यासाठी आपल्यादोघात एकी पाहिजे .. तुम्ही माझी मदत करा मी तुमची करत जाईन..." सुरेश म्हणाला " हो नक्कीच .. बोल ना काय पाहिजे ते .. काय करू सांग कि .." अनिता म्हणाली कि " मग मला सांगा कि मी चेटकीण आहे ते तुम्हाला कसं कळालं ?" मग सुरेश ने तिला झाला प्रकार सांगितला .. त्याला आता दारू चांगलीच चढली होती तो बोलत चालला होता .. अनिता म्हणाली मग तुम्ही माझे केस घेऊन कुठे गेला होता ? " सुरेश ने सांगितले कि तो इथून गेल्यावर एका लांबच्या गावात एक वैद्य राहतो त्याच्या कडे गेला होता.... अनिता ने विचारले " कशाला ?" सुरेश म्हणाला कारण त्याला तिचे केस लपवायचे होते म्हणून .. अनिता आता खूपच लाडिक झाली.. ती सुरेशला म्हणाली कि " मग सांगा ना कुठे ठेवले ते केस ते ? .. पाहिजे तर ते तुम्हीच ठेवा .. मला नको आता ते कारण मला तुमच्या सोबतच राहायचं .. पण मला फक्त सांगा कि कुठे आणि कसे लपवले ते .. सांगा ना .. असं काय करताय .. मी काय सोडून जाणार आहे तुम्हाला आता ? .. मग सांगा बरं.." सुरेश तिच्या गोड गोड बोलण्याला भुलला.. तिच्या विळख्यात अडकला .. आणि त्याने सांगितले .. " मी त्या वैद्याकडे गेलो .. त्याने ते केस एका छोट्याशा पुडी मध्ये ठेवले... आणि ती पुडी त्याने माझ्या उजव्या पायाच्या मांडीत मागील बाजूस ठेवली .. व तो भाग शिवून टाकला " .. सुरेशच बोलणं संपत न संपत तोच अनिता ने गडगडाटी हास्य केलं.. खूप दिवसांच्या मेहनतीचे फळ मिळाल्या सारखे भाव तिच्या चेहऱ्यावर आला .. तिला केसांचा पत्ता काळाला होता .. ती अघशासारखी सुरेश ची पॅन्ट फाडू लागली .. सुरेश घाबरला . तो अनिता ला ढकलू लागला.. पण ती आता सुरेश वर तुटून पडली .. आपली काही खैर नाही सुरेश कळून चुकले ... त्याची चूक त्याच्या लक्षात आली पण आता खूप उशीर झाला होता .. तो जिवाच्या आतंकाने दरवाजाकडे पळाला .. अनिता ने झपकन त्याच्यावर उडी घातली .. त्याचा एक पाय हातात धरून फरफटत त्याला आत खेचला .. जवळच असलेला एक स्टूल तिने उचला आणि कसला हि विचार न करता सुरेशच्या पाठीत जोरात मारला .. सुरेश उपडा पडला .. अनिताची नजर सुरेशच्या मांडीवर होती .. तिला आता दुसरं काहीच दिसत नव्हतं .. तोंडाने फक्त ती " माझे केस .. माझे केस .. मला मिळणार आता .. खूप तेरसवलं ह्या मूडद्याने... " असे म्हणत होती.. मधेच हसत होती .. सुरेश तिला समजण्याचा प्रत्यत्न करू लागला .. पण ती आता कसली ऐकतिये .. ती सुरेशच्या पायावर बसली .. जोरात तिने स्वतःची हाताची नखे सुरेशच्या मांडीत खुपसली .. सुरेश जिवाच्या आतंकाने ओरडू लागला.. दोन्ही हाताने तिने सुरेशची मांडी फार विचित्रपणे फाडली .. आणि त्या मासाच्या आणि रक्ताच्या थारोळ्यात अनिता ती पुडी शोधू लागली .. अखेर तिला ती केसांची पुडी सापडली .. ती तिने उघडून बघितली .. स्वतःचे केस पाहून खूप विचत्रपणे हसली .. तिने सुरेशच्या फाडलेल्या मांडीवर दोन्ही हात पुन्हा एकदा घुसवले.. तिचे हात आता अधिकच रक्ताने माखले होते .. दोन्ही हातांना लागलेलं रक्त पाहून तिला खूप हसायला यायला लागलं. तिने स्वतःचे केस मोकळे केले .. आणि ते रक्त केसांना लावायला लागली .. मधेच तिच्या हातावरून जे रक्त ओघळायचे ते ती चाटून घेयची .. तीचा रक्त उत्सव सुरु झाला होता.. सुरेश तिथे मरण यातना सोसत होता .. जोर जोरात ओरडत होता .. त्याच्या आवाज ऐकून आजूबाजूचे लोक जमा होयला लागले .. अनिताच्या हे लक्षात येताच ती सुरेश जवळ गेली .. सुरेश तिला जीवदान देण्यासाठी विनवणी करू लागला ... अनिता त्याच काहीही ऐकत नव्हती .. तिने सुरेशचा तो जखमी पाय हातात घेतला .. सुरेशला तर आधीच अर्धामेला झाला होता .. सुरेश खाली पडलेला .. ती उभी .. आणि त्याचा पाय तिच्या हातात .. तिने कसला हि विचार न करता सुरेश चा पाय जोरात ओढला .. इतका कि त्याच्या पाय कंबरेपासून तुटून तिच्या हातात आला .. तो घेऊन ती पळतच वाड्याबाहेर आली .. आणि नदी कडे पाळली .. तीचा तो असला अवतार बघून ..हातात तो तुटलेला पाय बघून .. जमलेली सगळी लोकं तिथून पाळली .. अनिता नदी कडे पाळली आणि तिने पाण्यात उडी घेतली .. तशी ती दिशेनाशी झाली .. इकडे अर्थातच सुरेश मरण पावला होता ... नंतर कित्येक वेळेला तीचा आवाज त्या वाड्यात येत असे .. अमावास पौर्णिमेला तर खूप जणांनी तिथे उजेड हि पाहिला आहे... म्हणूनच काही जाणकार लोकांनी तिथे मांत्रिक बोलावून ते घर कायमचे बंद केले ... काही दिवसांनी गजू पण विचित्र अपघातात मेला हि बातमी कळाली.." आजी ने मोठा उसासा सोडला .. मी तर ऐकून थक्कच झालो .. असं खरंच घडू शकतं..? आज हि संध्याकाळ नंतर कोणीही त्यानदीवर अगर वाड्याजवळ जायची हिम्मत करत नाही ... आजीने माझ्याकडून तिकडे परत न जाण्याच आश्वासन घेतलं.. माझा भूतखोतांवर विश्वास आहे की नाही माहित नाही ..पण आजी ज्या पोटतिडकीने सांगत होत्या ते बघून असं वाटतं की विषाची परीक्षा न घेतलेलीच बरी ।। समाप्त।।

रूममेट-Collage time horror story

रूममेट

नमस्कार ! पूढील कथा मला माझ्या एका मित्राने सांगितली आहे आणि त्याच्या म्हणण्यानुसार ही खरी गोष्ट आहे.
2011 साली श्वेता ने पुण्याचे इंजीनीरिंग कॉलेज जॉइन केले. श्वेता मुळची पुण्याबाहेरील असल्याने पुण्यात तिने आपल्या कॉलेज चे हॉस्टेल घेण्याचा निर्णय घेतला. हे गर्ल’स हॉस्टेल कॉलेज च्या कॅम्पस जवळच होते.
श्वेताला प्रिया बरोबर रूम मिळाली , दूसरा मजला, ‘C’ बिल्डिंग . रूम 3 जंनींसाठी होती , पण काही कारणाने तिसरी मुलगी या रूम मध्ये assign नवती केली. त्यामुळे तिसरा बेड आणि कपाट श्वेता जॉइन झाल्यापासून रिकामेच होते.
पहिला एक आठवडा छान होता. नवीन class, नवीन मित्र-मैत्रिणी,नवीन जागा ,नवीन शहर. श्वेता खूप खुश होती. घरापासून दूर असली तरी इथे तिचे मन छान रामायला लागले होते. पण अचानक दुसर्‍या आठवड्यात प्रिया (श्वेता ची roommate) थोडी विचित्र वागायला लागली. प्रियाने अचानक रोज सकाळचे झोपायला सुरू केले. दिवसभर ती बेड वर झोपून असे. आणि सकाळी श्वेता कॉलेज ला जात असे. त्यामुळे श्वेताला प्रिया शी बोलायला वेळच मिळत नसे. जेव्हा कधी प्रिया जागी असेल तेव्हाही ती खूप कमी बोलत असे. श्वेता ने तिच्याशी बोलायचा खूप प्रयत्न केला, तिला वाटले प्रिया आजारी असेल किंवा कसल्यातरी काळजीत असेल म्हणून बोलून पहावे, पण प्रिया खूप कमी बोलत.
एक दिवस रात्री श्वेता ला तहान लागल्यामुळे अचानक जाग आली. आणि तिने पहिले , की रूम च्या lights ON आहेत आणि प्रिया तिच्या स्टडी टेबलवर बसली आहे. प्रिया चे केस मोकळे होते आणि तिच्या समोरील पुस्तक उलटे होते.
श्वेताने प्रिया ला हाक मारली. एकदा , दोनदा , तीनदा , अनेकदा ... पण काहीच उत्तर नाही. श्वेताने एकदा खूप जोरात हाक मारली इतकी जोरात की रूम बाहेरही तिचा आवाज गेला, तेव्हा प्रियाने श्वेतकडे पहिले पण प्रिया ची नजर काळीज चिरून नेणारी होती. प्रियाचे डोळे मोठे झाले होते आणि लाल रक्ता सारखे दिसत होते आणि श्वेता कडे रागाने पाहून ती श्वेताला म्हणाली , “झोप”.
श्वेता हे ऐकून आणि पाहून भीतीने थरथरत होती. काय करावे हे तिला सुचत नवते. कसेबसे सकाळचे 6 वाजेपर्यंत श्वेता ने डोळे मिटून घेतले. सकाळी उठल्यावर लवकर आवरून ती कॉलेज ला पळाली आणि lecture संपल्या संपल्या , ती warden च्या ऑफिस मध्ये आपली रूम चेंज करण्याची प्रोसेस करण्यासाठी गेली.
Warden ने जेव्हा तिला रूम चेंज करण्याचे कारण विचारले , तेव्हा श्वेता ने घडलेली हकीकत warden ला सांगितली.
हे ऐकून warden चे तोंड उघडे च राहिले. श्वेता ने काय झाले विचारले असता तिला warden ने जे संगितले ते ऐकून श्वेताचा जीव जायचाच बाकी राहिला होता. Warden म्हणाल्या,
“त्या रूम मध्ये तू सोडलीस तर कोणीच राहत नाही श्वेता... तू जॉइन झाल्यापासून दुसरी कोणतीच पार्टनर तुला assign नव्हती केली”
समाप्त .

जळका वाडा-Horrible marathi story

जळका वाडा

भुत भुत आणि फक्त भुतच हो लहानपणापासून मनीषला भुताच्या कथा ऐकण्याची सवय होती.
Serials पाहणे त्याला खुप आवडायच.
े बघता बघता मनीष मोठा झाला ईजिंनिअरच्या दुस-या वर्षात तो होता पहीली सेमीस्टर झाल्यानतंर लगेच तो फीरायला मित्रांसोबत जाणार होता.
तस ठिकाण नक्की नव्हत पण फीरायला जायच हे नक्की होत परीक्षा सपंल्यावर सागंली जिल्ह्यातील माळशेर गाव.
गाव तस छान होत लोकसंख्या खुप कमी होती पण निसर्गाने नटलेल होत..
मनीष मित्रांसोबत निघाला आई वडीलांच्या पाया पडून घरातून निघाला सोबत गणपतीची मुर्ती घेऊन निघाला मित्रांसोबत मुलगा पहील्यांदा ईतका लांब निघाला म्हणुन काळजी होतीच आईला.
जाता जाता आईला टाटा करुन गेला..
मनीष मित्रांसोबत एका Private गाडीने निघाला खर्च सर्वांनी केला होता.
गाडी सकाळी दहा वाजता निघाल्यावर गावात पोहचायला चार पाच वाजले गावात गेल्यावर सर्वांना एक गोष्ट विचीत्र दीसली.
सध्यांकाळी सहा वाजता दुकाने बंद करून सर्व लोक आपल्या घरी गेली होती..
मनिषच्या मित्रांना काहीतरी खटकल तिथल्या एका सायकलवरुन येणा-या व्यक्तीला त्यांने विचारल काय ओ काका ही दुकान ईतक्या लवकर बंद का???
काका म्हणाले अरे आज 10 डीसेंबर आहे..
हो मग काय होत मनीष म्हणाला
काका म्हाणाले अरे तुला माहीत नाही का???
मनीष म्हणाला नाही...
काका म्हणाले पन्नास वर्षापुर्वी गावाच्या जवळ एक वाडा आहे त्या वाड्यात एक लग्न होत पण अचानक स्टोव्हचा स्फोट झाल्यांने त्या वाड्याला आग लागली आणि सर्वजण मेले..
आजही त्या वाड्यातुन लग्नाचा आवाज तिथल्या जेवणाचा वास मेहंदीचा वास आजही येतो...रात्रीचा बैंडबाजा ऐकायला येतो...त्यामुळे आज सर्वजण लवकर झोपतात....
मनीषला ही कथा खूप छान वाटली त्यामुळे त्याने ठरवल की आज ह्या वाड्यात जायच म्हणजे जायच..पण मनीषचे मित्र तयार नव्हते त्या वाड्यात जायला..
आधी सर्व जण तेथे असलेल्या एका छोट्याशा हाँटेलमध्ये गेले दोन दीवसांसाठी रात्रीच जेवण करुन झाल्यावर मनीषन सर्वांना विचारले कोणी येणार का...सर्वांन कडून नकार आल्यावर मनीषने स्वतः एकट जायच ठरवल हातात Camera for video shooting and pic साठी त्याने घेतला.गणपतीची मुर्ती पाण्याची बाटली त्याने बँगेत ठेवली आणि तो मित्रा़च्या नकळत तो निघाला..रात्रीचे साडे अकरा वाजले होते थंडी असल्यामुळे सर्व रातकीडे कुत्रे यांचे अवाज स्पष्ट येत होते हा वाडा तसा गावापासूध ल़ांब होता.
पण गावक-यांना वाड्यातला बँडबाजाचा अवाज येयचा..
काही लोक तर जेवणाच्या सुगंधाने वाड्यात गेलेत पण परत नाही आले.. वाडा खुप जुणा असल्याने सर्व भिंती कुजलेल्या वाड्याभोवताली काहीच प्रकाश नव्हता फक्त काळोख होता मनीष रात्रीचे सव्वा बाराला तिथे पोहचला..
एका हातात टाँर्च आणि दुस-या हातात कँमेरा होता तो वाड्याचा गेट खोलुन आत शिरला..सुकलेल्या पानावर पाय ठेवत तो गेला..त्यामुळे पानांचा अवाज झाला वाड्याच्या बाहेर दोन झोके एकमेकांत अडकुन पडले होते..अचानक थोडी थंडगार हवा आली आणि कसला तरी अवाज येऊ लागला ते झोके हालत होत सरळ नाही असे आडवे हालत होते..
मनीषने त्या कँमेरात शुट केल आणि तो पुढे निघाला..
दरवाजा अर्धा ऊघडा होता पण मनीषने दरवाजाला हात लावल्यावर तो दरवाजा वाड्याच्या आतल्या बाजुला पडला ईतक्यात मनीषच्या समोरुन एक काळ बकरु समोरुन गेल उजव्या बाजुला हे तेच बकरु होत जे मनीषने जेव्हा गावात आला तेव्हा ते आत जातांना पाहील होत कदाचीत ते तेच असाव..
मनीष आता वाड्याच्या आत आला होता तो डाव्या साईडला गेला हातातला कँमेराने तो शुट करत होत.अचानक दोन तीन लहान मुलांच्या हसण्याचा अवाज आला होता.तो थोडा पुढे गेला ईतक्यात एक लहान मुल त्याच्या पाठीमागून गेले त्याने मागे पाहील तर कोणीच नव्हत..
तिथे खुप मोठा झुबंर होता वरती रुम होते वर जायला शिड्या होत्या मनीष आता शिड्या चढुन वर जात होत होता अचानक त्याच्या समोरून ते बकरु आल..ते शिड्या ऊतरत होत त्याने विचार केला पण ते बकरू तिकडे गेल होत मग ईकडे कस आल मनीषला खुप भिती वाटली बकरु त्याच्याजवळ येणार तितक्यात ते गायब झाल हे त्याच्या कँमे-यात शुट झाल होत..
हळु हळु तो वर चढत होता कँमेरा चालु होता अचानक एका मुलीच्या हसणाच्या अवाजाणे त्याचा कँमेरा खाली पडता पडता वाचला काहीही झाल तरी भुताला पाहील्याशिवाय मी जाणार नाही अस मनीषने ठरवल होत..

वरती गेल्यावर तिथे एक दोन रुम होते त्या रुम मध्ये लग्नाच्या सर्व वस्तु होत्या मनीष आत गेला..तो सर्व Record करत बँग खाली ठेवून तो जळालेल्या सर्व वस्तू पाहत होता होता..अचानक त्याला गरम गरम जिलेबीचा वास आला ते पाहण्यासाठी तो खिडकीत गेला त्याने बँटरी मारली बघतो तर काय तिथे खाली आचारी जिलेबी बनवत होते...हे अस मनीषने कधीच पाहील नाही आणि विशेष म्हणजे तेही बिना लाईटच..जेवण

..हा एक धोक्याचा ईशारा होता मनीषला तिथुन लगेच निघायचे होत...भुत पाहील्यावर तो घाबरला तर होता पण आता त्याला जायच होत रुमच्या बाहेर येताना तो बँग आतच विसरला होता..तो रुमच्या बाहेर आल्यावर त्याने जे पाहीले ते भयानक होत ज्या शिड्यांनी तो वर आला त्या नव्हत्याच फक्त एका भितींवर ती रुम होती आता तो खाली कस जाणार हेच पाहत होता रुमचा बंद केलेला दरवाजा अचानक आपोआप खुलला..पिवळा शालु घातलेली एक मुलगी त्यातुन बाहेर आली..
ती हळूहळू मनीषच्या जवळ येत होती तीने मनीषला खाली ढकलून दीले ईतक्या उचांवरुन पडल्यांने त्याचा एक पाय फ्रँक्चर झाला त्याला नीट ऊठता पण येत नव्हता त्याला पाणी पेयचे होते पण बँग तर वर होती आता तो वर कसा जाणार गणपतीची मुर्तीही आत राहीली होती..समोरुन त्याच्या एका अर्ध शरीर जळालेली बाई आली ती दीसायला खुप भयानक होती हे पाहताच तो खुपच घाबरला देवाच नाव घेत तो बाहेर पडण्याच बघत होता पण अस नाही झाल..तो जितका पुढे जायचा तितकाच तो मागे येयचा आता हळूहळू घरातली जळालेली सर्वच माणसे त्याच्या समोर येत होती हे ईतक भयानक होईल अस त्याला कधीच वाटल नाही.. तो हळूहळू सरकत सरकत बाहेर आला ती माणसे त्याच्या मागे गायब होऊन त्याच्या समोरुन येत होती आजुबाजुला कुठेच लाईटचा खांब नसताना ईतका प्रकाश आला कुठून..काही लहान मुल तेही जळालेली होती.खेळत होती..

ह्या भुताकटीत आता आपला जीव जाईल असच त्याल वाटत होत..ते माणसे त्याच्यावर हल्ला करणार हे पाहताच त्याने डोळे मिटले..
जेव्हा जाग आली तेव्हा
सकाळचे सात वाजले होते मनीषला जेव्हा जाग आली तो वाड्याच्य बाहेर पडला होता आपण कसे वाचलो हे त्याला माहीत नाही पण म्रुत्युच्या दारात जाऊन आपण बाहेर आलो हा एक चमत्कार होता थोड्या वेळाने त्याचे मित्र त्याला शोधत शोधत त्याला नेयला आले आणि घरी घेऊन गेले...त्याच दीवशी तो आपल्या घरी पण गेला होता आई वडीलांना ही गोष्ट सागिंतल्यावर त्यांनापन आश्चर्य वाटल हा वाचला कसा..
एक गोष्ट खरी ही होती की मनीषने भुत बघून मी घरी येणारच असा त्याने भुत पाहायला निघायच्या आधी त्याने द्रूढ निश्चय केला होता..त्याची Willpower ईतकी होती की वाईट शक्ती त्याच काहीच वाकड करु शकल्या नाही...हाच निसर्गाचा नियम आहे...

लेखक:मयुर साळवे

तळघरातील रहस्य ( गणेश चतुर्थी स्पेशल )

तळघरातील रहस्य ( गणेश चतुर्थी स्पेशल )

आम्ही नुकताच नव्या घरात प्रवेश केला होता, घर तस मोठ होत, फार स्वतात सौदा झाल्याने आम्ही खुश होतो... बंगला जरा जुना होता पण रहाण्यासाठी प्रशस्त होता... दोन तिन दिवस सामान आवरा-आवरण्या मधेच गेले, बंगल्यात तस खुप काम कराव लागणार होत "But it's ok ....बंगला आवडला आम्हाला !!! माझे वडिल नास्तिक असल्याने आम्ही ग्रुह प्रवेश वगैरे काहिच केल नाहि', या बंगल्या बाबतीत खुप एकिवात होता पण माझे वडिल कोणत्याही आत्मा भुत-प्रेत असल्या गोष्टीना अजिबात थारा देत नसत, पण का कोण जाणे पण हा बंगला भुता-प्रेतांनी भरलेला असावा असे मलाही कधी वाटले नाहि ...असो', काही दिवस उलटले , घरात आई-बाबा मी माझी लहान बहीण आणि आमचा डॉगी "जो"( jo) अशी आमची family त्यात रहात होतो , घर तसे हवेशीर होते पण लोकवस्ती पासुन हा बंगला दुर असल्याने मला खटकत होता .... ईथे एकटेपना होता त्या बरोबर शांतिही होती....!असेच दिवसा मागुन दिवस गेले , सरव जण त्या घरात रुळले होते "जो"( jo ) सुद्धा , घराची साफ सफाई आता जवळपास होतच आली होती, तळघर बाकी होत, नविन दिवस उजाडला तसे मि आणी माझी बहीण तळघराची किल्ली घेउन साफ सफाई साठी तयार झालो, खुप दिवस हा बंगला बंद असल्याने धुळि आणी कोळीष्टक असणार याची आम्हाला कल्पना होती , आत लाईट नसल्याने अंधार होता मि आणी माझी बहिण बॅटरीच्या प्रकाशात स्विच शोधु लागलो सर्वत्र भयानक शांतता होति अडखळत अडखळत खोलीत शोध घेत होतो ..ईतक्यात माझ्या बहीणीचा पाय कशावर तरी लागला आणी जोरात आवाज झाला तस लगेच बॅटरी तिच्यावर फिरवलि ति जमिनिवर पडली होती बॅटरी च्या प्रकाश झोतात तिच्या पायाखाली बघितले तर मडके होते , आणी पाय लागुन ते कलंडले त्यातुन राख बाहेर पडली ... काय असेल ते?? अस्थी तर नसतिल राख कुठुन आली ? कोणी ठेवल असेल हे ? ते मडक सरकवत पुढे शोध घेउ लागलो ... तेवढ्यात अचानक धाडकन दरवाजा बंद झाला तसे भितिने माझी बहिण अोरडली अाईssssss .. मिही घाबरलो पन तिला धिर देण्यासाठी तिच्यावर बॅटरीचा फोकस ठेवला आणी तिला दरवाजा जवळ नेल थोड्या प्रयत्नाने तो दरवाजा ऊघडला देखिल भितिने आमची पुरति गाळण झाली होती . अंधार्‍या खोलितला हा अनुभव भयानक ठरला. आमचि साफसफाई तशिच टाकुन आम्ही किचन कडे पळालो .....आईला देखील घडलेल सांगितल ', राहु द्या तळघराच आपण नंतर बघू करत आईने विषय टाळला 'रात्र झाली जेवण झाल आई मि माझी बहिण बेडरुम मधे गप्पा मारत बसलो होतो बाबा यायला उशिर होता ८ वाजले होते मधेच किचन मधुन भांड पडल्याचा आवाज आला. बोलता बोलता आमच लक्ष त्या आवाजा कडे गेल तसेच आम्ही सरव किचन च्या दिशेने गेलो घरि कोणी नसताना भांड कस पडेल बघायला सरवच निघालो कुत्रा "जो" पन बरोबर होता ...किचन च्या दरवाजावर येताच "जो" जोर जोरात भुंकु लागला आम्हाला प्रथम उंदराचा संक्षय होता पन "जो" काहि वेगळच सांगत होता ...."जो" एका विशिष्ट दिशेने बघुन भुंकत होता ....आम्ही त्याला शांत करत होतो , मि सहजच तो कुठे बघुन भुंकत आहे हे पाहिल तर मला काहि विचित्रच दिसल ते पाहुन छातित धस्स झाल मि आईला बहिणीला तिथुन निघायला सांगितल आणी परत आम्ही बेडरुम मधे आलो..... माझ्या साठी हे सरव विचित्र पन भितिदायक होत... कारण "जो" जिथे पाहुन भुंकत होता तिथे मला एक हाताचा काळसर पंजा दिसला मि भास समजु कि सत्य काहिच कळत नव्हत ... आई आणी बहिणीला मि घाबरु ईच्छीत नव्हतो म्हणुन मि तो विषय टाळला पण मि खुप घाबरलो होतो.... रात्री बाबा आले जेवण झाल्यावर आम्ही हॉल मधे गप्पा मारत होतो , तस तळघराचा दरवाजा ठोकल्याचा आतुन आवाज आला सरवांचे लक्ष वेधले ...बाबांनी पन दरवाजा कडे पाहिले , उंदिर खुप आहेत का???? विचारत झोपायच्या तयारित त्यांचा रुम मधे गेले.....माझा कडे काहिच उपाय नव्हता ....माझा संशय अजुन दाट होत चालला होता, बहिण माझ्या कडे प्रश्नार्थक मुद्रेने पहात होति .. आईने मान डोलवली मग सगळे झोपायला गेलो , आई च्या रुम मधे बहीण झोपली होती बाबा त्यांच्या रुम मधे ... मि एकटा, रात्र झाली झोपच लागेना मनात भिति बसली होति... लोक म्हणतात हा बंगला भुताडकिचा आहे ते सत्य आहे का ?? माझी झोपच उडाली होति, "बाप्पा वाचव रे ..! बाप्पांच नाव घेत डोक्यावर चादर घेउन झोपलो ,माझी आणि बाबांची रुम खाली होति आई चि रुम वरच्या मजल्या वर होति तळघर माझ्या रुमच्या समोरच होत... रात्री रडण्याच्या आवाजाने मला जाग आली ... हा आवाज इतक्या रात्री ???? माझी घाबरगुंडी झाली काय कराव कळेना विचार करता करता बाप्पांच नाव घेउन दरवाजा हळुच उघडला ....इथे तिथे पहात रुम च्या बाहेर आलो अंधुक प्रकाशात शोध घेत होतो... थोडिशी हालचाल जिवाचा थरकाप उडवत होती... जरा पुढे गेलो तस मला माझ्या मागे कोणी उभा असल्याचा भास झाला मि घाबरलो .... " हे बाप्पा मला वाचव ....थरथरु लागलो राहुन न राहुन मागे वळलो , तर एक काळी धिप्पाड आकृती माझ्या मागे होति ... अंधारात ते डोळे चमकत होते माझ्या समोर हे पाहुन माझी बोबडीच वळली ....मि तसाच शिड्यांवरुन धावत आईच्या रुम कडे पळालो... जोर जोरात धापा टाकत दरवाजा ठोकायला लागलो...तोंडातुन शब्दच फुटेना , आई बहिण बाबा माझ्या आवाजाने उठले , आणी मला विचारु लागेल पन मि बोलण्याच्या अवस्थेत नव्हतो...दरदरुन घाम फुटला होता, मि खाली हॉल चा दिशेने बोट दाखवल...." काय झाल कोण आहे तिथे ???? बाबा शोध घ्यायला जाणार तोच त्यांचा हात मी पकडला आणि मानेने जाण्यास मनाई केली ...अोके ठिक आहे ...झोप तु काय झाल स्वप्न पडल का सरव जण हसले ....आणी मला परत झोपायला पाठवले मि शांत पणे आपल्या रुम मधे परतलो पन ईथे काहितरी नक्कि आहे या वर माझा विश्वास पटला ...मि जे पाहिल तो भास नक्किच नव्हता...! मि माझ्या रुम मधे बाप्पांचा मुर्तीला पाया पडुन माझा आणी माझ्या घरच्यांच या वाईट शक्ती पासुन रक्षण कर अशी विनवणी केली " गणपति बाप्पा वाचव रे .....बोलता बोलता कधी डोळा लागला कऴलच नाही , सकाळ झाली.... मी रात्री त्या बद्दलच विचार करत होतो ....कि हा नक्कि काय प्रकार आहे ..? आणि याने माझ्या कुटुंबाला धोका तर नाहि ना ....?आधिच हा भुताडकिचा बंगला विकत घेण्याची चुक केल्याची जाणिव मनाला झाली पन कोणाला सांगणार.... मि ठरवल याची माहिति काडायची.....तस माझ शोधकाम सुरु झाल आजु बाजुला खुप चौकशी केल्यावर खुप माहिती गोळा केली मला एक समजले की या घरात जि व्यक्ती रहात होती ति अजुनही तिथे प्रेत बनुन वास्तव्याला आहे.... फक्त कोणी आपल्या स्वा्र्था साठी त्याला मरणा नंतरही तिथेच डांबुन ठेवल सख्या भावाने प्रोप्रर्टिच्या मोहापायी त्याचा खुन करुन याच बंगल्यात प्रेत तळघरात टाकल होत ....हि राख अस्ती अजुनहि याच बंगल्याचा तळघरात दुष्ट हेतुने ठेवल्या होत्या.... एका मांत्रीका च्या सहाय्याने भावाचा काटा काडला आणी मांत्रीकाला हा बंगला त्या बदल्यात दिला होता पण .... आघोर शक्तिच्या लालसे पोठी त्याने त्याच्या भावाच्या प्रेत आणि नंतर अस्तीं चा वापर केला पण झाल वेगळच या मांत्रिकाला त्याचा विद्येनेच मारल अजुन कोणाला कळु शकल नाहि कि मांत्रिका चा उजवा हात का कापला होता.....?? हे सरव माहित झाल्यावर माझ्या घरातिल एक एक गोष्टिंचा उलगडा मला होत होता ..... त्या दिवशी किचन मधला पंजा आनी तो धिप्पाड माणुस हे दोघ या बंगल्यात कैद होते पन चुकुन त्या मडक्याच्या धक्यामुळे ते आत्मे मुक्त झाले आणी आपल्या प्रेत योनित परतले ....या वर फक्त बाप्पांचा आशिर्वाद आणी काहि नाही त्याच्या कृपे वर मि या वाईट शक्तिचा सामना करयाच ठरवले ....घरी परतल्यावर बाप्पांसमोर हात जोडुन प्रार्थना केली.... "बाप्पा या घरातील दुष्ट शक्तिना बाहेर करण्यासाठी तुच आमचे सहाय्य कर .. आमच्या कुटुंबाचे रक्षण कर ....रात्र झाली सरव जण झोपी गेले सुमारे दिड वाजता "जो" भुंकु लागला तळघरातिल दरवाजा जोरजोरात कोणी ठोकत होता ... त्या आवाजाने घरातिल सरव जण आम्ही जागे झालो हा त्या दिवशी सारखा प्रकार असावा म्हणुन सुरवातिला अंदाज काडला पन काही विचीत्रच झाल तळघराचा दरवाजा उघडला.... अाणी तळघरातिल वस्तु अचानक ईतरत्र भिंतिवर आदळु लागल्या भयानक आवाजाने घर हादरले गुरगुरल्यासारखा अावाज होता.... वडिल हा प्रकार पाहुन थक्क झाले ....काय आहे तेच कळेना भुता खेतांवर विश्वास नसल्याने वडलांची बोलतिच बंद झाली ..... त्यांनिही हा प्रकार मान्य केला ....सरव घरातिल माणस हॉल मधे एकत्र होतो "जो" पण सतत भुंकत होता.... घरातिल त्या आत्माची शक्ती आता वाढु लागली होती ...मि लगेच बाप्पांच स्मरण करत सरव कुटुंबाच्या पुठे ढाल बनुन उभा राहिलो...." तुला जे काय करायच असेल तर माझ कर घरच्यांना त्रास देउ नकोस.. निघुन जा ..... येवड बोलतो न बोलतो तोच "जो" तळघरात घेला मि घाबरलो ...आता हा परत यायचा नाहि मि सावध झालो तळघरातिल अंधारात प्रवेश करताच "जो" चा आवाज बंद झाला आणी एक भायानक शांतता पसरली .... थोड्याच वेळात "जो" बाहेर आला त्याचे डोळे लाल लाल झाले होते ... तो खुप चिडलेला होता आणी आमच्या दिशेने धावत आला....त्याने उडी घातली माज्या तोंडातुन "बाप्पा" शब्द निघताच क्षणी "जो" ला एका शक्तिने हवेतल्या हवेत आमच्या समोरुन फेकले "जो" भिंतिवर आदळला आणि तिथेच निचपित पडला.... जोरात हवेचा झोत वाहु लागला ....मि आई बाबा आणी बहिणीला घेउन वरच्या रुम वर गेलो ..आणी दरवाजा बंद करुन रात्र भर गणपति बाप्पाचे स्मरण करत राहिलो.... काही तासानी सकाऴ झाली तसे आम्ही अंदाज घेत बाहेर आलो ....तळघर बंद होत "जो" दिसत नव्हता आम्ही ते घर सोडु शकत नव्हतो पन त्या घरातिल हि दुष्ट शक्ती बाहेर करायची होती ....आम्ही सरवांनि एक उपाय करायचा ठरवला या आत्म्याना त्यांचा दुनियेत परत पाठवायच होत आता हि पिशाच्य आपल्यावर हल्ला करे परयंत तसेच यांची शक्ती वाडण्याचा आत त्याना संपवायच होत....! गणेश चतुर्थी दोन दिवसा वर आली होती माझ्या डोक्यात विचार चालु होते तेवड्यात बाबानी माझ्या मनातिल भाव अोळखले आपण घरात गणपती बाप्पांची स्थापना करु या घरात देवघर ही नाहि.... या ईथे नकारात्मक शक्तिंचा वावर आणी या शक्ति फोपवायच्या आत त्याला संपवायच होत ....! दोन दिवस..... या शक्तिंचा प्रतिकार करायचा हि ताकद बाप्पाने मला दिली आहे हे मि अोळखले ....रात्री या शक्ती घरात वावरतात हे मला माहित होत पहिल्या रात्री आम्ही सरव जण जेवण आटपुन वरचा मजल्यावर आईच्या खोलीतच जमलो बाप्पांची लहान मुर्ती माझ्या हातात होती घरातल्याना वर ठेउन मी बाप्पांना घेउन खाली उतरलो ....हॉल मधिल खुर्ची वर बसुन मि त्या शक्तिंना आवाहन करु लागलो मध्यरात्री खुप वेळाने तळघराचे दरवाजे ताडकन उघडले ....आणी ते पिशाच्य भयाण रुप धारण करुन बाहेर आल... त्याला बघुन मि मागे हटलो... घाबरलो ....माजा धिर खचला पण कुटुंबाची काळजी आणि बाप्पांची साथ या ताकदीवर मि परत फिरलो ....." काय हवय तुला ??? " घर " ssssss एक भरदार आवाज हॉल मधे गुजला मि न घाबरता त्याला उत्तर दिले " बाप्पा मोठा आहे तु आमच काहिच बिघडउ शकत नाहिस....!!! ते प्रेत माझ्या दिशेने चालुन येत होते पण बाप्पांच्या मुर्तीच्या तेजाने ते जागेवर थांबले , "तुला मुक्ति नको का ???? का त्रास देतोयस "जो" आचानक तिथे आला त्याचा हातात एक पुडक होत हा " जो " त्याच्या वश मधे आहे हे मि अोळखल पण त्याला जवळ येउ दिल नाहि "जो" ने रागाने ते पुडच दाताने गुरगुरत उघडल त्यातुन हाताचा पंजा बाहेर आला हा त्या मांत्रिकाचा असावा हा मला अंदाज आला ..."जो "लाल लाल डोळ्याने माजा कडे त्वेशाने पहात होता ..बाप्पांच स्मरण केल्याने मला बुद्घी झाली... मि तसेच त्या प्रेताला आवाहन केल "ठिक आहे हे घर तुझ आहे ...मला माहित आहे तु कोण आहेस पण मला आणी माझा कुटुंबाला ईथे राहायला परवांगी दे ....तुझा अस्तिंचे विधिवत विसर्जन करुन तुझा मुक्ति साठि मि प्रयत्न करेन .... बोल मान्य आहे ....??? नाहितर इथेच रहा पण माझे बाप्पा तुला सोडणार नाहित ... ते पिशाच्य तिथे प्रकट झाले..... तस बाप्पांची मुर्ती मि समोर धरली आणी "गणपति बाप्पा धाउन या ....बोलत डोळे बंद केले तस माझा समोर प्रकाशाचा गोळा तयार झाला... त्याचा तेजाने ते प्रेत नाहिस झाल सर्वत्र शांतता पसरल्यावर "जो" नॉर्मल होउन माझा जवळ आला मी वर आपल्याखोलीत कुटुंबा कडे धावत गेलो सरवाना हायसे वाटले .... आईने मला मिठी मारली दुसरा आणी अंतिम दिवस उजाडला आता घर तस शांत वाटत होत पन तो पंजा हा मंत्रिकाचा होता.... तो घेउन घरापासुन दुर नदि वर जाउन तो नदित फेकला आता घरात शांती होती रात्र झाली आम्ही जेवण उरकली घरात आज कोणतिच घटणा घडली नाहि...." जो" देखिल शांत होता .... रात्र झाली तसेच परत ते प्रेत खवळले आणी दरवाजा अक्षरक्षा तोडण्या ईतक्या जोरात तळघरात आवाज येत होता ... ते प्रेत अधिकच हिसंक झाले होते ....आम्ही तळघरा समोर आलो आणी त्या समोरच बाप्पांची मुर्ति ठेवली .... प्रेत बाहेर येयिना पण आत पुरण नास धुस चालु झाली.... आम्ही सरव रात्र भर त्या शक्तिला बाप्पांचा धाकावर तळघरातच डांबुन ठेवल.... तासा वर तास लोटले अंधार अोसरला सकाळ होत आली त्या प्रेताचा जोर कमी झाला आज गणेश चतुर्थी आम्ही ठरवल होत कि बाप्पांना आणायच आणी या पिशाच्यांना बाहेर ची वाट दाखवायची.... सगळी तयारी झाली सकाळी बाबा आणी मी बाप्पांचा नाव गजरात "गणपती बाप्पा मोरया"अोरडत गणपती बाप्प़ांना घरी आणल.... तस घरातील वातावरण पवित्र मंगल झाल मनात जोश आलाच ... आता मि बाबांकडे पाहिल बाबांनी माझा कडे पाहिल बाबांनी नजरेने ईशारा केला तस आम्ही तऴघरात दरावाजा जोरात ढकलुन आत प्रवेश केला.... आई बाबा बहिण सरव जोरात "गणपति बाप्पा मोरया" "मंगल मुर्ती मोरया " चा जयघोष करु लागलो तळघरात आमचा आवाज दुमदुमला.... तसे तळघरात विचित्र आवाज येउ लागले पण आम्ही गणपती बाप्पांच नाव आधिक जोराने घेउ लागलो.... एक वेळ आशी आली कि तळघरात सरव वस्तु ते प्रेत हलउ लागल... पन आम्ही विचलीत झालो नाहि ...कारण आम्हाला बाप्पांची साथ होती, तसे काहि वेळानंतर तळघराच्या एका कोनात एक दिव्य प्रकाश तयार झाला ....आणी आम्ही सरव स्तब्द झालो ..काहिच कळेना , ईतक्यात मोठ्या स्पोटा सारखा आवाज झाला आणी ते वलय हि नाहिस झाल ...आम्हीआता शांति चा अनुभव करत समाधानाने बाप्पांकडे बघत होतो ... आमच्या सरवांच्या डोळ्यात पाणी होत ...आता सर्व शांत झाल... आमची खात्री झाली आम्ही बाहेर आलो आणी हॉल मधे बाप्पां ची स्थापना केली मनोभावे हात जोडुन " सुखकर्ता दुख: हर्ता " आरती चालु झाली मन प्रसन्नतेने भरुन आले ,आता मनात भय नव्हत विश्वास होता ... चेहर्‍यावर चिंता नव्हती आनंद होता, प्रेमाने बाप्पांकडे पहात होतो खुप समाधान शांति आणि सुखाचा अनुभव होत होता ...आज बाप्पांनी आमच्या वरच सरव संकटच दुर केल !!! सरव छान चालल होतकाहि दिवस लोटले ... आता ते तळघर भयानक वाटत नव्हते ते आता त्या दुष्ट प्रेत शक्तिंपासुन मुक्त होते!!
आम्ही रात्री जेवण करायला हॉल मधे बसलो होतो तेव्हा तळघरातुन पुन्हा आवाज यायला लागला ...
आमच लक्ष तळघराच्या दरवाजा जवळ गेल जे आम्ही त्या दिवसा पासुन उघडच ठेवायचो... सरव जण अवाक झाले एकमेकांकडे पाहु लागले तेव्हा त्यातुन एक लहानसा उंदिर उड्या मारत बाहेर आला आणी आम्ही सरव जोरजोरात हसु लागलो लगेच माझ्या बहिणीने जयघोष केला....!!" गणपती बाप्पा मोरया- उंदिर मामा की जय "

समाप्त

॥ श्री ॥

मंगेश पांडुरंग घाडीगावकर

( कथा काल्पनिक असुन बाप्पांना समर्पित आहे केवऴ मनोरंजन म्हणुन पहावे ..अतिक्षयोक्ती आढळल्यास क्षमस्व 🙏)

चकवा -True Horror Story

आमच्या सोबत घडलेली ही घटना कितपत खरी आहे,,, हे तुम्हीच ठरवा...

चकवा

१५ जून २०१८ रोजी घडलेली ही घटना .... वेळ संध्याकाळची पावणे सात वाजले असतील,,, रिमझिम पडणारा पाऊस... सुमो गाडीतून आम्ही अकरा जण सुक्रेवाडीला चाललो होतो.... बदलापूर पासून सुक्रेवाडीला जाण्यासाठी साडे तीन ते चार तास लागतात आणि शक्य होईल तितक्या लवकर आम्हांला तिथे पोहचायच होतं..१५-२० मिनिटांनी नानांचे(बाबा) फोन येतच होते... ते एकच बोलायचे, कुठे आहेत तुम्ही? लवकर या... आम्हांला पण पोहचण्याची घाई होतीच... त्या मागे कारणही तसंच होतं...मी,, माझ्या दोन लहान बहिणी आणि भाऊ घरी होतो,, बाकी सगळे गावी होते... त्या दिवशी दुपारी चार वाजता मला चुलत भावाने कॉल केला आणि रडतच म्हणाला... दिपे,,, आपली आत्या गेली ग.... त्याचे हे शब्द ऐकून धक्काच बसला कारण आठवडा भर आधी ती बेशुद्ध पडली म्हणून तिला पुण्यातील YCM हॉस्पिटलमध्ये ऍडमिट केलं,, त्या नंतर पाच दिवस तिने डोळे उघडले नसल्याने डॉक्टरांना पण उपचार कसे करावे हे समजत नव्हतं.. ती कोमात गेल्या सारखीच होती.. कारण ती काही प्रतिसाद देत नव्हती.... डॉक्टरांनी मामांना तिच्या आजारा विषयी काही प्रश्न विचारले.. पण आत्याला काहीच आजार नव्हता... चार-पाच वर्षांपूर्वी तिचा अपघात झालेला.. तेव्हा तिच्या डोक्याला मार लागला होता आणि तिच्या डोक्याला टाके पडले होते हे मामांनी त्यांना सांगितलं... रिपोर्ट मध्ये पण असंच होतं... डोक्यातली शीर तुटल्याने रक्तस्रावचालू होता... आत्या ICU मधेच होती,,, त्याच अवस्थेत... त्या दिवशी डॉक्टरांनी तिला पूर्ण चेक केलं आणि म्हणाले ह्यांच्या डोक्याच ऑपरेशन करावं लागेल... मेंदूमध्ये रक्तस्त्राव होत असल्याने ह्यांची ही अवस्था झाली आहे... पण ऑपरेशन नंतर काय होईल ते आम्हालाही माहीत नाही... त्या तुम्हांला ओळखतलीच हे ठामपणे सांगू शकत नाही... हे ऐकून तर मामा आणि त्यांची मुलं रडायलाच लागली... आईची अशी अवस्था बघून,, कोणाला रडू आवरेल.. डॉक्टरांनी सर्वांना विचार करायला थोडा वेळ दिला... शेवटी सगळ्यांच एक मत होऊन ऑपरेशन साठी हो म्हणाले... १४ जून २०१८ ला म्हणजेच गुरुवारी सकाळी दहा वाजता माझ्या आत्याच ऑपरेशन सक्सेस झालं.. तेव्हा कुठे सगळ्यांना बरं वाटलं पण माझे नाना आणि काका अजूनही टेंशन मध्ये होते... डॉक्टरांनी त्या दोघांना सांगितलं होतं की ४८ तास काहीच सांगू शकत नाही.. तो दिवस तर गेला आणि रात्री ३ ला आत्याचा श्वास वाढला... तो दुपारी २ पर्यंत तसाच आणि आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे एवढ्या दिवसात तिने एकदाही डोळे उघडले नव्हते,, पण शेवटच्या क्षणी डोळ्यांतून जीव सोडला होता... तिचे डोळे सुजलेले आणि पांढरे पडले होते.माझ्या ह्याच आत्याच शेवटचं मुख दर्शन घेण्यासाठी आम्हांला लवकर पोहचायच होतं कारण तिकडे पण सगळी लोकं आमच्यासाठीच थांबली होती... आम्ही खालापूर एक्सप्रेस ने गावी जायला निघालो... पाऊणे नऊ वाजत नाही तर आम्ही तळेगावला पोहचलो... म्हणजे २:३० तासांच अंतर आम्ही पावणे दोन तासात पार केल होतं... तळेगाव नंतर आम्ही चाकणला पोहचलो... तेव्हा सव्वा नऊ किंवा ९:२० झाले असतील..... चाकण ते सुक्रेवाडी हे अंतर पाऊण किंवा एक तासाच आहे... म्हणजे सुक्रेवाडीला सव्वा दहा वाजेपर्यंत पोहचणार होतो आम्ही,, हे नक्कीहोतं... कारण चाकण ते चौफुला सरळ रस्ता लागतो... त्यासाठी कुठेही वळावं लागत नाही... आमची गाडी त्याच रस्त्याने वेगाने पुढे जात होती,, नानांना पण सांगितलं की आम्ही थोड्या वेळात पोहचू म्हणून त्यांनी पण तिकडे सगळी तयारी करायला घेतली.... गाडीमध्ये आत्या विषयीचं बोलणं चालू होतं... आमच्या शेजारी राहणारे मामा, काका आणि भाऊ पण आमच्या सोबत आले होते...ह्यांच बोलणं चालू होतं तेच मामा म्हणाले आपण अजून पोहचलो कसं नाही... इतक्या वेळात तर चौफुला यायला पाहिजे होता... कारण ते आमच्या गावी खूप वेळा आले होते म्हणून त्यांना सगळे रस्ते माहीत होते... ड्रायव्हरने तर त्याच रस्त्याने गाडी घेतली होती मग आम्ही चुकलो कसे?? आम्हांला चौफुल्याला जायचं होतं तर आम्ही आळंदी मार्गे गेलो... ते ही 3 किलोमीटर पुढे... आधीच उशीर झालेला त्यात ही चुक... आपलं लक्ष बोलण्यात होतं म्हणून आपण रस्ता चुकलो,, सगळ्यांना असच वाटलं.. ड्रायव्हरने गाडी मागे घेतली आम्ही पुन्हा रसिका हॉटेल जवळ आलो.. आता तिथे दोनच रस्ते होते,,, एक चौफुल्याला जाणारा आणि दुसरा आळंदीला... आम्ही चौफुल्या मार्गी निघालो... वीस ते पंचवीस मिनिटं झाली परत तेच... तोच रस्ता... दोन्ही बाजूला झुडूपआणि रस्त्याला काळाकुट्ट अंधार... आम्ही परत त्याच रस्त्याला आलो होतो कारण चौफुल्याला जाताना हायवे सारखा रोड लागतो हे मला पण माहीत होतं.. चौफुल्याची ओळख ही तिथे असणाऱ्या हनुमानच्या मंदीरामुळे होते जे टेकडीवर आहे... ते मंदिर दिसलं की समजायचं चौफुला आला... पण इथे तर फक्त आणि फक्त झाडी आणि अंधारच होता... आता सगळ्यांना टेन्शन आलं... रस्ता तर बरोबर होता मग परत हा रस्ता लागतो कसा..?? ड्रायव्हरने परत गाडी मागे घेतली आणि रसिका हॉटेल जवळ आले... कोणाला विचारावं तर तिथे पण कोणीच नाही... पुढे फक्त एक बोर्ड होता,, मोहिते पाटील वाडी... त्या पलीकडे काही नव्हतं.. दादाने मोबाईल मधला map चालू केला... रस्ता तर सरळच दाखवत होते... मग चुकतोय कसं...? मामा एकच बोलत होते,, हाच रस्ता बरोबर आहे.. दुसऱ्या रस्त्याला जाऊ नका... जिथे आम्ही पंचवीस मिनिटात पोहचणार होतो तिथे आम्हांला पोहचायला आणखी एक-दिड तास लागणार होता.... ड्रायव्हरने गाडी त्याच रस्त्याने नेली आणि परत जे व्हायचं नव्हतं तेच झालं.. तोच रस्ता,, तीच झाडी आणि तो भयानक काळाकुट्ट अंधार... नानांना कॉल करणार तर रेंज पण नाही..... आत्याला बघायची इच्छा अपूर्णच राहणार असच वाटलं आणि रडायला आलं... मनातच म्हणाले हे देवा,, आत्याच शेवटचं दर्शन होऊ दे... तिच्यासाठी इतक्या घाईत आलोय आणि हे असं घडतंय... सगळे वैतागले होते... आत्याला बघायला भेटणार नाही,, असंच सगळ्यांना वाटत होतं... कारण आम्हाला खूपच उशीर झालेला... आमच्या सोबत असणारे भाऊ बैठकीला जातात,,, त्यांच्या घरात अधिष्ठान आहे... त्यातला एक दादाच म्हणाला काही होणार नाही... आपण पोहचू वेळेतच.. त्याने पण देवाचं नाव घेतलं आणि आम्ही परत मागे आलो.. ड्रायव्हरला पण समजत नव्हतं हे काय होतंय.... त्या सगळ्यांनी एकमेकांना काही तरी खुणावले आणि आम्ही चौफुल्याला निघालो.. मला तर काही करून आत्याला बघायचं होतं,,, तिच्या पर्यंत पोहचायच होतं.... आता जर आम्ही चुकलो असतो तर आमचं काही खरं नव्हतं.... सगळेजण शांत बसले होते.. कारण आपल्या सोबत काहीतरी चुकीचं घडतंय हे सगळ्यांनाच समजलेलं बहुतेक... पण आम्ही घाबरू म्हणून कोणी काही बोलत नव्हते... मोहिते पाटील वाडी गेली,,, पुढे काय येतंय तेच सगळे बघत होते.... आणि देवाची कृपा म्हणा नाही तर आत्याची कृपा म्हणा आम्हांला साबळे वाडी लागली जी चौफुल्याला जाताना लागते.... ह्याचा अर्थ आम्ही त्या चुकीच्या रस्त्यातून बाहेर पडलो होतो.. तसा सगळ्यांच्या चेहऱ्यावर हलकासा आनंद दिसला,,, आणि थोड्याच वेळाने आम्हांला टेकडीवर असणार हनुमानाच मंदिर दिसलं म्हणजे आम्ही चौफुल्याला पोहचलो होतो... मंदिराकडे बघून आम्ही लांबूनच हात जोडून नमस्कार केला.... पंधरा मिनिटात आम्ही सुक्रेवाडीत असणाऱ्या स्मशान भूमीत पोहचलो... सगळे आमचीच वाट बघत होते... मी मोबाईल मध्ये पाहिलं तर साडे अकरा वाजायला दहा मिनिटं बाकी होती,, म्हणजे इतका वेळ आम्ही तिथेच फिरत होतो... तितक्यात नानांनी आवाज दिला... दिपा इकडे ये,,, आत्याला बघून घे... आत्या गेल्याचं दुःख नानांच्या आवाजा वरून आणि डोळ्यांतुन दिसून आलं... आत्याला सारणावर ठेवलेली,, शांत झोपली होती ती... खूप सुंदर नटवलं होतं तिला... तिच्या आयुष्यातला शेवटचा शृंगार होता तो... तिचा तो सुकलेला आणि काळवंडलेला चेहरा बघून रडणं आवरलंच नाही.... तिच्या पाया पडून चेहऱ्यावरून हात फिरवतच मी नानांकडे (बाबा) पाहिलं आणि ते म्हणाले,, आताच बघून घे तुझ्या आत्याला... परत बघायला भेटणार नाही आणि ते रडायला लागले

खुर्ची..भयकथा-भाग - 3

खुर्ची..भयकथा-भाग - 3

सगळी उर्जेवर चालणारी उपकरणे बंद असताना खोलीतला छतावरचा पंखा मात्र गरगर फिरत होता…………………………………...........
घड्याळाचा ठोका वाजला, घड्याळ १२ चे टोले देत होतं. तिघांचीही भीतीने गाळण उडाली होती.
ह्या सगळ्या विचित्र वातावरणामुळे जे व्हायचं तेच झालं. मुलं नामजप करायचा विसरले आणि नुसतेच स्तब्ध होऊन खुर्चीकडे आणि मयूरच्या अवताराकडे बघत बसले!! भारल्याप्रमाणे मयूर खुर्चीकडे झपाझप चालत जात होता.
इतर दोघांनी त्याला अडवण्याचा प्रयत्न केला पण कोणालाही न जुमानता तो खुर्चीवर जाऊन बसला आणि जोरजोरात हसू लागला. ह्या वेळेस त्याच्या दोन्ही हातावरच नव्हे तर चेहेऱ्यावरही ती गुढ नक्षी उमटली होती. एकंदरीत मयूर अत्यंत भयावह दिसत होता. सगळीकडे अंधार आणि धूर ह्यामुळे कोंदट आणि कुबट वास भरून राहिला होता आणि विचारशक्ती कुंठित झाली होती. मयूर खुर्चीत बसून गडगडाटी हसत होता. तो स्वतः च्या नियंत्रणात राहिला नव्हताच. पण अजून त्याने कोणावर आक्रमण केले नव्हते आणि नुकसान पोचवण्याचा प्रयत्नही केला नव्हता.
शैलेश काहीतरी आठवल्यासारखं उठला आणि artwork चा अल्बम घेऊन आला. अल्बम पाहताक्षणी मयूरने हिसकावून घेतला आणि अधाशासारखं प्रत्येक पान निरखून पाहू लागला. अल्बम खोलीत येताच वातावरण अजून गडद झालं आणि कुणाचातरी मुळूमुळू रसण्याचा आवाज मयूरच्या हसण्यात मिसळू लागला. मयूर पूर्णपणे झपाटला गेला होता. त्याने आता अल्बमची पानं फाडायला सुरुवात केली.
मिलिंद भानावर आला. त्याची इच्छाशक्ती जबरदस्त होती. त्याने ओळखले की जी कोणती अमानवीय शक्ती आहे तिने मयूरच्या शरीरात प्रवेश केला आहे. त्याला हेही आठवले की आपण नामजपाने एकमेकांचं रक्षण करणार होतो. पण त्याला काही केल्या हनुमान चालीसेचे शब्द आठवेनात. जणू कोणीतरी मनावर बंधन घातले आहे असे वाटत होते त्याला!! त्याने प्रयत्न सुरु केले पण त्याची इच्छाशक्ती कमी पडत होती आणि त्याचा मेंदू काम करेनासा झाला होता. शैलेशची स्थिती ह्याहून वेगळी नव्हती. त्यालाही आपली प्रत्येक कृती कोणीतरी करवून घेत आहे असं वाटत होतं.
मिलिंदने बोलण्याचा प्रयत्न केला पण शब्द घशातच अडकले होते. आवाजच निघेना! त्याने शैलेशकडे पाहिले. शैलेश तर रडवेला झाला होता. मिलींदच्या मनात सकारात्मक शक्ती आणि नकारात्मक शक्ती ह्या दोघींचं द्वंद्व सुरु झालं होतं. दोघींचा समान प्रभाव असल्यामुळे तो काहीच करू शकत नव्हता. त्याने प्रयत्नपूर्वक स्वतःच्या मनोदेवतेला साद घालायला सुरुवात केली. एका नेमक्या क्षणी सकारात्मक शक्ती प्रभावी ठरली आणि मिलींद राम नाम उच्चारू शकला. त्यामुळे झालं असं की त्याची शक्ती वाढली आणि त्याने मयूररूपी भुताला प्रश्न केला.
“कोण आहेस तू? सोड आमच्या मित्राला! काय बिघडवलंय आम्ही तुझं? आम्ही इथे राहावं अशी तुझी इच्छा नसेल तर आम्ही लगेच निघून जातो पण हे सगळं थांबव.”
हे ऐकताच मयूर भेसूर हसला. अल्बमची फाडलेली पानं त्याने भिरकावुन दिली आणि ओरडला
“का आलात माझ्या जगात? ही नक्षी तुम्ही पाहिली आहे. आता तुमची सुटका नाही”
त्याचे ते कर्कश ओरडणे ऐकून दोघेही दचकले. धीर एकवटून मिलींद हनुमान चालीसा म्हणायला लागला. आता त्याने ही परिस्थिती नियंत्रणात आणण्याचे आटोकाट प्रयत्न सुरु केले. मिलींदला शैलेशने सुद्धा साथ द्यायला सुरुवात केली. ह्या मंगल पठणामुळे सावट मावळू लागलं आणि शेवटी सगळं वातावरण पूर्ववत सामान्य झालं. धोका मात्र अजूनही टळला नव्हता. कारण मयूरच्या संपूर्ण शरीरावर ती नक्षी कायम होती. तिथून निघून जाण्यासाठी आता कोणालाच आग्रह करण्याची गरज नव्हती. सगळे पटापट उठून हनुमान चालीसा पठण करतच घराबाहेर पडले. न जाणो, पुढे पुन्हा हल्ला झाला तर, म्हणून त्यांनी हनुमान चालीसेचं पुस्तक सोबत घेतलं होतं. बाहेर सगळीकडे अंधारच होता. मोबाईल फोनच्या बॅटरीचा वापर करत कसाबसे सगळे इमारतीच्या बाहेर जायला निघाले होते.
मयूरने हळूच artwork अल्बम खिशात टाकलेला मात्र कोणाच्याच लक्षात आलं नाही!
खाली पोचल्यानंतर त्यांना टपरीवाला भेटला. तो ह्या तिघांना पाहताच आनंदित झाला. ह्या तिघांनी सगळी इत्थंभूत हकीकत कथन केली. टपरीवाला भैया त्यांना त्याच्या घरी घेऊन गेला. त्याच नाव शाम होतं.
"शाम": तुम्ही जिवंत परत आलात हे तुमचं भाग्य! पण आता सुद्धा काहीही होऊ शकतं. मयूरच्या शरीरावर नक्षी मला पण दिसते आहे. म्हणजे आज नक्कीच कुठलीतरी विशेष तिथी असणार!
“शैलेश”: तुम्हाला काय म्हणायचं आहे ते आम्ही समजलो नाही. ह्या घरात काय झालं होत हे तुम्हाला माहित आहे का? ही दुष्ट शक्ती मयूर च्या मनाचा ताबा घेऊ पाहते आहे. नक्षीचा, घराचा आणि मयूरला पछाडण्याचा काय संबंध आहे? आम्हाला ही नक्षी एका अल्बम मध्ये सुद्धा दिसली. पण आम्ही त्याचा छडा लावू शकलो नाही.
"शाम": ह्या जन्मात तरी ते तुम्हाला जमणार नाही! मी प्रयत्न केला होता पण त्या नक्षीने माझाही घात केला. एक डोळा गमावून बसलो. त्यानंतर आजतागायत त्या घरात पाऊल टाकले नाही.
“शैलेश”: पण तिथे असं घडलं काय होतं की ज्यामुळे ते घर शापित झालं? आम्हाला आधी कोणीच काही कसं बोललं नाही ह्या बाबतीत?
"शाम": “सांगतो. अगदी २-३ वर्षांपूर्वीची गोष्ट आहे. साधना नावाची एक स्त्री त्या घरात राहत असे. ती मनस्वी जगणारी आणि कलेला प्रमाण मानणारी होती. एकटीच राहताना त्या घरात तिला कविता सुचत, ती लिहून ठेवी आणि गुणगुणत असे. चित्र काढणे हा तिचा छंद होता. त्यातही विविध पानेफुले, प्राणी ह्यांना abstract रूपात कल्पून साधना designs काढत असे. तिचं त्याबाबतीत कसब वाखाणण्याजोगं होतं. माझी designs शस्त्र आहेत असं ती म्हणत असे. आपली कला नावारूपाला यावी असं तिला खूप वाटत असे. अनेक स्वप्ने रंगवली होती तिने!! पण तिचा स्वभाव स्वार्थी होता. तिच्या संपर्कात येणाऱ्या प्रत्येकाला वेगवेगळ्या प्रकारे छळत असे. तिच्या ह्या अवगुणांमुळे ती माणसे जोडू शकली नाही. लोकांच्या मनातून उतरली आणि त्यामुळे कलेला फारसा वाव मिळाला नाही. नंतर हेही कळालं की ही साधना एका काळ्या शक्तीची साधना करत असे. की ज्यायोगे तिला लोकांना वश करता येईल. पण साधना पूर्ण होण्यापूर्वीच साधनाचा त्या घरातल्या आरामखुर्चीवर बसलेल्या अवस्थेत गूढ मृत्यू झाला. जुन्या, जाणत्या लोकांचं असं म्हणणं आहे की, तिचा दुष्ट हेतूमुळे साधना पूर्ण न होता तिच्यावरच उलटली. त्यानंतर तिच्या घरात कोणीच राहायला गेलं नाही. मूळ मालकाने कोणालातरी ती इस्टेट विकून टाकली. लोकांना तिच्या आत्म्याचा वावर जाणवला होता. पण प्रथमच तिने तिचे प्रयोग तुमच्यावर केलेत असं दिसतंय. हे गाव सोडून निघून जा. हाच उपाय आहे.”
“मिलिंद”: “तुमच्यावर तिने कधी हल्ला केला? आणि मयूरचं काय? तो कसा सुटेल ह्यातून?”
"शाम": “तुम्ही तिघे राहायला आल्यावर मला तिचा वावर जाणवला होता. तेव्हाच एकदा तुमच्या नकळत मी एका साधू बाबाने दिलेला अंगारा घेऊन आलो होतो. तो तुमच्या वस्तूवर आणि घरात पाण्यात मिसळून शिंपडला. हे कार्य करताना माझया चेहेऱ्यावर नक्षी उमटली आणि डोळा अधू झाला. पण त्या अंगाऱ्याच्या आणि हनुमान चालीसा पठण ह्या एकत्रित परिणामामुळे तुम्ही आज जिवंत आहात.आपण त्या साधू कडे जाऊ. तेच मयूरच्या सुटकेचा उपाय सांगतील.”
“मिलिंद”: “तुमच्याकडे तो अंगारा शिल्लक आहे का? आपण तो मयूरच्या अंगाला चोळू आणि त्याच्या खिशात मी हनुमान चालीसा ठेवलीये. त्याला काही होणार नाही.”
“पण आता माझ्या खिशात अल्बम आहे पोरा!! माझी शक्ती!! सगळे मरणार!”
असं म्हणून डोळ्यातून आग ओकत मयूर भेसूर हसू लागला !!!

“पण आता माझ्या खिशात अल्बम आहे पोरा!! माझी शक्ती!! सगळे मरणार!”
असं म्हणून डोळ्यातून आग ओकत मयूर भेसूर हसू लागला !!!
मयूरला साधनाच्या भुताने पूर्णपणे पछाडले होते.
"ए शाम्या, तू तर सगळ्यात आधी मरणार! माझ्या आत्म्याला मृत्युनंतर छळणारा नराधम आहेस तू! माझ्याशी दोन हात करताना तुला हे कसं समजलं नाही की माझी designs शस्त्र आहेत! ह्या पोराच्या हातात आता माझ्या designs चा अल्बम आहे! आता भोग आपल्या कुकर्माची फळं!"
मयूरच्या ह्या कर्कश्य आवाजात बोलण्याने सगळ्यांची बोबडी वळली. शाम मात्र धीराने बोलला, "गप्प बस दुष्टे, स्वतः जिवंत असताना त्या designs चा उपयोग करू शकली नाही आणि आता काय करणार आहेस? पूर्ण तयारीनिशी ह्या युद्धात उतरलो आहे मी! ही मुले म्हणजे माझे प्यादे आहेत. ह्याच्या शरीराचा उपयोग करून तू मला काही करू शकत नाहीस. तुझा स्वतः चा आत्मा पण मला बांधील आहे."

शामचं हे शेवटचं वाक्य ऐकून मिलींद बुचकळ्यात पडला. तो विचार करू लागला,
"नक्की कोण दुष्ट आहे इथे, हा शाम आपल्याला फसवत तर नाही ना, असाही ह्याच्याकडे बघून कधीच प्रसन्न वाटत नाही. विचित्र आहे हा माणूस! "
त्याच्याकडे बघून मयूरच्या शरीरातली साधना कडाडली, "बरोबर विचार करत आहेस तू पोरा, अरे हा शाम दुष्ट शक्तींची आराधना करणारा मांत्रिक आहे, त्याचं शाम हे नावसुद्धा खोटं आहे. माझी designs ह्याला हवी होती , त्यांचा तो गैरवापर करणार होता. माझ्या नक्षी मार्फत जगात त्याचे हस्तक पसरवून सगळीकडच्या ऊर्जेचा ताबा घ्यायचा होता. त्यासाठी हा माझी नक्षी हस्तगत करण्याच्या मागे लागला होता. त्याने designs मिळवलीसुद्धा! पण त्याचे तंत्र मला अवगत होते. योग्य तो आकृतिबंध झाल्याशिवाय designs सिद्ध होत नाहीत आणि हे रहस्य त्याला हवं होत. मी माझी कला त्याला दिली नाही. म्हणून त्याने माझा अत्यंत छळ केला. मी बधले नाही म्हणून तर ह्याने माझ्याविषयी चुकीची मते पसरवली. ज्या कीर्तीसाठी मी आयुष्यभर झटत राहिले ती मला मिळू नये ह्याची पुरेपूर व्यवस्था केली. माझी कला जगासमोर आणण्याची मला संधी मिळूच दिली नाही. ह्या माणसाच्या वाईट ध्येयासाठी काहीही गुन्हा नसताना मला अपकीर्तीचा कलंक लागला. ह्याने शेवटी माझा खून केला आणि काळ्या विद्येद्वारे माझ्या आत्म्याला बांधून ठेवलं. मी अजून पूर्णपणे ह्याच्या कह्यात नाहीये म्हणून एवढंतरी बोलू शकत आहे आणि हे स्वातंत्र्य मला मयूरमुळे मिळालं. तो खुर्चीवर बसला आणि मला व्यक्त होण्यासाठी माध्यम मिळालं. त्या खुर्चीवर बसून मी माझ्या कलेत रममाण होत असे. त्यामुळे तिथे माझी सुष्ट शक्ती सामावली आहे. बाकीचे प्रभाव ह्या मांत्रिकाने तयार केले होते आणि ते तुमच्या हनुमान चालीसा पठणामुळे निष्क्रिय होत असत. तुम्हाला ईजा करण्याचा माझा कोणताच हेतू नव्हता. म्हणून देवाने मला त्या जागेवरून निष्प्रभ केले नाही. नाहीतर हनुमान चालीसेपुढे भल्या भल्या दुष्टांचा प्रभाव टिकत नाही. तुम्ही आज जिवंत आहात तो तुमच्या नामजपाचा प्रताप! तुम्हाला ह्या घरात आणण्याची योजना सुद्धा ह्याचीच होती! मयूर कमकुवत मनाचा आहे हे त्याने आधीच ताडले होते आणि त्यांच्याद्वारे त्याला दुष्ट शक्ती सिद्ध करून माझ्याकडून रहस्य वदवून घ्यायचं होतं. बाकी त्याने सांगितलेली अंगारा वगैरे सगळ्या भाकडकथा आहेत. खरं तर त्याने त्याच्या काळ्या विद्येद्वारे तुम्हाला घाबरवण्याचा प्रयत्न केला आणि इथवर आणलं. इथे माझी शक्ती कमी होते कारण मी खुर्चीपुरती सीमित आहे. इथे ह्या राक्षसाचं राज्य आहे. पोरांनो , ह्याच्यावर विश्वास ठेवून चूक केलीत तुम्ही!! मी ह्याला केलेल्या प्रतिकाराचा ह्याचा डोळा गेला. पण ह्यापेक्षा मी ह्याचं नुकसान करू शकले नाही. "
हे बोलत असताना मयूरचे डोळे शक्तीहीन होत चालले होते.

“माझे काही वाकडे तू करूही शकणार नाहीस! इथे ह्या पोरांना फसवून घेऊन आलो. ह्यांचं हनुमान चालीसेचं पुस्तक सुद्धा शिताफीनं रस्त्यात पडावं अशी मी व्यवस्था केली. इथे सर्वत्र मंतरलेली जमीन आहे. इथला वारासुद्धा माझ्या मर्जीने वाहतो. साधना मयुराच्या शरीरात फसली आहे. त्यामुळे २ बळी मला तिथेच मिळतील. साधनाचा तिच्या अल्बम सकट बळी दिला की मला शक्ती प्राप्त होईल आणि ह्या पोरांना मी सैतानाला खुश करण्यासाठी बळी देईल. मग मला कोणीच थांबवू शकणार नाही.” तेच नेहमीचे भयाण कुत्सित हास्य करत मांत्रिक करवादला.
थंड आणि संयमी डोक्याच्या मिलिंदने विचार करायला सुरुवात केली. "नामजप हेच सर्वात मोठे साधन आहे ह्या दुष्टाविरुद्ध लढण्यासाठी! रामरक्षा स्तोत्र! हे स्तोत्र अत्यंत प्रभावी, फलदायी, सिद्ध आणि रक्षण करणारे आहे. लहानपणी आईने पाठ करून घेतलंय, माऊलीची कृपा आणि रामरक्षा कवच वापरून आपण आपली, मित्रांची आणि निर्दोष साधना नामक कलाकार स्त्रीच्या आत्म्याची सुटका करायला हवी." मनोबल गोळा करून एकाग्रतेने त्याने स्तोत्रांचा हाच हुकुमी एक्का वापरायचे ठरवले. मनात विचार आल्याबरोबर उशीर कसला! त्याने मंत्रोच्चारण मोठमोठ्याने सुरु केले. शैलेशला डोळ्यानेच सूचक अर्थाने खुणवले. त्यांच्या पुण्याचा म्हणा अथवा मैत्रीचा, प्रेमाचा सकारात्मक प्रभाव म्हणा, शैलेश ती नेत्रपल्लवी समजून गेला आणि स्तोत्र पाठ नव्हते पण मिलींद च्या उच्चारांकडे मन एकाग्र करून राम नामाचा जप शैलेश करू लागला.

मांत्रिकही कमी नव्हता त्याने मुलांच्या एकाग्रतेत अडथळा आणण्यास सुरुवात केली. जोरदार वारा वाहू लागला, काळा धूर पसरू लागला. श्वास गुदमरत होता. सगळीकडे वावटळ सुटलं आणि मुलांना भोवळ यायला लागली. विचित्र किंचाळ्या आणि अमंगल कुबट वासाने वातावरण भरून गेलं. नेटाने मिलींद आणि शैलेश स्तोत्र आराधन करत होते. हळूहळू रामरक्षा स्तोत्राचा प्रभाव दिसायला सुरुवात झाली. धूर नाहीसा झाला, दुर्गंध जाऊन सुगंधी वारे वाहू लागले, वातावरणात पवित्रतेचे अनुभूती येत होती. मयूर बेशुद्ध होऊन कोसळला. साधनाचा आत्मा त्याच्या शरीरातून बाहेर पडला. सर्वात वाईट अवस्था आता मांत्रिकाची झाली होती. तो दुर्बल झाला आणि त्याच्या सर्व शक्ती निष्प्रभ ठरल्या. तो पळू लागला, पण साधनाचा आत्माही बाहेर पडला होता. तीने मांत्रिकाला अडवले आणि त्यानेच पेटवलेल्या आगीत ढकलून दिले. मांत्रिक गुरासारखा ओरडत होता, पण त्याच्या कुकर्माचा परिणाम भोगत होता. मांत्रिक मरून पडला तशी वातावरणात एकदम प्रसन्नता आली. साधना आनंदाने हसू लागली. मुलेही विधात्याचे आणि सर्व पालनहार श्रीरामाचे आभार मानू लागली. रामरक्षेने सिद्ध केलेले तीर्थ शिंपडून मयूरला मिलींदने उठवले. ती जागा आणि साधना दोन्ही मुक्त झाल्या. साधनाने मुलांचे, विशेषतः मिलींदचे आभार मानले आणि ती अनंतात विलीन झाली. क्लान्त तरीही सुहास्य मुद्रेने मुले घरी परतली.

घरी येऊन पाहतात तो काय ?
खुर्चीवर गुलाबाच्या पाकळ्या पसरल्या होत्या आणि फुलांच्या सुवासाचा दरवळ सर्वत्र पसरला होता!
खुर्ची मुक्त झाली होती!

*समाप्त*